The Billionaire's Girl

CHAPTER EIGHTY-FOUR - PANIC ATTACK

----------------------------------------------------------------------

Kana's POV

"H-hello?" sagot ko.

"I missed you." mabilis na nag process ang utak ko para kilalanin ang boses na nasa kabilang linya.

Nanigas ako, sumikip ang dibdib ko na parang hindi ako makahinga, gusto kong sumigaw peru hindi ko magawa. Bumalik lahat ng alaala dahil sa boses niya, hindi ko siya nakikita peru parang nasa tabi ko lang siya, parang nasa paligid lang siya at pinapanood ako. Tumayo ang balahibo ko sa katawan nang maalala ko kung paano niya ako hawakan, kung paano niya hinahaplos at hinahalikan ang leeg ko, ang mga kamay ko, ang braso ko, ang dibdib ko.

"Hindi mo ba ako na miss? Bakit sobrang tahimik mo Kana, ayaw mo na ba akong kausap?" dagdag niya.

Napatingin ako sa paligid. Sa likod, harap, kaliwa at kanan, hindi ko siya makita peru parang sobrang lapit lang niya talaga sa akin. Hindi ko makuhang magsalita, wala ni isang salitang gustong lumabas sa bibig ko.

"Alam mo bang gusto na kita makita ulit?" saad niya habang mahinang tumatawa.

"F-Fernan." ang pangalan lang niya ang tanging nasabi ko at nang marinig niyang sinabi ko ang pangalan niya ay daig pa niya ang kiniliti sa pagtawa.

"Wow, kilala mo pa pala ang boses ko. Akala ko kasi kinalimutan mo na ako, kasi ikaw? Hinding hindi kita kakalimutan hanggat hindi kita natitikman alam mo yun? Nakuha na sana kita eh, kaso andun yung sagabal na Anna peru okay lang din dahil nagamit ko siya. Parang siya ang naging appetizer ko at ikaw ang main course ko kaya humanda ka." nanginginig ako habang pinapakinggan ang kalaswaang sinasabi niya sa kabilang linya. Gusto kong patayin ang tawag peru hindi ko makuhang igalaw kahit ang daliri ko para pindutin ang end button.

"Wag kang lalabas mag-isa Kana dahil isang maling galaw mo, akin ka na." muli ay tumawa siya ng pagkalakas lakas.

Biglang may humablot ng cellphone ko at inalog ang balikat ko ng malakas, pinipilit kong gumising, gumalaw at magsalita peru hindi ko kaya. I'm scared, so scared.

Nakaramdam ako ng parang may malamig sa aking paa, lalamig tapos biglang mawawala, lalamig ulit tapos biglang mawawala. Gusto ko pang magpahinga peru naiinis ako sa kung ano mang meron sa paa ko kaya idinilat ko ang mga mata ko at nang makapag adjust sa liwanag ang paningin ko ay tumambad sa akin ang buong pamilya ko at si Brandon na nakapalibot sa kamang hinihigaan ko.

"Bakit andito kayong lahat?" inalalayan ako ng kapatid ko na bumangon.

"You made us so worried Kana." saad ni Mommy na hawak hawak ang kamay ko.

"What happened?" tanong ko habang nagkukusot ng mga mata.

"Wala kang naaalala?" tanong ni Brandon at doon na naman parang tsunami na lumukob sa akin ang alaala ng nangyari sa sasakyan. Napansin nilang lahat ang tensyon sa na nararamdaman ko kaya agad akong niyakap ni Daddy at Mommy.

"It's alright, we are here Baby. No ones gonna hurt you, it's alright just relax." saad ni Dad habang yakap ako ng mahigpit at hinihimas himas ang likod ko.

"Dad, he called." pinilit ko ang sarili ko na masabi ang gusto kong sabihin, kahit pumipiyok ang boses ko sa takot at mabilis na dumadaloy ang mga luha ko.

"Who called you Kana?" tanong ni Brandon.

"He told me he will come after me Dad, he will come after me and I'm scared." naramdaman ko ang patak ng luha sa kamay ko, tiningnan ko kung saan yun galing at mas lalong sumikip ang dibdib ko nang makitang galing yun sa Mommy ko, it hurts me seeing her cry.

"We are here, we will not let whoever that man is come near you okay?" saad ni Elliot na alam kong pinipilit lang na maging malakas at hindi umiyak.

"Who called Kana, tell us." tanong ulit ni Brandon.

"Fernan, he said he will rape me and do nasty stuff to me Brandon. Natatakot ako Brandon, pag nakuha niya ako ulit hindi ko na kakayanin, ikakamatay ko Brandon." hindi na naman ako makahinga at nanginginig na naman ang tuhod ko.

"Relax Kana, breath okay? Inhale and exhale Kana, Inhale and exhale. Look at me in the eyes Kana, look at me. Relax, relax and breath. " ginaya ko ang sinabi ni Elliot at medyo nakahinga ako ng mabuti.

"We are going home to Spain, I can't let that bastard take you away from us again. We are going home as soon as possible." ma awtoridad na saae ni Dad na agad namang sinang-ayunan ni Mommy.  Tiningnan ko si Brandon at tinanguan niya ako, that means sumasang ayon din siya sa sinabi ni Dad.

Gusto ko na ring umalis dahil natatakot ako, gusto ko na ring umalis dahil ayokong mapasakamay ulit ni Fernan. Peru paano si Lucas, paano kung magbago isip niya at bumalik siya sa akin tapos wala na ako dito sa Pilipinas, hindi na niya ako mahanap. Hindi ako pwedeng umalis, hindi ko pwedeng ewan si Lucas.

"I can't go." mahina kong saad.

"What? Why?" Sabay na tanong ng parents ko.

"Because I just can't, i need to fix something Dad. I need to fic Lucas and I's relationship." matapang kong saad.

"It's all over Kana, what you have with Lucas was over just please accept it." inis na saad ni Elliot.

"I can't- I can't leave this country broken and incomplete everyone! I can't!" sigaw ko na ikinagulat nilang lahat.

"Kana." pangalan ko lang ang tanging nasabi ni Brandon dahil sa gulat.

"I tried you know, I tried to be strong in front of you guys. I tried to get myself together so you guys would stop worrying about me, even if deep inside I'm still bleeding so bad. I'm confused right now you know? I'm confused about what I feel, I'm bleeding and in so much pain inside and I'm also scared for my life. I don't know! I don't know what to feel anymore." Kung grabe ang iyak ko, ganun din kalala ang iyak ng mom ko at ni Brandon.

"We love you." niyakap ako ni mommy ulit habang umiiyak. "We will do something okay? We will hire more men to guard you while you're waiting for the right time to talk with Lucas okay? then please baby we will go home to Spain, please promise Mommy that." tumango lang ako sa kanya, that means I agree with her.

                              
"Call the head officer of your sisters security team Elliot. Tell him I need to talk to him right now." saad ni Dad saka mabilis na lumabas ng kwarto, sumunod naman si Elliot.

Roller coaster ride, that's how my day today went. First I was all focused during the shoot, then I passed out because of how scared I am to Fernan and now I'm scared to leave because of the pain, I'm scared to leave without talking to Lucas and ask him to take all the pain away. It's now hard for me to tell the difference between how scared I am with Fernan and how scared I am to leave Lucas without fixing everything.

I don't know, everything is confusing.

----------------------------------------------------------------------

Anybody here who wants Fernan to die?