The Prophecy

CHAPTER 15: ON ALERT

KAIDEN’S POV

Nang makaalis na ang aming guro ay agad na humarap sa direksyon ko si Kaleb.

“Hey. Ilang buwan din kitang hindi nakita‚ cold prince. May utang ka sa aming paliwanag. Hindi mo pa sinasabi sa amin kung saan ka nagsususuot nitong mga nakalipas na buwan. Bigla-bigla ka na lang nawawala tapos bigla-bigla ring lilitaw nang walang pasabi. Daig mo pa ang kabute‚” dire-diretsong saad ni Kaleb na kanina pa kating-kating mang-usisa ngunit ngayon lamang nakahanap ng pagkakataon.

Si Kaleb ang prinsipe ng Fray Kingdom at ang matalik kong kaibigan. Kilala sila at ang kaharian nila sa husay nila sa pakikipaglaban. Sa kanilang kaharian matatagpuan ang mga pinakamagigiting na mandirigma. Walang panama sa mga kawal nila ang kawal ng ibang kaharian pagdating sa husay sa pakikipaglaban kung kaya madalas ay sa hanay nila nagmumula ang mga kawal na ipinapadala sa mga mapanganib na misyon.

“Tss!” ang tanging tugon ko.

Katulad ng sabi ko noon‚ wala akong utang sa kahit sino. Hindi ko kailangang magpaliwanag kung bakit ako nawala ng ilang buwan.

Sa akademyang aming pinapasukan ay walang hindi nakakakilala sa akin. Lahat ay kilala ako bilang prinsipe ng Sapience Kingdom na lulubog-lilitaw. Noong mawala kasi ako sa mismong araw na naganap ang digmaan ay muli rin akong bumalik makalipas ang mahigit apat na taon. Nabalitaan ko kasing magsisilang na si ina sa nakababata kong kapatid kaya dali-dali akong umuwi noon. Bumalik lang ulit ako ng mundo ng mga tao at ipinagpatuloy ang misyon ko nang tumuntong na ako sa labing-walong taong gulang na siyang tinutukoy ni Kaleb na pagkakataon kung kailan bigla na lamang akong nawala at ngayon naman ay bigla na lang sumulpot matapos ang mahigit dalawang buwan.

Hindi ako hinayaan nina ama at ina na lisanin ang aming mundo noong nasa labindalawa hanggang labimpitong taong gulang pa lamang ako dahil hindi pa lumalabas ang aking kapangyarihan. Ayaw kasi nilang may nangyaring hindi maganda sa akin kung kaya hinintay na muna nilang lumabas ang kapangyarihan ko bago nila ako pinahintulutang umalis nang sa gayon ay magagawa kong pangalagaan ang sarili ko.

Noon pa man ay nakatakda na talagang lumabas ang kapangyarihan ng isang charmer sa pagsapit ng ikalabing-walong kaarawan niya. Ngunit sa kaso ni Thea ay labimpitong taong gulang pa lamang siya ngunit nagsisimula nang lumabas ang kapangyarihan niya na hindi ko malaman kung paano nangyari. Ngayon lang kasi ito nangyari sa buong kasaysayan kung kaya maging ako ay walang paliwanag sa kaganapang ito.

“Saan ka ba kasi nagpupupunta‚ Kaiden? Saka ano bang pinagkakaabalahan mo na dahilan ng biglang pagkawala mo? May hindi ka ba sinasabi sa amin?” sunod-sunod na tanong ni Athena‚ ang prinsesa ng Mesh Kingdom at matalik ko ring kaibigan.

Ang mga mamamayan ng Mesh Kingdom ay kilala sa talas ng kanilang paningin kaya kayang-kaya nilang patamaan ng tunod ang kalaban kahit malayo ito. Bukod pa rito ay may mangilan-ngilan din sa kanila na biniyayaan ng kakayahang makakita ng mga pangyayaring magaganap pa lang. May kakayahan din silang alamin ang kinaroroonan ng isang nilalang gaano man ito kalayo dahil sa mga mata nilang malayo ang kayang maabot.

Matagal na kaming magkakaibigang tatlo simula pa noong mga bata kami. Pero kasabay kong nawala si Athena noong mangyari ang digmaan at nang magbalik siya ay wala na siyang alaala sa nakaraan niya. Ni hindi niya kami nakilala.

Mahigit isang buwan na ang nakakalipas magmula nang makabalik si Athena pero hanggang ngayon ay hindi pa rin bumabalik ang alaala niya. Hindi ko man alam ang dahilan ng pagkawala ng alaala niya ay may isang bagay akong alam. Nawala siya noong kasagsagan ng digmaan dahil sinundan niya rin ang babaeng nakasuot ng kapang may talukbong na nagdala kay Kiana sa kabilang mundo. Kitang-kita ko ang pagkaripas niya ng takbo noon upang habulin si Kiana at ang tagapagsilbi ng palasyo kaya hindi ako maaaring magkamali.