Ik was nu 10 dagen thuis en ik had niets meer van Younes gehoord.
Het was een totale radiostilte. Ik wist alleen dat hij naar Marokko was. We zijn in Marokko getrouwd en daar moest het ook geregeld worden. Hij moest ook nog een verklaring afleggen.
Nu zijn oom is overleden is er geen zaak strafzaak meer. Het zou nu alleen maar een civiele procedure worden om de families hun eigendommen indien nog mogelijk terug te geven.
Daar lag ik niet eens wakker van.
Het idee dat hij nu toch na al die tijd de scheiding in gang zet, deed mij meer pijn dan ik ooit had verwacht................
Mario belde mij al dat de locatie is veranderd en dat het danstoernooi in Parijs zal zijn.
De zaal, het hotel en de namen van de organisatoren stuurde hij al per mail.
IK vond het prima, de woorden van Mounir leefden diep in mij maar ik kon niet alles te laten vallen.....
Dit was wie ik was en ik kon niet op het laatste nippertje alles laten vallen.......
Mijn gedachten namen mij ook alle kanten. Mijn gevoelen en de spanning speelden nu een grote rol..........
Ik probeerde daarom mijn frustraties op het dansen te gooien. Ondanks de pijn die ik nog had, ik zette door. Ik was nu 3 dagen non-stop aan het trainen. Ik slikte zoveel pijnstillers dat ik er bijna ziek van werd, maar deze wedstrijd wilde ik winnen.........
Het was misschien trots, ik wilde mij niet laten kennen............
Ik moest mezelf bewijzen............
En daar stond ik dan.....
Een regenachtige sombere maar een drukke dag in Parijs........
Vandaag in deze prachtig stad, wat de grootste dag van mijn leven zou zijn, helemaal alleen.........
Sihame is sinds haar brake-up met Brahim dus gewoon ziek.......
Ik voelde mij sterk, vastberaden maar ook heel eenzaam..........
Ik probeerde nu dit gevoel voor nu uit te schakelen...........
In de kleedkamer deed ik de shutters dicht. Ik wilde die donkere wolken niet zien. Ik voelde zon en in mijn buik en de eerste tintelingen gingen door mij heen.........
Helemaal aangekleed. In de outfit van Lara keek ik nu in de spiegel. Dit is een prachtige jurk, al zeg ik het zelf. Er verscheen glimlach op mijn gezicht en ik hoorde al Emiel op de deur kloppen......
Ben je zo ver? Hoorde ik hem vragen. Ik hoorde de zenuwen in zijn stem........
Ik keek hem aan en glimlachte..........
De eerste drie hebben we in de pocket. We zijn nu de laatste. Als we deze goed doen, dan is de titel binnen" zei hij......
"Ik weet het, doe rustig" zei ik lachend........
Hij pakte mij bij de hand en we hoorden nu dat onze namen omgeroepen werden........
"Rhe Jive" zei hij..........
Voel je nog goed, heb je geen pijn. Ja, het gaat goed" zei ik knikkend....
Daar stond ik dan weer,
In de grote zaal en klaar voor mijn performance.........Het was stil.............
Ik hoorde alleen nog mijn ademhaling....................
Het licht ging uit en de spots gingen aan...............
De zenuwen gierden door mijn lichaam.
Ik had op advies van Mario mijn verstand op nul gezet.....
Ik zag nu alleen de zaal voor mij ook het publiek vervaagde op de achterkant.....
De muziek begon en Emiel stuurde de eerste stap...
Meteen, de eest stap en ik liet mij gaan.
Hij duwde mij en trok mij naar zich toe.........
Ik zag zijn zelfverzekerde glimlach en ik liet mij helemaal gaan...Alleen het ritme hoorde ik nu nog..........
De snelheid werd opgevoed en daar ging ik...........
De muziek ging door mij heen was snel, op tempo maar vooral levendig......
Ik leefde en ik lachte, ik was waar ik wilde zijn........
Na een paar minuten was het gedaan....
Ik keek even nu naar Emiel. Wat een ontlading, ik was uitgeput.......
We maakten een buiging en we bleven staan.......
IK hoorde gejuich en ik keek weer richting het publiek......
Ik zag iemand staan en mijn hart leek te stoppen. Papa, zei ik nu. Mijn ogen gingen wijd open......
Even later zag ik Mounir, mijn zussen en zelfs mijn stiefmoeder staan.
Ik wist even niet wat ik zag...........
Mijn hart bonkte als een gek en ik moest nu met mijn ogen knipperen......
Ze stonden allemaal op.
