Dance for me

DANCE FOR ME Deel 163

Ik…Ik weet het niet” zei ze stotterend.
Bel hem op, NU? Schreeuwde hij…
Trillend pakte ze haar telefoonnummer. Ze wilde het nummer opzoeken en uit angst viel het toestel uit haar handen.
Younes, alsjeblieft doe rustig. Het is bijna een uur voor middennacht. Bemoei jij je alsjeblieft niet mee” siste hij naar mij toen.
Ze had haar telefoon weer in handen en mijn deurbel ging weer.

Hij keek mij aan. Als die buurman er weer staat, wollah ik breek zijn nek.
Ik liep nu snel richting de deur en hij volgde mij ook.
De bel ging weer. Ik kreeg nu een naar gevoel over mij heen. Wie is daar?
Mariam doe open? Ik ben het Mounir…….
Ik moest even met mijn hoofd schudden. Mounir? Zei ik verbaasd.

Mariam, ik kom je niet halen. Als ik je mee wilde nemen, dan had ik dat eerder gedaan. Ik weet al heel lang dat je hier woont.
Je hoeft niet bang te zijn, doe de deur open.
Ik keek Younes aan en deed daarna de deur voorzichtig open.

Hij keek mij aan en ik zag een blik in zijn ogen die al ik heel lang niet had gezien. Hij zag er ook goed verzorgd uit. Je zou bijna zeggen dat hij op vakantie was geweest….
Ik slikte en bleef hem aankijken. Het is lang geleden zusje. Hoe is het?
Ik zei niets en deed de deur nog verder open. Even dacht ik aan het moment dat hij mij mee naar Marokko nam, maar die duwde ik weer verder in mijn gedachten.
Bismi Allah” zei hij en stapte nu snel naar binnen. Hij had een klein koffertje bij zich.
Hij duwde deze aan de kant en keek mij weer aan. Hij gaf mij een knuffel en liet los.
Het voelde vreemd.
Wat moest hij van mij? Hij komt zo uit het niets. Zo vrolijk en opgewekt heb ik hem al een lange tijd niet gezien.

Ik wist helemaal niet wat ik nu met deze situatie aan moest.
Ik stond daar maar verloren bij…..
Ga je nog iets zeggen” zei hij en toverde snel een big smile op zijn gezicht. Ik grijnsde nu, maar bezorgd keek Mounir met één opgetrokken wenkbrauw.
Voordat ik nu iets kon zeggen zag ik dat Younes en Mounir nu elkaar aankeken. Het was even stil. Niemand had de ander denk ik hier verwacht.
Al snel veranderden de blikken en er verscheen wonderbaarlijk een glimlach….
Ze liepen op elkaar af en gaven elkaar een knuffel.
Salaam broeder, hoorde ik Mounir zeggen. Salaam, wat een verassing” hoorde ik Younes nu zeggen.
Mounir keek mij nu aan en ik zag een glimlach. WAT HEEFT DE AFLOPEN MAANDEN TOCH ALLEMAAL GESPEELD?

Ik stond daar maar en bleef kijken. Ik deed de deur dicht en mijn ogen volgden Mounir en Younes weer. Ze waren druk in gesprek en ik begreep er werkelijk niets van.
Hier en daar verstond ik een woord, maar ik kon ze niet echt volgen.
Ik schudde met mijn hoofd en volgde hen maar. Deze broederschap verbaasde mij ergens wel. Ik was nu wel op mijn hoede.
IK HEB ZE EERDER HOREN ZEGGEN DAT ZE BEIDE VERSCHILLENDE MISSIES HADDEN…………….Is het nu één missie?

Beide doen ze overkomen dat de laatste maanden niet zijn geweest, dat ik nu haast aan mezelf begon te twijfelen.
Mijn vader en Youssef zijn dood en zij zijn hier de dikke maatjes geworden. Wat is er allemaal veranderd?
Ze liepen nu beide richting de bank in en ik zag karima nu ook staan. Ze keek mij nu ook vragend aan.
Mounir groette haar en ze knikte. De blik van Younes was hard maar hij zei gelukkig verder niets tegen haar.

Ze liep nu naar mij toe en haar blik had misschien meer vraagtekens dan ik. Ik zag in ieder geval ook een opluchting in haar ogen. Ze is letterlijk gered….
Ik keek nu naar de klok en het was half 12. “Ik ga even koffiezetten” zei ik en we liepen nu snel richting de keuken.
De kasten gingen open en dat was het enige geluid die te horen was.
Karima behoorlijk stil, akelig stil.
Ik draaide mij om en keek haar nu aan.
Karima, maak je niet al te druk” zei ik. Het komt goed inchaallah. Inchaallah” zei ze nu.
Jij bent heel anders dan Farida vertelde” zei ze. Het spijt mij dat ik problemen voor je heb veroorzaakt. Je hebt geen problemen voor mij veroorzaakt.
Je broer is nu rustig en mijn broer is hier nu ook………

Mag ik hier blijven slapen? Vroeg ze nu op een zachte toon. “Ik wil niet met hem mee”.
“Ik begrijp het”. “Je blijft vandaag hier”.
Het is al vrij laat” zei ik……..
Eigenlijk wilde ik ook gewoon dat ze bleef..

“Ik heb een logeerkamertje. Ik geef je zo een pyjama. “Morgen ga je weer met je broer praten”.
“Denk ook heel goed voer je toekomst met deze Anas” zei ik en ik keek haar weer aan. Ze knikte en zei verder niets.
Ik had niet veel lekkernijen in huis. Gelukkig zag ik nog een pak koek liggen.
Ik legde alvast alles klaar in de keuken en ik liep met haar naar de logeerkamer. Ik pakte snel een handdoek en een pyjama en gaf deze aan haar………

“Ik ga ze even de koffie geven. Bedankt” zei ze. Geen probleem. Ik spreek je morgen. De badkamer is om de hoek, tweede la vind je nieuwe tandenborstel” zei ik. Ze knikte weer.
Bedankt” herhaalde ze weer………
Ik liep nu snel terug naar de keuken en pakte het dienblad. Ik zette het koffieapparaat aan en pakte twee cappuccino glazen. Binnen 5 minuten stond ik weer in op de salontafel……..
Ik zette twee glazen cappuccino voor de heren neer en ze keken mij nu tegelijkertijd aan…
Hun bloeddoorlopen ogen betekende ook dat ze ook vermoeid waren.......
Ik zuchtte nu luid.........
Ook ik wilde nu mijn bed induiken.......
“Ik ga zo slapen” zei ik…..

Mariam, ik moet even met je praten” zei Mounir.” Jij ook al” zei ik. Ik ben blijkbaar heel interessant geworden” zei ik op een sarcastische toon..
"Ik drink mijn koffie en ik kom morgen terug” zei Younes nu. “Doe maar rustig, Karima blijft hier slapen".
Jullie hebben vast veel het te bespreken, doe wat je laten kunt.........
Waar is zij? Vroeg Younes. “Slapen” zei ik…..Karima ligt te slapen" herhaalde ik weer...........
“Morgen gaat ze naar huis” zei hij. "Dat bepaal jij niet" zei ik en ik liep meteen weg zonder nog op een reactie te wachten.