Fleva Forever After

Hoofdstuk 62

Weer een nieuw deeltje vandaag, om de week lekker mee te beginnen. Wat vinden jullie van de trailer van het nieuwe seizoen, ik ben razend benieuwd geworden. Ik vind de laatste paar seconden, als Wolfs zo tevreden is over zijn eigen kookkunsten, ook erg komisch. Veel leesplezier!

Eva

Na Zus is Pip aan de beurt. Die is inmiddels lekker in slaap gedommeld op mijn borst en lijkt, net als haar zusje, van de hele gehoortest ook niets mee te krijgen. Gelukkig haalt ook Pip de test met een dikke voldoende. Na de gehoortest zit de taak van het jeugdteam erop en vertrekken zij weer. Opgelucht haal ik adem, alles is goed met de oortjes van de meiden, gelukkig maar. 

Ik laat mijn hoofd achteroverleunen tegen de bank, het is vermoeiend zoveel mensen om je heen, die aan je duwen en trekken. Bovendien merk ik dat ik extra alert en beschermend wordt, op het moment dat er andere mensen dan Wolfs of ikzelf met de tweeling bezig zijn. Er zijn maar een paar mensen die ik echt vertrouw met mijn kinderen, en de meeste mensen die nu door de keuken banjeren horen daar niet bij. 

De verloskundige checkt eerst even of ik goed herstel van de bevalling, wat gelukkig zo is. Daarna is het tijd om de meiden te meten en te wegen. Pip spartelt wild met haar beentjes als ze omhoog wordt getild in de zak die aan het weegapparaat hangt. 'Rustig aan dame', grinnikt Suzanne, 'je bent niet op de schommel in de speeltuin'. 

Daarna meet ze Pips hoofdomtrek en test ze de reflexen van het meisje. 'Het ziet er allemaal keurig uit hoor', glimlacht ze tevreden, 'op een paar gram na zit ze weer op haar geboortegewicht'. Wolfs knipoogt naar me, 'Eva was van plan om ze lekker vet te mesten', glimlacht hij. 'Nou dat lukt al aardig hoor', lacht Suzanne. 

Ook Zus wordt gewogen, Suzanne kietelt onder haar voetje, het meisje krult haar tenen in een reflex. 'Jij bent al zwaarder dan je geboortegewicht meis, keurig'. Zus piept vrolijk terug, 'ja nu vind je me nog lief. Als ik je straks heb geprikt niet meer denk ik', grapt Suzanne. Ze kijkt mij en Wolfs vragend aan, 'wie is de geluksvogel, die mag beginnen'. 

We wisselen even een blik, ik sein naar het baby'tje op Wolfs borst. 'Ga jij beginnen', stel ik voor. Hij knikt dapper, 'is goed'. 'Pip is dan de gelukkige', zegt Wolfs grijzend tegen de verloskundige. Suzanne knikt, 'prima'. 'Hoe wil je dat ik haar vasthou', vraagt Wolfs. 'Zo is goed hoor', gebaart Suzanne. 

Pip ligt lekker met haar buik op Wolfs borst, met zoals altijd, opgetrokken knietjes. 'Alleen wil ik wel een voetje hebben', mompelt Suzanne terwijl ze wat aan de beentjes van Pip sjort. 'Ah ze heeft lekker warme sokken aan, dat is fijn voor het prikken. Dan gaat het vaak wat sneller', glimlacht ze tevreden.

Wolfs

Terwijl Pip tevreden tegen mij aanligt, trekt Suzanne één van haar sokken uit. Ze houdt een kaart in de lucht, er staan zes rondjes op en een aantal in te vullen gegevens. 'Ik moet deze zes bolletjes vullen', wijst Suzanne, 'daarna mag je haar uitgebreid troosten oké', ik knik. Ze klemt het voetje van Pip tussen haar duim en wijsvinger en zet het prikje tegen haar hiel. 

Ze kijkt me aan, 'heb je haar goed vast'. Ik klem mijn handen nog wat steviger om het kleine mensje heen, 'ja'. 'Eén, twee, drie, daar komt ie', telt Suzanne af. Op het moment dat ze het prikje zet, voel ik Pips lijfje aanspannen. In een reflex schieten haar knietjes weer omhoog. Haar hele lichaampje trilt en haar gezicht loopt rood aan. 

Ze hapt verbaasd naar adem en dan zet ze het op een krijsen. Terwijl Suzanne geroutineerd de bolletjes op de kaart invult, probeer ik mijn dochter enigszins te kalmeren. 'Rustig maar meisje, het is zo voorbij', sus ik, ik strijk met mijn neus door haar haren. 'Klaar is kees', zegt Suzanne als ze het laatste bolletje heeft ingevuld. Ze laat Pips voetje weer los, 'je mag troosten', glimlacht ze.