Wollah ik weet het niet.
Ik kan Emiel nu niet laten vallen en zeker niet nadat ik weer gesmeekt heb om mee te doen.
" Het is ook een stukje van mijn identiteit "
Niemand gaat dat begrijpen" zei ik weer met een zucht....
"Mariam, je zal straks echt keuzes moeten maken" zei ze...
Ik weet het" zei ik nu.
"Soms zou ik gewoon wensen dat ik naar de tijd zou gaan dat ik alleen maar diepe haat voelde. De tijd dat ik duizend procent achter mijn beslissing stond…..
Vanbinnen smeekte ik om weer terug te glijden naar het moment dat ik de beslissing had genomen om nooit rekening meet te houden met anderen…….
" Ik benadeel niemand hiermee, behalve mezelf dan"....
Je twijfelt nu zeker” zei ze……
Ja, en het heeft niet alleen met Younes te maken” zei ik weer met een zucht…….
Mijn gedachten brachten mij naar mijnmieder...
De enige persoon die mij ooit begrepen heeft...
Mijn vader...mijn vader ging weer als de rode draad door de gedachten...
De haat naar mijn vader was al zo lang weg, dat ik nu niet eens meer weet of die haat daar ooit was.
Er zijn altijd momenten dat ik zijn hand, zijn schop voel of de klap in mijn gezicht. Het weegt echter niet tegen de tranen en het verdriet wat ik in zijn stem hoorde.
Ik voelde zijn omhelzing weer en dextranen stonden weer in mijn ogen...
Dat deed zo'n pijn. Dat deed zoveel pijn dat ik alle leed daar voorheen wegzette……..
Ik weet dat het dansen hem gewoon ijn gaat doen...
Dit was zo moeilijk……….
IK liep nu naar de bank en ik ben even gaan zitten. Sihame ging tegenover mij zitten en haar blik zei al genoeg..
Se oorden hoefde ze niet te benoemen...
Ik ben moe, even mijn ogen dicht doen" zei ze.
Ik reageerde niet eens en zat weer diep in mijn gedachten gezonken...
Alles ging weer door mijn hoofd...
Ik zag mezelf weer dansen in de zaal en ik voelde weer dat ik zweef...
Dansen was altijd mijn ontsnapping....
We zaten zeker een half uur op de bank toen we de bel hoorden gaan.
Het eten werd het eten bezorgd.
Ik doe wel open" zei ze en ze stond nu op. Even keek mij ze aan.
Een zachte blik in haar ogen n een glimlach sierde haar lippn..
"Niemand verwacht van je dat de beslissing vandaag of morgen neemt” zei ze en ze liep richting de deur.
IK slaakte een diepe zucht en wreef over mijn gezicht……….
Ze had gelijk, ik hoefde niet nu te beslissen...
Ik stond nu ook even op...
Ik was moe maar blij dat we al zoveel opgeruimd hadden...
Ik hoorde haar nog met de bezorger praten en niet veel later deed ze de deur dicht.
Ik was zo blij dat het Sushi was.
Ze zette alles p tafel en ik ben 2 glazen gaan halen...
We waren voor het eerst echt even stil. Ze keek mij aan en ik zag weer een glimlach op haar gezicht verschijnen.
"Het komt allemaal goed inchaallah". Vind je dat ik moet stoppen of moet doorgaan?
Ik wil jouw advies...
Ze lachte nu. Nee, daar ga ik geen antwoord opgeven. Later ga je het mij misschien nog kwalijk nemen……. MIJ NIET GEZIEN...
IK WIL LATER GEEN RUZIE.....
Ik lachte nu ook…Schijterd” zei ik.
We kregen de slappe lach en we hoorden nu mijn telefoon weer gaan.
De telefoon ging weer en het was nu een onbekend nummer. Ik dacht meteen aan Sabrien maar dit was het nummer niet…….
Wie belt je? Vroeg ze nu.
Ik weet het niet…….
Dit nummer ken ik niet.
Ik nam nu op en probeerde de lach te onderdrukken en haalde diep adem.
Hallo u spreekt met Mariam, zei ik heel zakelijk en ik zag dat Sihame alle kracht verzamelen om niet te lachen…..
“Mariam, ik heb je nummer via Karima gekregen”.
Ik fronste met mijn wenkbrauwen en ik was meteen stil. De stem was mij niet vreemd.
Wie ben jij?
Marwa" zei ze...
Wat moet van mij, waarom bel je?
