Fleva Forever After

Hoofdstuk 110

Een nieuw deeltje weer vandaag. Ik weet niet waarom maar op de één of andere manier vergeet ik altijd overdag te posten. Misschien komt het omdat ik echt een avondmens ben, ik ben pas echt op stoom als de zon alweer bijna onder is, dus ja dan krijg je dit blijkbaar. Anyway, dit deeltje is gewoon een naadloos vervolg op het vorige hoofdstuk en ik heb Mechels er weer eens een keer ingeschreven want ik miste haar. Veel leesplezier!

Wolfs

Ik zit nog steeds met Eva op schoot op een keukenstoel, mijn voeten zijn zo koud geworden dat ze gevoelloos zijn. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, ik voel me zo ontzettend schuldig. Ik voel hoe Eva zich steeds dichter tegen mij aandrukt. Zachtjes streel ik door haar haren, 'Flo', vraagt ze voorzichtig. 'Mmm', brom ik. 'Wil je me nooit meer zo laten schrikken', mompelt ze. Ik knik, 'dat beloof ik'. 

'Het licht ging even uit net, alles kwam er in één keer uit', probeer ik in een poging mijn gedrag uit te leggen. Eva richt haar hoofd op en kijkt me aan, ik zie de kwetsbaarheid in haar ogen, 'het was eng, ik kon je helemaal niet meer bereiken'. Ik buig schuldbewust mijn hoofd, ik wil niet weten wat er was gebeurd als ze me niet had tegengehouden. 'Het spijt me', fluister ik en ik duw mijn neus in haar haren. 

Ik merk dat ze rillend in mijn armen hangt, 'zullen we naar boven', vraag ik zachtjes, ze knikt. Stilletjes glijdt ze van mijn schoot. Ik pak de foto van mij en Thom van tafel en zet hem terug op de hoek van het kastje, naast een paar andere foto's en een kaarsje. 'Welterusten Thommie', fluister ik zachtjes. Eva knipt het licht uit en ik volg haar op de tast naar boven, de trap op. Ik kruip naast haar in bed en vouw mijn lichaam om haar verkleumde lijf heen. 

Flip ligt opgekruld aan het voeteneinde van het bed. Eigenlijk mogen de katten niet op ons bed, maar hij ligt zo lief te slapen en bovendien is hij lekker warm naast mijn ijskoude voeten. Op de wekker zie ik dat we over anderhalf uur alweer op moeten. Een schuldgevoel bekruipt me. 

Eva was doodop gisteravond en nu heb ik haar weer een nacht rust ontnomen, terwijl ze het juist zo nodig had. Ze is zich kapot geschrokken door mijn woede-uitbarsting en ik heb haar ook nog eens de troep op laten ruimen, klootzak. Eva is al lang en breed weer in slaap gevallen, maar ik lig nog eindeloos te woelen voordat ik toch nog in slaap val.

Eva

Het loopt al tegen negen uur als we de volgende ochtend het parkeerterrein voor het bureau opdraaien. Na de hele situatie van vannacht zijn Wolfs en ik allebei door onze wekker heen geslapen. Normaal gesproken was Sepp al wel wakker geweest maar door de vele indrukken van de afgelopen weken, is zijn slaapschema helemaal op de schop gegaan. 

Toen we al onze kuikentjes eenmaal hadden aangekleed en hadden ontbeten was het al half negen geweest. Al een halfuur later dan Mechels van ons verwacht. In een noodgang hebben we iedereen bij de opvang afgezet en zijn toen snel naar het bureau gereden. Over vannacht hebben we geen woord meer gerept.

Voordat we naar binnenlopen pakt Wolfs nog even mijn hand vast, ik draai me naar hem toe. Zijn hand voelt dik en stug aan door het verband. 'Wat is er', vraag ik nieuwgierig. Hij kijkt me grijnzend aan, 'niks. Ik wil gewoon nog even verliefd naar je kijken, voordat we weer acht uur professioneel moeten gaan doen'. Ik schiet in de lach en druk een zoen op zijn lippen. 

Hij bijt zachtjes op mijn onderlip en ik open mijn mond een klein beetje. Zijn tong versmelt met die van mij en zo staan we als twee verliefde pubers op de parkeerplaats te zoenen. Na een tijdje maak ik, tegen mijn zin in, mijn lippen weer los. Licht hijgend kijk ik hem aan, 'kom, we moeten echt naar binnen. We zijn al te laat'. 

We lopen haastig de kantoortuin in. Wolfs gebaart naar het koffiezetapparaat, 'wil jij'. Ik knik, 'graag, na vannacht kan ik wel een beetje cafeïne gebruiken'. Als ik richting mijn bureau wil lopen, hoor ik hoe de deur van het kamertje van Mechels open wordt gegooid. 'Wolfs, van Dongen. Mijn kamer', gromt Mechels door de kantoortuin.