Unicode
ယွီကျစ်ယွီသည် နာတာကို ကြာကြာမခံစားလိုက်ရဘဲ နောက်နေဖို့တောင် ခွန်အားရှိသေးသည်။
"ကျွန်တော့်လက်က တော်တော်ကြီးတာပဲ၊ တစ်ခါတည်းနဲ့ အများကြီး လှမ်းကုတ်နိုင်တယ်"
ဖူဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး "ရယ်နေသေးတယ်?"
ယွီကျစ်ယွီ မပျော်တော့ဘူး။
"ကျွန်တော့်အပေါ် မမာနဲ့လေဗျာ။ ရယ်ရယ် မရယ်ရယ် နာတာပဲဟာ၊ ပျော်ပျော်နေရင် ဘာဖြစ်လဲ? စိတ်ကြည်လင်ရင် ခန္ဓာကိုယ်လည်း ကောင်းလာပြီး ပြန်ကောင်းဖို့မြန်လာမယ်။ ခင်ဗျား စိတ်သဘောထားကောင်းမွန်လို့ ဆေးပညာမှာ အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်ရပ်တွေအကြောင်း ကြားဖူးလား။ တချို့လူတွေဆို ရောဂါကျွမ်းနေတာတောင် စိတ်ဓာတ်မကျသွားဘဲ အကောင်းမြင်လို့ ဆရာဝန်တွေ ခန့်မှန်းတာထက် ပိုအသက်ရှည်တာမျိုး...."
ဖူဟန် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကို ဆေးထည့်ပေးနေလိုက်သည်။
ဆေးထည့်တာက နည်းနည်းစပ်ပေမဲ့ ယွီကျစ်ယွီ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဖူဟန်ကို စိတ်ရှိသလောက် ပေါက်ပေါက်ဖောက်ပြောလို့ရတာကိုပဲ ပျော်နေ၏။
မြောင်ဟန်နဲ့လည်း ပေါက်ပေါက်ဖောက်ပြောလို့ရပေမဲ့ မြောင်ဟန်ကလည်း စကားများတဲ့သူပင်။ ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်က ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပြောပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသုံးချခံဖြစ်သလိုမျိုး ဖြစ်နေ၏။ ဖူဟန်ကတော့ မတူ။ စကားနည်း၏။ သူပြောသမျှကို နားထောင်ပေးသည်။ နားထောင်ပြီးရင် စိတ်မကြည်တဲ့အမူအရာပြနိုင်ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူ့စကားကို နားထောင်နေခဲ့သည်ပင်။
ဖူဟန်က အခုလည်း နားထောင်နေသည်။
"ဒါက ကျွမ်းနေတဲ့ရောဂါကြီး မဟုတ်ဘူး။ အများကြီး မစဉ်းစားနဲ့"
"ကျွန်တော် မကြောက်ပါဘူး"
ယွီကျစ်ယွီ ရယ်လိုက်ပြီး:
"ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ကြားဖူးတဲ့ ပုံပြင်လေးတွေ ပြောပြရုံတင်"
"အင်း ပြီးပြီ"
ယွီကျစ်ယွီက သူ့လက်မောင်း တကယ်ကို ကုသပြီးသွားပြီဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဝါး၊ ခင်ဗျား ပတ်တီးနဲ့ တိပ်ကိုပဲ သုံးထားတာပဲ။ တော်တယ်၊ ကျွန်တော် ထိုးကြည့်ရင်တောင် မနာတော့ဘူး..."
YOU ARE READING
ဇာတ်လိုက်နဲ့စေ့စပ်ပွဲပျက်ပြီးနောက် သူ့ဦးလေးနဲ့လက်ထပ်လိုက်တယ်
Romanceဖူဟန် × ယွီကျစ်ယွီ
