Fleva Forever After

Hoofdstuk 2

*Het is een paar weken later, de zaak Jordy Klink is opgelost en Eva blijft maar misselijk. Iedere ochtend is het raak, je kunt de klok er bijna op gelijk zetten. Ze weigert echter om naar een dokter te gaan en blijft beweren dat er niets aan de hand is. Wolfs wordt gek van Eva's eigenwijsheid en heeft zelf wel een vermoeden wat er aan de hand is, maar hij durft haar niet voor het blok te zetten.*

Eva

Het is zaterdagavond, Wolfs is naar de film met Fleur en ik zit lekker thuis op de bank. Ik sla net mijn puzzelboekje open als plotseling de deurbel gaat. Ik werp een blik op de klok aan de muur, het is tien voor tien. Wie komt nu nog op bezoek. Met een boogje gooi ik mijn puzzels op tafel en ren dan met twee treden tegelijk de trap op. 

Marion staat in haar dienstkleding voor de deur, 'hey Eva, ik hoop niet dat ik je wakker maak'. Ik schud mijn hoofd, 'nee hoor', ik laat mijn ogen even over haar uniform glijden, 'ben je klaar met je dienst, of moet je nog beginnen'. 'Ik moet helaas nog beginnen', zucht Marion. 'Hè shit heb je een nachtdienst, dat is balen', mompel ik. Ze haalt haar schouders op, 'het is wat het is'. 

De ijzige kou buiten bezorgt me kippenvel en ik zie dat Marion ook staat te rillen in haar winterjas. 'Kom even binnen, het is hartstikke koud buiten', ik trek haar aan haar pols naar binnen. 'Nou goed, heel even dan. Ik moet zo weer weg', antwoord ze. Ik duw haar voor me uit de keuken in, 'wat wil je drinken', vraag ik terwijl ik haar naar de eettafel dirigeer. 

Terwijl ze plaats neemt op een stoel, zet ik zonder haar antwoord af te wachten de waterkoker aan. 'Vanwaar dit bezoek', vraag ik nieuwsgierig. 'Oh zo maar, ik vroeg me af hoe het met je gaat', zegt ze, 'je bent de laatste tijd zo misselijk'. Met een schuin oog kijk ik haar achterdochtig aan, 'heeft Wolfs je gestuurd'. Ze schiet in de lach en schudt haar hoofd, 'nee, het is puur persoonlijke interesse'. 

Ik loop met twee mokken thee naar de eettafel en ga tegenover mijn vriendin zitten. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en kijk haar streng aan, maar Marion vertrekt geen spier. Dan legt ze haar hand op mijn onderarm, 'Eva ga je nog antwoord geven op mijn vraag'. Haar hand oefent een lichte druk uit op mijn arm en ik laat mijn priemende blik vervagen.

'Die misselijkheid, dat is alleen in de ochtend en met sommige geurtjes, verder heb ik er geen last van hoor', antwoord ik luchtig en ik nip aan mijn hete thee. 'Ben je nog wel ongesteld', vraagt ze plompverloren. Haar vraag bezorgt me een hartverzakking en ik verslik me in mijn thee. Proestend denk ik na, 'ehhm vorige maand was ik ongesteld, geloof ik.. maar ik ben sowieso heel onregelmatig'. 

'Ik weet niet of jij en Wolfs ehhmm, je weet wel', ik hoor de aarzeling en onderdrukte giechel in Marions stem. Ik krijg een kop als een boei, tot groot vermaak van mijn vriendin die me grijnzend aan staart. De twinkeling in haar ogen verraadt dat ze mijn gezichtsuitdrukking een bevredigend antwoord vindt. 'Ik begrijp heus wel wat je bedoelt Marion, maar ik ben niet zwanger hoor anders had ik dat wel gemerkt', zeg ik een stuk onzekerder dan de bedoeling was. 

'Oké, ik wilde het even checken voor de zekerheid', knipoogt Marion schouderophalend. 'Ik kwam eigenlijk ook alleen maar even dit langsbrengen', ze schuift een papieren zakje over tafel naar me toe. 'Een cadeautje, wat lief', verbaasd kijk ik naar mijn vriendin. 'Ik hoop dat je er wat aan hebt', knipoogt ze. Ik kijk haar niet-begrijpend aan. 

'Je snapt het wel als je het openmaakt', glimlacht ze. Dan staat ze op van haar stoel, 'ik moet er vandoor, anders ben ik nog te laat voor mijn dienst'. Ik omhels haar, 'gezellig dat je even langs wipte, tot maandag neem ik aan'. Ze knikt, 'graag gedaan, tot maandag'. Voor ze de keuken uitloopt, wijst ze nog een vakje aan van mijn sudoku, 'hier moet een drie', grijnst ze. Dan draait ze zich om en even later hoor ik boven de deur achter haar in het slot vallen.