Fleva Forever After

Hoofdstuk 3

Wolfs

Het is half één 's nachts als Fleur en ik thuiskomen van de film. Terwijl ik zachtjes de slaapkamerdeur open, sluipt Fleur de trap op naar de bovenste verdieping. Eva ligt al te slapen zo te zien. Ik sluip langs het bed richting de badkamer. Terwijl ik zo zachtjes mogelijk mijn tanden poets, zie ik in de spiegel hoe achter mij in de slaapkamer een lichtje aangaat. 

'Wolfs', vraagt Eva slaapdronken. 'Ja', antwoord ik met mijn tandenborstel in mijn mond. 'Hoe was de film', vraagt ze schor. 'Beetje te weinig diepgang naar mijn smaak, maar Fleur vond hem geweldig', antwoord ik. 'Klinkt alsof je het naar je zin hebt gehad', mompelt ze. 'Klopt het was heel gezellig', glimlach ik, terwijl ik mijn kleren uittrek en naast haar onder de warme dekens kruip. 

'Slaap lekker', fluister ik, 'ik hou van je'. 'Ik ook van jou', fluistert Eva terug, 'ik ehm ik moet je eigenlijk nog iets vertellen', mompelt ze. Het blijft even stil. 'Marion kwam vanavond langs met een cadeautje'. 'Wat gezellig', brom ik, 'wat was het'. Eva trekt iets onder haar kussen vandaan en geeft het aan mij. 'Dit', zegt ze. Ik kijk naar het plastic staafje in mijn hand. Als ik het in het zwakke licht van het nachtlampje houdt, zie ik pas wat het is. 

'Is dit wat ik denk dat het is', vraag ik verbaasd. 'Ja', knikt ze, 'je wordt weer vader', ik zie een brede glimlach op haar gezicht verschijnen. De tranen springen in mijn ogen. 'Oh Eef wat geweldig', ik trek haar tegen me aan en plant een kus op haar lippen. 'Wat vind je ervan', vraagt ze angstig. 'Te gek, ik zie het al helemaal voor me', jubel ik. 'Écht', vraagt ze ongelovig, 'vind je het helemaal niet spannend'. 

'Misschien een beetje, maar ik hou van spannende dingen. En wij zijn samen een topteam, je wordt een geweldige moeder en we krijgen het leukste kind van de wereld', mijmer ik. 'Ik hoop het maar, ik ben best wel nerveus', geeft Eva voorzichtig toe, 'en hoe kan jij nou zo zeker zijn dat we een kind kunnen opvoeden. Jij hebt nog nooit een luier verschoond of een flesje gemaakt'. 'Alsof jij dat wel hebt gedaan', kaats ik terug. 'Vaker dan jij denkt', mompelt ze tevreden. 

'Zal ik jou nu eens wat vertellen', zeg ik zachtjes. 'Kom maar op', glimlacht ze dapper. 'Ik wist al dat je zwanger was, vanaf de eerste keer dat je misselijk werd'. Verbaasd ze kijkt me aan, 'hoe dan'. 'Jij bent nooit ziek en bovendien zijn we best wel slordig geweest qua anticonceptie de laatste maanden. Het is niet helemaal onverwacht, toch', voorzichtig peil ik Eva's reactie, ze knikt kleintjes.  

'Volgens mij hadden we beide, zonder overleg, al besloten dat we de mogelijke consequentie van ons roekeloze gedrag geen probleem zouden vinden', ga ik verder. Eva grinnikt zachtjes, 'toch moest ik wel even slikken hoor van dat plusje'. 'Ja dat is toch niet zo gek. Je was nog in de ontkenningsfase en bovendien is een kindje niet niks. Het is een grote verandering in je leven', zeg ik voorzichtig. 

Ik zie dat ze even moet slikken en trek haar dicht tegen me aan. 'Kom eens hier', zeg ik zachtjes, 'het komt allemaal wel goed. Ik wil niets liever dan een kindje met jou Eef', ik druk zachtjes een kus in haar haren. Ik voel hoe ze langzaam ontspant en haar hoofd tegen mijn borst laat rusten. 'Lekker slapen nu', mompel ik, 'morgen zien we wel verder'. In een warme knuffel vallen we in slaap.

*****

*Eva heeft moeite om aan het idee van een baby te wennen. De deuk die haar jeugd in haar zelfvertrouwen heeft geslagen helpt daar ook niet echt bij. Ze is enorm bezorgd dat ze niet echt van het kindje zal houden, of dat ze op haar vader zal lijken.. met alle gevolgen van dien. Mede daardoor heeft ze Wolfs op het hart gedrukt om de zwangerschap nog even voor zich te houden. Hij heeft daar met de grootste moeite mee ingestemd, hij wil het nieuws namelijk het liefst van de daken schreeuwen.*

Eva

Na een drukke week lopen Wolfs en ik op vrijdagmiddag de kantoortuin in. Ik schrok me wezenloos toen ik vanochtend in de spiegel keek, ik zag er niet uit. Grote donkere wallen onder mijn ogen, die verraden dat ik de afgelopen weken geen oog dicht heb gedaan 's nachts, staken scherp af tegen mijn grauwe huid. Mijn ingevallen wangen, die duidelijk het resultaat zijn van de aanhoudende misselijkheid waardoor ik bijna geen enkele maaltijd kan verdragen, helpen ook niet echt mee om er fris en fruitig uit te zien. 

