𝕎𝕚𝕝𝕝 𝕐𝕠𝕦 𝕊𝕞𝕚𝕝𝕖 𝕋𝕠 𝕄𝕖 𝔸𝕥 𝕋𝕙𝕖 𝔼𝕟𝕕?

Rozdział 84

~Magnus~
Magnus siedział w miękkim, ozdobnie wyrzeźbionym fotelu. Na jego kolanach mruczał zwinięty w kulkę Prezes, a kanapę obok zajmował Asmodeusz. Pierdolił coś od rzeczy, ale Magnus go nie słuchał. Nie docierały do niego bodźce z zewnątrz.

Interesował się tylko swoją ręką. Gapił się na nią jak na relikt. Pocierał o siebie palce tej dłoni, którą niedawno uderzył Aleca i której krew z twarzy chłopaka poplamiła jego dłoń. Magnus tarł palcami, teraz już czystymi, i przypominał sobie uczucie, jakie było w stanie zaczarować mózg w momencie, kiedy miałeś na rękach krew swojej miłości.

I to nie w znaczeniu odebrania życia, a w posiadaniu tak potężnej władzy nad tą drugą osobą. Tak ogromnej, że mogłeś utoczyć krwi kochankowi, któremu nawet to nie przeszkadzało. Mogłeś zrobić z tą miłością, co tylko chciałeś - wznieść na bogate wyżyny i położyć u jej stóp cały świat, ale zarazem zgnieść ją w bezradną, umierającą perełkę.

I to wszystko bez konsekwencji. Nie zmieniałeś się w oczach tej osoby. Nadal była tobie bezgranicznie oddana.

Magnus mrużył oczy, pocierając palcami. Wyobraził sobie ciemną krew Aleca, trzymaną w garści. Zastanawiał się, czy trochę żałował swojego czynu, czy raczej wpływało to pozytywnie na jego ego, czy może było mu to obojętne. Nie miał w tej chwili pojęcia. Pozostawał neutralny.

Uniósł wzrok, postanawiając wrócić do tego, czym się aktualnie zajmował.

- Możesz powtórzyć? - przerwał Asmodeuszowi wpół słowa.

Ojciec przestał paplać jęzorem. Przyjrzał się Magnusowi, ale nie skomentował swojego zmarnowanego czasu. Uśmiechnął się pobłażliwie i zmrużył złoto-zielone oczy.

- Cóż... - odchrząknął gładko. - To może przejdę do sedna i...

- Czyli nic mnie nie ominęło, kiedy nie słuchałem? - wciął się po raz drugi Magnus. Przestał pocierać palcami i zaczął głaskać kotka na kolanach. - Dlaczego zawsze tak dużo mówisz? Nie wydajesz się wtedy mądry, tylko przemądrzały.

Oczy Asmodeusza zaszły blaskiem. Zagryzł wargę. Magnus dumał nad tym, czy możliwe było, żeby ojciec rzucił w niego kubkiem niedopitej kawy.

Zaraz Magnus zrozumiał, że ojciec był dumny, a nie wkurzony.

- Idzie coraz lepiej... - mówił Asmodeusz ze smakiem. Nie odrywał wzroku od Magnusa, jakby próbował wyssać jego duszę niczym dementor. - Robi się z ciebie porządny biznesmen, synu. Jesteś spostrzegawczy, przekonujący, panujesz nad sobą i nie dajesz się zwieść emocjom... W dodatku nie jesteś nudny i wiesz, jak wbić szpilę - mężczyzna uśmiechnął się milutko. - Wiele razy ci mówiłem, że jesteś moim ulubionym dzieckiem, ale powtórzę to znowu. Naprawdę jesteś niesamowity.

Magnus patrzył, jak Prezes na jego kolanach rozciąga się i przypomina włochaty lisi ogon.

- Tatku... - podjął, wzdychając cicho. - Może i jestem narcyzem, ale wolę, kiedy Alexander się mną zachwyca. Możesz zostawić takie twoje przemówienia na mój pogrzeb, a teraz darować sobie podlizywanie, i ubić ze mną interesy? Nie przyszedłeś do mnie tylko po to, żeby napić się kawki. A jeśli chciałeś pogłaskać mojego kota, to możesz to zrobić, ale licz się z tym, że wyskoczy na ciebie z pazurami. Prezes jest ostrym prezesem.

Asmodeusz uprzejmie słuchał Magnusa i wyglądał wtedy jak zwyczajny ojciec, który z radością w oczach poświęcał uwagę dziecku, opowiadającemu o swojej pasji czy dobrym dniu w szkole.

- A więc przejdźmy do interesów - zgodził się Asmodeusz i uśmiechnął tkliwie. - Wiesz, podoba mi się, że traktujesz nasze prywatne sprawy jak naszą pracę, jak interesy. Coraz bardziej przekonujesz się do tego zawodu, mam rację? Aż wchodzi ci w krew - uśmiech ojca zalśnił piekielną iskrą. - No więc... Pierwszą sprawą jest to, że ujawnienie Bernarda miało być dla ciebie niespodzianką, ale ten powiedział mi, że już coś o tym tobie wspomniał... Dlatego, Magnusie... - uśmiechnął się miło Asmodeusz. - Jak ci ze świadomością, że masz przyrodniego brata? Lubisz Bernarda, prawda? Chwalił mi się, że jest twoim przyjacielem.