Fleva Forever After

Hoofdstuk 113

Haihai, eindelijk een deeltje wat een beetje op tijd is geupload. Ik wilde even laten weten dat ik een weekje op vakantie ga morgen, ik verwacht niet dat het gaat lukken om daar te uploaden dus verwacht wat radiostilte van mij hier. Als ik terug ben zal er weer een nieuw deeltje klaar staan, veel leesplezier alvast!

Wolfs

Terwijl Eva en ik knuffelend staan te wachten, totdat de spaghetti kookt. Valt mijn oog op een zwart figuurtje aan de binnenkant van haar bovenarm. 'Wat is dat', vraag ik nieuwsgierig. Ik probeer haar arm een beetje naar buiten te draaien, zodat ik het figuurtje beter kan bekijken. Maar Eva trekt haar arm tegen zich aan en wimpelt mijn vraag af, 'oh niks', mompelt ze beschaamd. 

'Jawel, wat heb je daar', dring ik aan. Ze blijft stil en haar wangen kleuren langzaam rood. Zachtjes strijk ik over haar kaak en dwing haar om me aan te kijken, 'mag ik kijken', vraag ik voorzichtig. Ik zie een spoortje angst in haar ogen, maar als ik haar arm opnieuw draai, houdt ze me niet tegen. Mijn ogen wenden zich van haar blik naar haar bovenarm. 

Op de binnenkant van haar biceps staat met zwarte pen een klein figuurtje getekend. Het is een T met aan weerszijden kleine vleugeltjes. Ik slik even, dan wrijf ik zachtjes met mijn duim over het tekeningetje. Het is heel minimalistisch en het staat haar prachtig. 

'Is het voor Thom', vraag ik dan. Het is een overbodige vraag, ik weet het antwoord al. 'Ja', zegt Eva zachtjes, 'vind je het wat', haar stem klinkt breekbaar en ze durft me niet aan te kijken. Weer leg ik mijn vingers onder haar kin en dwing haar om me aan te kijken. 'Ik vind het mooi', glimlach ik kleintjes. 'Ik ehm.. ik wilde het even uitproberen, voor ik het echt zou laten zetten', legt ze uit.

'Ik wist niet dat jij van plan was om een nieuwe tatoeage te zetten', zeg ik voorzichtig. 'Ik vond het een fijn idee, zo is Thom altijd een beetje bij me', zegt ze zachtjes, 'de rest van de wereld hoeft niet te weten waar de T voor staat, maar zo blijft Thom toch een beetje zichtbaar voor de buitenwereld'.

Zachtjes aai ik door haar haren, 'wil je dat ik mee ga, als je het laat zetten'. Ze schudt haar hoofd, 'nee, dat is iets wat ik alleen moet doen'. Ik glimlach flauw, 'oké'. 'Wat is er', vraagt ze. 'Niks', antwoord ik zachtjes, 'je bent gewoon zo stoer, je bent mijn dappere Eva'. Ze bloost verlegen. 'Ze staan je goed hoor, je tatoeages. Mag ik ook suggesties doen voor een volgende', knipoog ik.

Ze schudt haar hoofd weer, 'nee, ik zet alleen speciale dingen. Het zijn mijn prachtige, zelf ontworpen littekens. Ze geven me vleugels'. Ik strijk over haar wang en laat mijn hand richting haar nek glijden. Ik buig mijn hoofd voorover en druk mijn lippen op die van haar. Haar mond is warm en zacht, ik voel hoe ze zich overgeeft aan mijn zoen. 

Als ze zich hijgend losmaakt van mijn lippen, heeft ze opnieuw blosjes op haar wangen. Maar dit keer niet vanwege haar schaamte maar om een hele andere reden. 'Oh nee', gilt Sepp opeens. Geschrokken kijken Eva en ik om ons heen, 'wat is er', roept Eva. 'Kijk', wijst Sepp met grote ogen naar het fornuis. 

De pan met pasta is helemaal aan het overkoken. Het water gutst over de rand en de spaghetti borrelt en kolkt door de pan. 'Kut, kut, kut', vloek ik. 'Wolfs, niet waar de kleintjes bij zijn', roept Eva bestraffend. 'Ik ben niet klein', loeit Sepp dwars door onze herrie heen. Ik draai snel het gas uit en til het deksel van de pan. De spaghetti is helemaal doorgekookt. 

Teleurgesteld roer ik door de slierten, 'het is in ieder geval gaar', merkt Eva droog op. 'Ja een beetje té gaar, dit is helemaal verpest', mompel ik. 'Welnee het is vast heerlijk', probeert ze me op te fleuren. Ondertussen roert ze een scheutje olijfolie door de afgegoten spaghetti. Een trucje dat ze van mij heeft geleerd, want dan gaat de pasta niet zo aan elkaar plakken. Ze stoot me aan en gebaart naar de pan met saus, 'zullen we maar aan tafel'. Ik knik.