Fleva Forever After

Hoofdstuk 32

*Vandaag is Eva elf weken zwanger en het is tijd voor de eerste officiële echo. Eva en Wolfs hebben besloten dat als vandaag alles goed is, ze vanavond aan Fleur, Rafael en Sepp gaan vertellen dat er een broertje of zusje aankomt. Gelukkig voor Eva nemen haar zwangerschapskwaaltjes af naarmate ze het tweede trimester nadert en kan ze steeds meer genieten van haar zwangerschap. 

Wolfs en Eva zijn met z'n tweetjes onderweg naar de verloskundige en hebben Sepp bij Fleur en Rafael ondergebracht. Ze hadden nog even overwogen om Marion te vragen, maar die heeft allang door dat Wolfs en Eva iets in hun schild voeren en is mega nieuwsgierig. Dus hebben ze maar besloten om andere oppas te regelen, om te voorkomen dat ze zich verspreken als Marion gaat vissen.*

Eva

'Eef, word je wakker', klinkt het in mijn oor. Wolfs duwt zachtjes tegen mijn schouder, 'we zijn er'. Nog een beetje dromerig open ik mijn ogen, 'waar zijn we', vraag ik schor. 'Bij de verloskundige, slaapkop', antwoord Wolfs, op slag ben ik klaarwakker. We stappen de auto uit, ik pak enthousiast Wolfs' hand vast. 'Ik heb er zo'n zin in', jubel ik. Hij kijkt me grijnzend aan, 'ik ook'. 

Hij trekt me mee naar de ingang en hand in hand lopen we naar binnen. Ik meld me bij de balie. 'Fijn dat u er bent', zegt de receptioniste vrolijk, ze controleert mijn afspraak in het systeem en gebaart dan naar de wachtkamer. 'U mag nog even in de wachtkamer plaats nemen, dan wordt u zo opgehaald', glimlacht ze. 

We knikken vriendelijk en gaan zitten op de bank in de wachtkamer. De radio staat zachtjes aan en ik doe mijn best om iets van het nieuws mee te krijgen. Mijn voet wipt zenuwachtig op en neer en mijn handen liggen in mijn schoot. Ik aai zachtjes over mijn bollende buikje terwijl mijn ogen door de wachtruimte dwalen. We zijn niet de enige. 

Rechts van ons zit een hoogzwangere vrouw met een jongetje van een jaar of drie dat gebiologeerd naar een filmpje op haar telefoon staart. Zelf bladert ze geïnteresseerd door een magazine over opvoedstijlen. Schuin tegenover ons zit een stel dat zachtjes zit te smoezen. De man laat zijn hand rusten op de buik van de vrouw en aait met zijn andere hand door haar haren. 

Links naast ons op de bank zit een blonde jonge vrouw, of eigenlijk een meisje nog, ik schat haar een jaar of achttien. Ze zit verveelt op haar telefoon te scrollen terwijl ze haar armen laat rusten op haar dikke buik. Ze heeft oortjes in en lijkt helemaal in haar eigen wereld te zijn, zachtjes knikt haar hoofd mee op de maat van de muziek. 

Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Wolfs door het dossier van onze zaak bladert op zijn mobiel. Ik kijk ongeduldig naar de balie. 'Kijk', zeg ik plots tegen Wolfs en ik stoot tegen zijn arm. 'Wat is er', vraagt hij en hij kijkt verstoord op van het dossier. Ik wijs naar de wand met geboortekaartjes boven de balie, 'daar hangt het kaartje van Sepp', grijns ik. 'Waar', vraagt hij zoekend. 

'Daar', wijs ik, zijn ogen volgen de richting van mijn uitgestoken wijsvinger. 'Rechts van het midden', leg ik uit. Ik zie aan de twinkeling in Wolfs' ogen dat hij het kaartje gevonden heeft. 'Gek hè', zeg ik tegen hem, 'al die andere kaartjes dat zijn ook allemaal kindjes. Misschien hangen Sepps toekomstige vriendjes en klasgenootjes er ook wel tussen', mijmer ik verder. 

Wolfs glimlacht, 'wie weet. Straks hangt daar in ieder geval ook het kaartje van deze kruimel', en hij aait over mijn buik. De deur van de wachtruimte zwaait open, 'familie Wolfs-van Dongen', wenkt Suzanne, 'kom verder'. We staan op en volgen haar naar de onderzoekskamer. 'Ga lekker zitten', gebaart ze in de deuropening naar de twee stoelen tegenover haar bureau. 

Zelf neemt ze plaats op de stoel achter haar bureau, 'vertel hoe gaat het met jullie', begint ze. 'Heel goed, eigenlijk', vertel ik, 'mijn kwaaltjes worden steeds minder en ik heb na de vorige afspraak ook wat meer vertrouwen dat het lekker zit hierbinnen', glimlach ik en ik aai liefkozend over mijn buik. 'Dat klinkt goed', zegt Suzanne, 'en qua werk, lukt dat allemaal een beetje, ik weet immers hoe belangrijk je baan voor je is', knipoogt ze.