Regrets from the past

Regrets : part 93

Ernest

"Kamusta na ang buhay daddy?" si Miero. Kasama si Nielsen na bumisita sa akin one day sa office.

"How does it feel? " dugtong ni Nielsen.

"What do you want to hear?" balik tanong ko. Nasa coffee shop kami ng mga oras na yon, sa ground floor ng naturang building.

"Are you sure about that? Hindi ka ba talaga kumbinsido na anak mo nga yon?" seryosong tanong ni Miero.

"Whatever I do, wala talaga akong maramdaman. And I'm sure, wala talagang nangyari sa amin noon. I just don't have any proof" inis paring sagot ko. Alam ko, wala talagang namagitan sa amin that night. At ang DNA test lang ang pwedeng magpatunay ng sinasabi ko. Once and for all, makalaya ako sa isang sitwasyon na kailanman ay hindi ko inaasahang mangyayari pala.

"Does Heidi knows about it?" muling tanong ni Miero.

"She didn't. And I don't have plans to tell her about that. Baka masira ang plano ko" sabi ko.

"What plans?" Tanong ni Nielsen.

"You'll find out once the result is out" sagot ko.

"And when?" Si Nielsen muli.

"Tomorrow" sagot ko.

"Eh kay Micah, ano na balita mo?" tanong muli nito Miero.

"Basta isa lang ang alam kong pupuntahan niya. Sa US. And once I've seen the result, I'll proceed to my plan. I'm going to get her back"

"Paano kung ayaw na niya?" bigla akong na tigilan sa sinabi ni Nielsen.

"What do you mean?" tanong ko.

"Ilang months na din kayong hindi nagkikita, kahit nga communication wala kayo. How can you be so sure na wala pa siyang nakikilalang iba. She's pretty and a nice lady. Hindi mahirap na may magka interes sa kanya sa US" paliwanag nito Nielsen.

"I know her. She won't give up that easy"

"That was---when she's still sure about you. But look at your situation now, having a child with her most love cousin. Sa tingin mo ba, hindi magbabago ang isip niya or ang feelings niya towards you. Things changed Ernest.  Even feelings" muling sagot nito.

Parang isang toneladang katotohanan ang naramdaman ko sa mga narinig ko kay Nielsen.  Part of it, I guess he has point. Paano pa nga ba ako makakasigurado na wala paring nag mamay-ari sa kanya sa mga panahong magkalayo kami.

May babawiin pa nga ba ako?

May kami pa nga ba?

May karapatan pa nga ba akong balikan siya kung nasaktan ko siya ng sobra sobra at binigo?

-

"Doc" bungad ko dito kinabukasan. Ito agad ang unang kong sinadya bago pumasok sa trabaho.

"Tuloy ka Mr. Berry. Have a sit" sabi nito at panabay kaming naupo sa upuan na naroon sa loob ng kwarto sa loob ng hospital kung saan pinanganak si Ashia.

Nanlalamig ang mga palad ko sa magiging resulta ng test. I'm sure that it's negative dahil wala naman talagang nangyari sa amin.

Kinakabahan lang ako kung ano ang gagawin ko after this. Pagkatapos naming mag usap nila Miero at Nielsen ay nagkaroon na ako ng kaba at takot. 

Takot na baka wala na talaga akong babawiin pa.

At kung meron man, handa ba siyang sumamang muli sa akin?

"Here's the result, see for yourself " utos nito saka inabot ang brown envelop.

No way...Sabi ko sa isip ko. Paano nangyari to. Walang nangyari sa amin. Pero paanong match kami ni Ashia.

"Doc, is this true? I mean, are you really sure about this na ito talaga ang naging result?" Pagbabakasakali ko na mali ang binigay niya sa akin.

"I am Mr. Berry. Matagal ko nang gawain to and never pa akong nagkamali. Are you doubting me?" tanong nito.

"No---no. I'm sorry doc. Sige po, I need to go. And thanks for this" sabay tayo ko at labas ng hospital na yon na parang lutang ang pag iisip ko.

Paano nangyari na match kami ni Ashia?

What do I have to do para mapatunayan na hindi ko siya anak?

I don't have any proof.

Si Heidi!

-

"Can we talk?" tanong ko kay Heidi ng gabing yon habang karga niya si Ashia at pinapatulog.

"Sige ano ba yon? " sagot naman  nito saka tumingin sa akin.

"May nangyari ba talaga sa atin that night? Dahil as far as I can remember, I slept alone that night and kahit pa lasing ako, I know what I'm doing" sabi ko.

"Nagdududa ka ba? Anak mo to, dugo't laman mo. Sabhin mo lang kung ayaw mo sa kanya" ramdam kong nagalit ito sa pagtatanong ko.

"No. It's not that. I'll just go down" paalam ko dito saka nagpunta sa bar malapit sa pool.

Bumalik na naman ang kagustuhan kong malango sa alak.

Gusto kong makalimot.

Makalimot sa kagaguhan ko kung bakit kami umabot sa ganito.

Parang hindi ako makawala sa sitwasyon na kailanman ay hindi ko pinangarap.

"Drinking again" Si mom.

"Mom. Please, just for tonight" pakiusap ko saka muling tumungga ng alak na nasa boteng hawak ko.

"May problema na naman ba?" tanong nito.

"It's positive mom. She's my daughter" sagot ko.

Na tahimik ito at batid kong hindi niya rin tanggap ang resulta mga test.

"Anong plano mo?" muling tanong nito.

"I need to talk to her. The sooner the better at gusto kaharap ka. Ayaw ko nang makasama siya sa iisang bubong. Her presence makes me miserable. Pinapaalala niya lang lalo ang maling nagawa ko sa tuwing nakikita ko siya. I will take care of our child. Give her everything. That's all I can do"

"It's up to you. Pero tama na yang pag inom. It won't help" saka nito kinuha sa kamay ko ang bote ng alak at hinila ako papasok sa loob ng bahay.

To be continued...