Fleva Forever After

Hoofdstuk 15

Eva

De weeën doen zoveel pijn, ik kan niets anders meer voelen. Ik zit helemaal in mijn eigen bubbel. Onze kraamverzorgster, Gijsje, is inmiddels gearriveerd. Zij maakt het bedje voor de baby vast warm met de kruiken, legt het aankleedkussen klaar en dan komt ze mij ondersteunen. Wolfs houdt mijn hand vast en moedigt me aan. 

Terwijl Gijsje tips geeft en Suzanne me er doorheen coacht. Ik zie helemaal niks meer en ben helemaal alleen in een zee van pijn. Ik puf en ik zucht me dapper door iedere wee heen. Totdat Suzanne om kwart voor twee eindelijk zegt, 'je hebt volledige ontsluiting Eva. Je mag gaan persen'. In één klap ben ik weer bij bewustzijn.  Al deze pijn, maar nu kan ik eindelijk terugvechten. 

Mijn lichaam weet precies wat het moet doen, met mijn kin op mijn borst probeer ik zo hard mogelijk te duwen. 'Je doet het heel goed Eef. Ga zo door, je bent er bijna', zegt Wolfs in mijn oor. 'Kom op, kom op, duwen, duwen, duwen', roept Gijsje. Maar ik hoor alleen de verloskundige die zegt, 'ik zie het hoofdje al. Nu persen, ja goed zo en nu zuchten'. 

Ik luister naar haar en vertrouw op mijn lichaam. Dan voel ik opeens een enorme brandende druk en pers zo hard ik kan. 'Jaa goed zo, het hoofdje is er', roept Suzanne, 'bij de volgende wee wordt jullie kindje geboren'. Ze kijkt me aan, 'je doet het heel goed meid'. Wolfs kijkt met tranen in zijn ogen naar het hoofdje tussen mijn benen, 'hij heeft een heleboel haar Eef. Oh wat is hij mooi'.

Ik voel de volgende wee aankomen. Ik neem een diepe hap lucht en pers zo hard ik kan. Geconcentreerd zie ik hoe eerst de schoudertjes komen en dan, floep, is hij daar. Wolfs vangt hem op en legt hem op mijn buik. Meteen begint het kleintje te schreeuwen, ik voel een traan over mijn wang lopen. 'Hey pluis, ben je daar eindelijk', zeg ik schor. 

Ik glimlach naar Wolfs en zie nog net hoe hij de tranen van zijn wangen veegt. Hij geeft me een zoen en aait over het hoofdje van de baby. 'Super gedaan Eef, ik ben zo ongelofelijk trots op je' stamelt hij, zijn ogen schitteren trots. 'Kijk eens, wat een knap kind we hebben gemaakt', hij legt zijn hoofd op mijn schouder en staart met grote ogen naar het kleine jongetje. 

Suzanne legt een dekentje over de baby heen, 'heel goed gedaan Eva. Moet je kijken wat een knappe jongen en kijk naar dat haar'. 'Wat een schattig ventje', beaamt Gijsje. 'Hoe gaat deze mooie jongen heten', vraagt Suzanne. Ik kijk even omhoog naar Wolfs, hij knikt. 'Zeg jij het maar Eef', zegt hij lief. 'Hij heet, Sepp Sebastiaan Florian', zeg ik trots, 'naar zijn oom en zijn vader'. 

'Wat een mooie namen', glimlacht Suzanne en ze strijkt over het ruggetje van de baby, 'hallo Sepp, welkom op de wereld'. 'Wie gaat er knippen', vraagt Gijsje, terwijl ze naar de navelstreng wijst. 'Ik', gebaart Wolfs en hij pakt de schaar gretig aan. 'Tussen de twee klemmetjes', instrueert Suzanne, 'danzorg ik ervoor dat je er geen meisje van maakt'. Voorzichtig knipt Wolfs door het stugge weefsel en Gijsje maakt foto's. 

Terwijl Sepp bijkomt op mijn buik, voel ik mijn baarmoeder opnieuw samentrekken. 'De placenta', zegt Suzanne, 'ik ga even voelen op je buik hoor'. Ze schuift Sepp een beetje opzij en duwt op mijn buik. 'De placenta is al heel mooi losgekomen', zegt ze tevreden. Ik voel mijn buik opnieuw samentrekken, dan glijdt er iets glibberig uit me. 

