Chapter 88

6.5K 442 466
                                        

The most awaited chapter...

VREL REHAN'S POV.

____________________________________
=FLASHBACK=
____________________________________

Loud noises could be heard as soon as I opened my eyes. I can't move my hands, my body feels so heavy.

How long have I been sleeping?

When I eventually opened my eyes, a swarm of doctors and nurses rushed toward me. Dad was crying, and I could see him standing near the front entrance. The delight on his face is contagious, and tears are running down his cheeks.

I looked down at my body with my hand raised. Thousands of memories flooded back into my consciousness. May ala-ala ng isang babae ang pumasok sa isip ko, but I can't recall her name.

"Can you feel your body?" a Doctor asked.

Unable to speak up my mind, I just nodded.

The Doctor is familiar to me. Iginalaw n'ya ang paa ko, maging ang kamay at mga braso. I can feel their touch, I can also feel them moving my toes. Pero masyadong mahina ang katawan ko na sa pagkatapos nilang igalaw ay agad lang ring bumabagsak. Kamay lang ang kaya kong iangat, ang mga paa ko ay masyado nang mabigat.

"Can you speak?" muling tanong ng Doctor.

I stared at him for a moment, I don't know what to say, I can't even open my mouth to speak.

"Do you know your name?" he asked again.

Lumapit si Dad sa amin ng may nagaalalang tingin, saglit n'ya pa akong tiningnan saka nilingon ang Doctor sa gilid ko.

"Stephen," aniya, "Is everything okay?" tanong ni Dad.

"He's unable to speak," the Doctor sighed.

"What does that mean?" nagaalalang tanong ni Dad saka ako tiningnan.

I'm just listening, I'm still trying to figure out what's happening. The last time I remember is standing in a garden, kaharap ang isang umiiyak na babae. Nakaramdam ako ng kirot sa ulo nang pilitin kong alalahanin ang pangalan n'ya.

Who is she?

"Son," hinawakan ako ni Dad sa balikat, "Are you okay?"

Nang tingna ko s'ya sa mga mata ay puno pa rin s'ya ng paga-alala. I still can't open my mouth, can't even say my first word. Gusto kong sapakin ang sarili dahil pakiramdam ko ay paralisado ang bibig ko.

"Oh my God, he's awake," I heard a familiar voice.

A woman is walking towards me, nakatitig lang s'ya sa akin na tila ba hindi makapaniwala. I know her name, I will never forget her name. Ngunit hindi ko maalala kung bakit nakakaramdam ako ng galit ngayong papalapit s'ya sa akin, para bang napakalaki ng kasalanan n'ya.

Reika.

"Vrel, anak," she touched my face.

OH MY GHOST [ONGOING]Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon