Dragon's Blade [ Season-2 ]

DB-62

မုန္တိုင္းစဲၿပီးသြားသည့္အခါ သဘာဝ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးက ေဒါသူပုန္ထခဲ့သည္မွာ သူမဟုတ္ေတာ့သည့္အတိုင္း ၿငိမ္သက္သြားသည္။ မဲေမွာင္ေသာ ေကာင္းကင္ယံႀကီးက ၾကယ္အစုအေဝးမ်ားနဲ႕ လင္းထိန္လာ၏။

လွိုင္းလုံးမ်ားအၾကား လူးလိမ့္ေနေသာ ေလွငယ္ေပၚ ဆီးမီးေရာင္ေလး လင္းထိန္လာတယ္။ ဖန္သားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသည့္ ဆီးမီးအိမ္ေလးက အလင္းေႏြးေႏြးေလး ေပးလာတယ္။

ဘတ္ဟြၽန္းက ကေလးကိုခ်ီၿပီး ေလွထိပ္ပိုင္း နံရံကို ေက်ာမွီကာ မ်က္လုံးေတြပါ မွိတ္ခ် လိုက္သည္။ ဒီေန႕အတြက္ သူအရမ္းကို ပင္ပန္းေနၿပီး မလႈပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို ေမာပန္းေနၿပီ။ သူ႕ရင္ဘတ္ေပၚက အသက္ရႈသံေသးေသးေလးလဲ အိပ္ေမာက်ေနတာမို႔ အနည္းငယ္ စိတ္သက္သာရာ ရသြားသည္။

မုန္တိုင္းစဲသြားၿပီမို႔ ဆယ္ဟြန္းနဲ႕ ဂီက ေလွေနာက္ပိုင္းက ခပ္ျမင့္ျမင့္ ရွိေနသည့္ လူႏွစ္ေယာက္ လွဲနိုင္ေသာ ၾကမ္းခင္းေပၚ  ေျခပစ္လက္ပစ္ လွဲအိပ္ေနၾကသည္။ ၾကမ္းခင္းရဲ႕ ေအာက္မွာေတာ့ ေရွာင္လီ သိုေလွာင္ထားသည့္ ရိကၡာေျခာက္ေတြနဲ႕ ေရေတြရွိသည္။  က်န္သူမ်ားကေတာ့ ေလွဝန္းက်ယ္ထဲမွာ အေမာေျဖ ထိုင္ေနၾကသည္။ ေရွာင္လီက ဆီမီးအိမ္ေလးကိုင္ၿပီး ဟိုလူၾကည့္ ၊ ဒီလူၾကည့္ႏွင့္ မ်က္ေတာင္ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္ ျဖစ္ေနသည္။ အားလုံးက သူ႕ထက္ ပိုပင္ပန္းေနမွာကို သိတာမို႔ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ဆိုသည္ကို မေမးရဲေသး။ ဒီတိုင္း လွိုင္းလိမ့္ရာကိုပဲ ၿငိမ္ေနရေတာ့မည္ဟု သတ္မွတ္ထားသည္။

အခ်ိန္ၾကာလာတဲ့အခါ ေရွာင္လီကပဲ အလိုက္တသိနဲ႕ ေရဗူး ေလးငါးဗူးေလာက္ ထုတ္ယူထားလိုက္သည္။ ေမာပန္းေနသူမ်ား တစ္ေရးနိုးလာရင္ ေရဆာလာနိုင္သည္ဟု ေတြးကာ ထုတ္ေပးထားသည္။ အမွန္ဆို သူလည္း စကားမေျပာနိုင္သည့္ လူအေလးလို ဟန္ေဆာင္ကာ အလုပ္ၾကမ္းေတြ လုပ္ထားတာေၾကာင့္ ပင္ပန္းသည္။ မၾကာခင္ သူလည္း ေလွနံရံကို မွီကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။

ဂီနဲ႕ ဆယ္ဟြန္းက ေမာလြန္းလို႔ လွဲေနေပမဲ့ အသိစိတ္ရွိေသးသည္။ မအိပ္ေပ်ာ္ေသးပဲ ေကာင္းကင္ယံကို ၾကည့္ေနၾက၏။ လွိုင္းထဲေျမာေနေသာ ေလွေလးထဲမွာ ဘာမွမတက္နိုင္စြာပဲ ေနထြက္ဖို႔ ေစာင့္ေနရေတာ့မည္။ ေနထြက္လာမွသာ အေရွ႕၊ အေနာက္ အရပ္ေတြ ကြဲျပားစြာ သိၿပီးမွ သူတို႔ ျပန္လို႔ရမည္။  ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ေနရင္း သူတို႔ႏွစ္ဦးလဲ မခံနိုင္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကသည္။