Dragon's Blade [ Season-2 ]

DB-52

ထိန္းေမာင္းသူမဲ့ေနသည့္ သစ္သီးတင္လွည္းယဥ္ေလးသည္ ေတာလမ္းေတြၾကားထဲ ဒုန္းစိုင္း ေျပးေနဆဲ ျဖစ္သည္ ။ တြဲခ်ိတ္ထားသည့္ ျမင္းလည္း မရွိ။ အလိုအေလ်ာက္ စိတ္႐ူးေပါက္ကာ ေျပးလႊားေနသည့္ သတၱဝါႀကီးႏွယ္ ။

" နန္းေတာ္ထဲက ထြက္လာတာလဲ မေတြ႕ပဲ ဘယ္လို နန္းျပင္ကို ေရာက္လာတာလဲ မသိဘူး"

လွည္းအတြင္းမွ လိုက္ကာကိုမ၍ ဆူး ၾကည့္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

သူ႕တြင္ ကာကြယ္ေပးရမည့္ လူသုံးဦးႏွင့္ ဘာမွန္းမသိေသာ လွည္းအတြင္းတြင္ ေရာက္ေနရသည္။

ဘတ္ဟြၽန္း အျပင္ကိုလည္း မၾကည့္နိုင္ပဲ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုသာ တင္းၾကပ္စြာ ဖက္ထားလို႔ေနသည္။ ကေလးပီပီ တုန္လႈပ္ေနၾကသည့္ အတြက္ ပိုလို႔ ရင္ခြင္ထဲသြင္း၍ ဖက္ေပးထားသည္။

" မေၾကာက္နဲ႕... ဘာမွမျဖစ္ဘူး... ခဏေန ခမည္းေတာ္မင္းႀကီးက လာေခၚေပးလိမ့္မယ္"

ျမႇားျဖင့္ပစ္နိုင္သည့္ အေျခအေနတြင္ မပစ္ခဲ့ပဲ တမင္ သူတို႔ကို မွ်ားေခၚသည္ဆိုတည္းက အသက္အႏၲရာယ္ေတာ့ မေပးနိုင္ေသးဟုပဲ အၾကမ္းဖ်င္း တြက္ခ်က္ရသည္။

ခ်ိဳင့္ဝွမ္းမ်ား မေရွာင္ပဲ ျဖစ္သလို ျဖတ္သန္းသြားေသာ ျမင္းလွည္းႏွင့္ မွည့္ရဲေနေသာ တည္သီးမ်ားက လူသုံးဦးအား ပစ္ေပါက္ေနသလိုပင္။ နန္းဝတ္နန္းစားမ်ားသည္ တည္သီးစမ်ား စင္လ်က္ ၾကမ္းတမ္းေသာ လမ္းခရီးကို ေတာင့္ခံထားေနရသည္။

ရွင္းေလးႏွင့္ ယင္းေလးသည္ သူတို႔ဖခင္၏ ဗိုက္ပူေလးအား အားကိုးတႀကီး ဖက္တြယ္ရင္း ေၾကာက္စိတ္ကို ေျပေဖ်ာက္ ေနၾကသည္။

ဆူးသည္ အေနာက္ဘက္မွ တစ္လမ္းလုံး လိုက္လာေနသည့္ ဝတ္႐ုံနက္ႏွင့္ လူေတြကို မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ၿပီး ဓားကိုလည္း အသင့္ကိုင္ထားသည္။ ဒီရထားေျပးေနသည့္ အရွိန္ကို သူမမႈပဲ ေျပးဆင္းကာ ထိုလူေတြႏွင့္ ယွဥ္ခ်လိဳ႕ရသည္။ သူဆင္းေနသည့္အခ်ိန္ ၾကင္ယာေတာ္တို႔သားအဖတို႔ႏွင့္ ကြာေဝးသြားမည္ကို စိုး၍ မဆင္းရဲ။

႐ုတ္တရက္သူသည္ ပတ္ဝန္းက်င္ အေနအထားကို မွတ္မိလို႔သြားသည္။