Dragon's Blade [ Season-2 ]

DB-17

စံပယ်ပန်းရနံ ့သင်းသင်း၏ ကျေးဇူးကြောင့်လား.. အကြင်သူလေးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်လား အတပ်မပြောနိုင်ပေမဲ့ တစ်နေ့တာ စိတ်ပင်ပန်းမှုက လျော့ကျသွားလေသည်၊၊

တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသည့် ရိုးရာမုန့် ရောင်စုံ အတုံးလေးတို့အား ပန်းကန်ထဲ သပ်သပ်ရွေးကာ ထည့်ပေးနေလေသည်၊၊ စားစေချင်၍ လုပ်ပေးတာ သိနေသည်မို့ သူ့ကိုဆိုလျင် နည်းနည်းလောက် ဖြစ်ဖြစ် အနေကြပ်အောင် စနောက်လိုက်မှ နေသာထိုင်သာ ရှိသည်မို့ မျက်နှာကို အနည်းငယ် ရှေ့တိုးလျင် နှုတ်ခမ်းကို အသာဟပြသည်၊၊

" ခွံ့ ... ခွံ့ရမှာလားဟင် "

" မခွံ့ပဲ နမ်းချင်လည်း ရတယ် "

ဝမ်ယောလ်စကားအဆုံး ဆန်မုန့်တစ်တုံးက ပါးစပ်ထဲ လှစ်ကနဲ ဝင်လာတော့သည်၊၊

"  မင်း ငါကိုယ်တော့်ကို အတော်ချစ်ပုံရတယ်!!"

မုန့်ပါးလုပ်ပါးလောင်းနှင့် မကျေမချမ်း ကြည့်လျက် မင်းကြီး ဆိုလာသည်၊၊

" ဒီဆန့်မုန့်က အရသာရှိပါရဲ့လား .. မင်းကြီး၊၊  ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရွေးခဲ့တာဆိုတော့ သေချာပေါက် ကောင်းမှာပါ .."

ဘတ်ဟျွန်းသည် မျက်စောင်းခဲကြီးနှင့် မင်းကြီးကို မမြင်ဟန်ဆောင်၍ မုန့်တို့ကို တစ်တုံးပြီး တစ်တုံး စားနေလေသည်၊၊

မုန့်တွေဝါးနေတာမို့ ပါးမို့လုံးလုံးလေး အိကနဲ အိကနဲ တက်လာသည်မှာ ကိုက်ဝါးချင်စရာ၊၊ နှုတ်ခမ်းပါးပိစိက လှုပ်စိစိနှင့် အစားနေသည်မှာ ရှဉ့်ကလေးတွေ အစာစား နေကြတဲ့အတိုင်း၊၊

ဘတ်ဟျွန်းသည် ပါးစပ်အပြည့် ဆန်မုန့်တို့ကို အရသာခံနေရင်း မင်းကြီးဘက်သို့ အသာလှည့်ကြည့် မိရာ မိမိကိုယ်ပဲ မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေသည်ကြောင့် ဝါးနေရင်း မြိုမကျတော့ ၊၊ လည်ချောင်းတွေ နင်ကုန်လေသည်၊၊

" အဟွတ် ... အဟွတ် !!"

" တယ် ... ဒီကောင်လေး !!
လုစားမဲ့သူ မရှိပဲ ဘာလို့ နင်းကန်စားနေတာလဲ"

ဝမ်ယောလ်သည် ဆူဆူပူပူနဲ့ပင် အအေးခံထားသော ရေနွေးကြမ်းကို ငှဲ့တိုက်ရတော့သည်၊၊