In een poging mezelf wat op te peppen, ben ik vanochtend maar onder een koude douche gaan staan. Daarna heb ik uit de krochten van het badkamerkastje, wat oude make-up getoverd. En zo goed en kwaad als het ging, naast de gebruikelijke mascara op mijn wimpers, ook wat blush op mijn wangen gesmeerd. Het resultaat laat te wensen over, maar het is in ieder geval beter dan niets.

Terwijl ik in gedachten verzonken richting mijn bureau koers, schiet Marion mij aan. 'Eva kan ik jou even spreken', vraagt ze, het klinkt nogal dwingend. Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk recht in haar blauwe ogen die me indringend aankijken. 'Nu', zucht ik vermoeid. 'Ja nu', antwoord ze beslist. Voordat ik kan tegenstribbelen trekt ze me mee naar de koffiecorner, waar ze de waterkoker aanzet. 

'Zeg ga je me nou nog vertellen wat er aan de hand is', vraagt ze direct. Ik schrik en wend mijn blik af, 'hoe bedoel je', antwoord ik, haar vraag ontwijkend. 'Kom op Eva, ik ben niet blind', ze legt mijn vingers onder mijn kin en dwingt me om haar aan te kijken. 'Heb je die test nou gedaan', vraagt ze dwingend. Ze slaat haar armen over elkaar. Ze ruikt bloed en dat betekent dat ze net zolang wacht, tot ze weet wat er aan de hand is. Ik ken Marion langer dan vandaag.

Ik zucht en sla mijn ogen neer, ik knik kleintjes. 'En', vraagt ze met ingehouden spanning. 'Ik ben zwanger', mompel ik zachtjes. 'Echt', fluistert ze vragend. 'Hmm', hum ik bevestigend. 'Gefeliciteerd, meid', zegt ze zachtjes en ze slaat haar armen om me heen, 'hoe ver ben je'. 'Een week of zes, denk ik. Maar niemand weet het nog, dus je moet je mond houden hè', zeg ik waarschuwend. 

'Tuurlijk, ik zwijg als het graf', antwoord ze geruststellend. Ze maakt plechtig een gebaar, dat ze haar mond op slot draait en het sleuteltje weggooit. Ik glimlach kleintjes naar haar, 'dank je Marion', ik knijp even in haar onderarm. Ze lacht breed terug en geeft me een kop thee aan. 'Wat vindt Wolfs ervan', vraagt ze nieuwsgierig. 'Hij vindt het geweldig', zeg ik grinnikend, 'net een klein kind wat dat betreft'. Marion schiet in de lach, 'wat heerlijk voor jullie Eva, ik gun het jullie van harte'. 

'Zo, wat hebben jullie hier voor gezellig onderonsje', klinkt het opeens achter ons. Door de schrik verslik ik me in een slok thee en krijg een verschrikkelijke hoestbui. 'Sorry, sorry', verontschuldigd Romeo zich, 'ik wilde je niet aan het schrikken maken'. 'Nou dat is dan lekker gelukt', pers ik al hoestend over mijn lippen. 

Romeo haalt zijn schouders vragend op naar Marion, die haar partner en bemoedigend klopje op zijn schouder geeft. 'Gaat het', vraagt hij bezorgd, als ik weer een beetje bijgekomen ben. 'Ja het gaat wel weer', antwoord ik. Dan zie ik zijn mysterieuze glimlach, 'vertel waar ging jullie onderonsje over', vraagt hij nieuwsgierig. 

'Zoals de naam al zegt, was het een onderonsje. Onder ons dus, nieuwsgierig aagje', zeg ik terwijl ik naar Marion en mezelf wijs. Ik geef Romeo een speels tikje tegen zijn hoofd, dan haak ik mijn arm in die van Marion. 'Kom', zeg ik opgewekt, 'wij gaan eens even kijken hoe het bij Wolfs gaat, haje Romeo'. En met Marion aan mijn arm been ik de gang uit, de kantoortuin in. 

Romeo blijft verbouwereerd achter, ik voel zijn ogen in onze rug prikken terwijl we weglopen. Een tevreden glimlach speelt om mijn lippen. Ik kijk opzij en zie de twinkeling in Marions ogen, een seconde is het stil en dan barsten we beide in lachen uit.