Fleva Forever After

Hoofdstuk 55

Ik weet niet of ik de enige ben maar ik wordt mega nieuwgierig van de snapshots van het nieuwe seizoen die op instagram gedeeld worden. Toen ik gister een beetje aan het rondneuzen was op het internet vond ik op wikipedia de voorlopige namen van de afleveringen van komend seizoen. 

Tot mijn verbazing zag ik dat de naam van de laatste aflevering dezelfde naam als Eva's broer draagt: 'Maurice'. Zullen we dan eindelijk de broer van Eva weer eens zien? En het goede nieuws houdt niet op. 

Want de laatste aflevering van het seizoen staat gepland om uitgezonden te worden op mijn verjaardag! Je begrijpt, ik was helemaal blij gisteren dus heb ik dit deel een beetje herschreven en het iets langer gemaakt voor wat meer leesplezier, enjoy!

*Na een paar weken is de zaak afgerond, het bleek een afrekening te zijn binnen het drugscircuit. De dader, een Duitse jonge knul met inderdaad blonde krullen, net als Maud. Robbie wilde uit de drugs en dat werd niet door iedereen geaccepteerd, dat heeft hij met de dood moeten bekopen. 

Maud en Evi zijn opgevangen door hun nicht en jeugdzorg onderzoekt of ze daar kunnen blijven of dat er gezocht moet worden naar een passend pleeggezin. Inmiddels is Eva zesendertig weken en zes dagen zwanger, sinds vijf dagen is ze dus met zwangerschapsverlof. Of nou ja, verlof. Ze werkt nu vanuit huis via de telefoon stiekem met Wolfs aan zijn lopende zaken. 

Het huis staat inmiddels vol met babyspullen. Twee bedjes, twee Maxi Cosi's, twee wipstoeltjes, bergen met luiers en flesjes en een dubbele kinderwagen. De baby's kunnen eigenlijk ieder moment komen, alles is er helemaal klaar voor. De meiden hebben eindelijk, na uren discussiëren en kibbelen, ook een naam.*

Eva

Het is dinsdagmiddag een uurtje of één. Ik ben alleen thuis met Sepp, Wolfs is aan het werk en Rafael en Fleur zijn op de universiteit. Ik zit in de tuin aan de picknicktafel achter mijn laptop en scrol door een dossier dat Wolfs naar me op de mail heeft gezet. Het warme lentezonnetje schijnt vrolijk op mijn gezicht en in de grote eik achter in de tuin zitten een paar mussen enthousiast naar elkaar te fluiten. 

Sepp speelt ondertussen rustig met zijn kiepwagen op het gras een eindje verderop. Met een zucht sla ik de laptop dicht, ik leg mijn hand op mijn dikke buik en voel hoe mijn buikspieren zich aanspannen. De bekende zeurende pijn verspreidt zich door mijn onderbuik en rug. De laatste week heb ik af en aan harde buiken maar bij mijn laatste controle bij de verloskundige, had ik nog geen ontsluiting. 

'Mama', Sepp komt naar me toe gehobbeld met een bal in zijn handen, 'voetballen', vragend kijkt hij me aan. Ik knik, 'kom maar konijntje'. Hij geeft me de bal aan. Zachtjes schop ik de voetbal in de richting van mijn zoon, die dolend enthousiast achter de bal aanrent. Hij waggelt vrolijk door de tuin, lachend kijk hem na, 'konijn', roep ik tegen zijn rug, 'I love you'. 

'I love you too', roept het ventje enthousiast terug. Rafael leert hem Engelse woordjes en hij kan al een paar dingen zeggen, iedere dag leert hij wat nieuws en hij maakt grote sprongen. 'Vang mama', roept hij en hij gooit de bal naar me toe. Ik maak aanstalten om achter de bal aan te rennen, dan voel ik een pijnscheut door mijn rug schieten. 

Kreunend buig ik voorover, langzaam ebt de pijn weg totdat ik niks meer voel. 'Kom Sepp, dan gaan we even wat drinken', ik loop richting het terras en haal wat drinken uit de keuken. Samen met mijn zoon zit ik aan de picknicktafel, ik met een kop thee, hij met een beker water, ondertussen delen we een banaan. Sepp legt zijn handje op mijn hoofd, 'zellig mama', glimlacht hij, terwijl hij op mijn hoofd klopt.

Ik kriebel onder zijn kin, 'heel gezellig konijntje'. Plotseling voel ik weer een pijnscheut, ditmaal in mijn onderbuik. 'Rustig aan dames', brom ik tegen mijn buik terwijl ik met mijn vinger in mijn bolle buik prik. Eerst denk ik dat de tweeling gewoon ruw schopt maar als de pijnscheuten een uur lang redelijk constant aanhouden, begin ik het vermoeden te krijgen dat er iets anders aan de hand is.