Regrets from the past

Regrets : part 25

Heidi's pov

"Pinsan kamusta? "

"Ok lang. Si tito kamusta na?"

"Yun nga ang problema namin ngayon eh. Ayaw na talaga tanggapin ng katawan niya yung mga gamot. Kahit mataas na yung mga dosage na binibigay sa  kanya, wala ng epekto"

"Anong sabi ni tita?"

"Sabi nya, tanggapin nalang daw namin na talagang hanggang doon nalang si papa. Parang waiting nalang ganon" umiiyak na kwento ko.

"Ganon ba. Mag sabi ka lang kung may maitutulong ako ha. Paki kamusta mo na din ako sa kanila"

"Sige pinsan. Salamat ha"

Mahirap tanggapin na alam mong isang araw, mawawala nalang sayo yung isang taong mahalaga sayo. Mas masakit pala yon. Pero sa mga huling taon o buwan o linggo, ipaparamdam namin sa kanya ni mama na mahal na mahal namin siya.

-

Micah

"Tanner?"

"Babe---

"Stop. Hindi na tayo remember"

"I'm sorry"

"Why are you here? Didn't I make it clear na hindi ka na pwedeng magpunta dito"

"I know. I just want to talk to you for the last time"

"For what?"

"I just want to say that I'm really sorry. Minahal kita, totoo yon. Hanggang ngayon. But you're right. I need to think of my child and not only my happiness. I don't love Coraline anymore but I will try again. We'll work for it for the sake our son. I just want to see you before we leave. And I'm sorry"

"It's ok Tanner. I already forgive you. And I'm wishing you a happy life, always put in your mind your family's happiness first before you. And please, stick to one na ha. Wag nang masyadong playboy. Baka magmana pa sayo anak mo" I said jokingly. Magaan naman kasi sakin ang paghihiwalay namin. Nasaktan ako ng konti dahil niloko niya ako pero mas masaya ako dahil now I realize, hindi ko talaga siya minahal ng sobra. Tama lang.

"Thank you. Can we, at least be friends"

"Friends" as I offer him my hand.

He accepted it "Whoever you're going to love, he's lucky. You came into my life just a little bit too late" seryosong sabi nito.

"Everything happens for a reason. I think we're just not really meant for each other" I say smiling at him.

"As you say so. Bye Micah" before he moved out from my office.

"Bye Tanner" I say before he shut the door.

-

Ernest

"Where are you going?" tanong ko kay Heidi. Nasa labas siya ng club Red at may dalang bag na medyo may kalakihan.

"Uuwi"

"Hatid na kita" anyaya ko.

"No. Hindi sa apartment namin. Sa probinsya"

"This late. Wala ka nang masasakyan pa" sabi ko. It's already past ten that night.

"Bahala na. Kailangan ko umuwi" sabi nito na palinga linga at halatang naghahanap ng masasakyan.

"Tara. Hatid kita sa inyo" sabi ko saka binuhat ang bag nito.

"Huh? Eh malayo iyon" tanggi nito.

"You're my burden if my mangyari sayo. Kaya ihahatid na kita, let's go" as I unlock the door.

May utang na loob lang ako sa kanya kaya gusto kong maka bawi kahit sa ganitong paraan.

"May problema ba sa inyo kaya bigla kang uuwi?" tanong ko dito habang nasa kahabaan na kami ng NLEX.

"Si Papa kasi. Malala na daw. Pinapauwi na ako ni mama" sagot nito, bakas ang lungkot sa tinig nito.

"So hindi ka na magta trabaho sa club?" usisa ko.

"Hindi na siguro. Mag hahanap nalang ulit ako ng ibang trabaho" sagot nito.

Nanahimik na ako after that. I focus myself on the road. Malalim na ang gabi pero marami paring mga bumibyahe papuntang probinsya.

I remember nung umuwi kami ni Poknat sa Camiguin. It was breaking dawn. At antok na antok kami pareho. Sa bus palang kami sumasakay noon dahil hindi pa ako pwede mag drive. I was only seventeen back then. She sleeps in my shoulder as she snores loudly. Para hindi ko madinig ang hilik  niya, I put on my earphones on my left ear and one is on her right ear. As what we always do.  We shared most of the time. Food, clothes, personal things, even dreams. But one thing ang hindi niya nai-share sa 'kin. Kay Tanner niya ito nai-share.

Ito na ang pinaka matagal na panahon na nagka hiwalay kami. One year. Ganon na katagal kaming hindi nagkakausap. Kahit man lang sa phone. Hindi rin siya active sa social media. Magulo daw yon. Well---doon kami pareho. Hindi rin ako mahilig sa mga ganon. I love my private life.

And I love.........***

Minsan, pumapasok sa isip ko ang sundan siya sa US. Pero ano ang sasabihin ko. Paano kung masaya naman pala siya kay Tanner at ako lang at ng umaasa.

To be continued...