𝕎𝕚𝕝𝕝 𝕐𝕠𝕦 𝕊𝕞𝕚𝕝𝕖 𝕋𝕠 𝕄𝕖 𝔸𝕥 𝕋𝕙𝕖 𝔼𝕟𝕕?

Rozdział 49

~Alec~

- Zdecydujesz się w końcu? - spytał Magnus. - Błagam cię, gwiazdko...

- Jeszcze chwila - Alec tarmosił między palcami upierścienioną dłoń azjaty. - Masz ich za dużo... Jak mam się szybko zdecydować? - parsknął śmiechem.

Magnus uśmiechnął się, zadowolony z siebie, zapewne już mając w głowie ripostę.

- Tak szybko, jak szybko doszedłeś, gdy ci obciągałem - podsunął uwodzicielskim tonem.

Alec zapłonął czerwonym rumieńcem. Ragnor i Raphael na przodzie udali odruchy wymiotne, spoglądając na parę z tyłu z pogardą. Przyśpieszyli, jakby nagle strasznie stęsknili się za szkołą.

Alexander zacisnął usta, nie poddając się motylkom w brzuchu, które urządziły sobie wyścigi. W dalszym ciągu oglądał pierścionki na palcach Magnusa jak na wystawie i próbował sobie jeden wybrać.

Oczywiście słowa Bane'a nie mogły paść, a później zostać lekko strawione i zapomniane... Alexander próbował nie uśmiechnąć się zbyt dziwnie, gdy przypomniał sobie wczorajszy wieczór, i to ze wszystkimi szczegółami. Pomijając to, że mógłby ochrzcić wczorajszą noc mianem najdziwniejszej w swoim całym życiu.

Najpierw płakał w ramię Magnusa, skrzywdzony przez rodziców. Potem Magnus mu obciągnął, a później, nad ranem, biegali po osiedlu, będąc świadkiem śmierci dwóch znajomych, a Magnus wręcz ganiał się z mordercą, jakby bawili się w berka.

Cóż, takie niespodziewane zwroty akcji tylko przy Magnusie Bane.

Wracając myślami do pieszczot pana Bane'a... Alec był z siebie dumny, że zrobił krok w kierunku takiego dotyku. I bardzo zdziwiony, kiedy nie bał się przed Magnusem rozebrać, tylko wręcz wyskoczył z ciuchów.

Nigdy nie był pewnym siebie przystojniakiem, który chwaliłby się swoim ciałem i bez stresu ściągał koszulkę w tłumie ludzi. A jednak; przy Magnusie, tych błyszczących oczach i lubieżnym uśmiechu, kompleksy Aleca wyparowały, jakby nigdy ich nie było.

Minionego wieczoru Lightwood pomyślał, że podoba się swojemu chłopakowi, a jego wiecznie pełen wątpliwości umysł nie próbował nawet tego podważać! To było niespodziewane i magiczne. Oraz bardzo miłe. Tak, jakby Alec nigdy nie narobił sobie poczucia niskiej wartości co do wyglądu i od zawsze lubił swoje ciało, niczego by w sobie nie zmieniając.

A teraz, idąc z azjatą do szkoły i zastanawiając się, jaki pierścionek mu podwędzić, Alec zauważył, że z chęcią powtórzyłby tą dotykową sesję. A może nawet poszliby z Magnusem na całość...

Muszę potem poczytać o gejowskim seksie - zakodował sobie w myślach Lightwood. - Bo jeszcze wyjdę na głupka...

Alec zdecydował o swoim przyszłym łóżkowym wyborze ze swoim chłopakiem (ten chłopak dowie się o tym później, a do tego zostanie wynagrodzony za przyjemności sprawione Alecowi, bo Lightwood czuł się w miłosnym obowiązku, by się odwdzięczyć. I bardzo się odwdzięczyć chciał) i jednocześnie podjął decyzję co do biżuterii Bane'a, z której zamierzał wziąć jedną błyskotkę.

W chwilach, w których byli osobno, Alexander chciałby spojrzeć chociażby na swoją rękę i zobaczyć coś, co przypominałoby mu Magnusa. Nic nie nadawało się lepiej, niż taka biżuteria dosłownie ściągnięta z azjaty.

- Ten... - Alec wskazał na pierścionek z zielonymi, odstającymi brylancikami. Zdjął go z palca Bane'a.

- Powodzenia - parsknął z rozbawieniem Magnus. - Twoje sweterki ucierpią, a nerwy jeszcze bardziej. Stracisz rozum, bo będzie ci się ciągle zaczepiał o ubranie. Będę mógł się potem z ciebie pośmiać, prawda?