'Helemaal heel nog', zegt Suzanne tevreden, terwijl ze de placenta inspecteert. 'Wil je hem bewaren', vraagt ze. 'Wie, Sepp of de placenta', vraagt Wolfs lachend. Ik grinnik, 'ik hoef hem niet te bewaren hoor', zeg ik, met een knikje naar de placenta. 'Kijk', zegt Gijsje, terwijl ze de vliezen optilt die aan de placenta vastzitten, 'dit was Sepps huisje de afgelopen negen maanden'.

Ondertussen checkt Suzanne wat de schade daar beneden is, ze knikt goedkeurend. Vragend kijk ik haar aan. 'Het ziet er heel netjes uit hoor', zegt ze geruststellend, 'knappe prestatie meid. Eerste kind en niet uitscheuren, daar mag je best trots op zijn'. Ik voel mijn wangen rood worden en een nerveuze giechel borrelt op uit mijn keel. 

Wolfs drukt een kus op mijn voorhoofd, 'ik ben zo allemachtig trots op jou', mompelt hij zachtjes. Hij legt zijn grote hand op Sepps kleine ruggetje, 'we hebben het gewoon geflikt Eef. We hebben een zoon', stamelt hij. 'Zal ik Sepp eens even nakijken', vraagt Suzanne, ik knik en geef Sepp aan haar. Ze legt hem op de koude weegschaal, en hij zet meteen weer een keel op. 

'Ja ik weet het kerel, dat is koud hè', sust ze. 'Zo, zo, dat is een flinke jongen', glimlacht Gijsje, '3850 gram, bijna vier kilo'. 'Ik heb mijn best gedaan', zeg ik triomfantelijk. 'Hij is tweeënvijftig centimeter lang en heeft tien vingers en tien teentjes, alles erop en eraan', meldt Suzanne tevreden. Blij en opgelucht kijken Wolfs en ik elkaar aan, hij is gezond en helemaal compleet, gelukkig. Daarna mag Wolfs zijn zoon voor het eerst vasthouden.

Wolfs

Met twee handen pak ik mijn kersverse zoon voorzichtig aan. Ik heb mijn shirt uitgedaan, zodat hij op mijn blote borst ligt. Zijn warme, plakkerige lichaampje ligt helemaal opgekruld tegen mij aan en zijn haartjes kietelen onder mijn kin. Zachtjes streel ik over zijn ruggetje. 'Hey Garnaal, wat fijn dat jij er bent', fluister ik en geef hem voorzichtig een kus op zijn hoofdje. 

Hij kreunt zachtjes, 'sshhtt, stil maar mannetje, papa is hier'. Ik leg mijn hand op zijn hoofdje en voel zijn hartje kloppen door het fontanel. Ik kijk op en zie hoe Eva vertederd toekijkt, 'Eef we nemen er nog eentje hoor, kijk nou wat een schatje'. 'Niet te hard van stapel lopen Wolfs', lacht ze, 'maar ik moet toe geven dit is geweldig'. 

Eva kruipt tegen me aan en kijkt betoverd naar het kleine jongetje op mijn borst. Zachtjes streelt ze met haar vinger over het wangetje van Sepp. Ondertussen controleert Suzanne de placenta en maakt ze het papierwerk in orde. Gijsje ruimt vast wat vieze dingen op en tovert de slaapkamer om, van bevalkamer naar kraamsuite. 

Dan voel ik iets warms en nattigs op mijn borst, ik kijk naar beneden en zie dat Sepp aan mijn borst sabbelt. 'Hij heeft honger', glimlacht Suzanne, 'willen jullie borst- of flesvoeding geven', vraagt ze. 'Ik wilde proberen om borstvoeding te geven', zegt Eva. 'Laten we dan maar eens even proberen of dat lukt', knipoogt Suzanne. 

Ik schuif Sepp voorzichtig van mijn borst, in mijn armen en leg hem bij Eva neer. 'Oké', zegt Suzanne tegen Eva, 'wat je moet doen is. Je legt Sepp op zijn zij tegen je aan en als hij zijn mond opent, duw jij je tepel naar binnen'. Gijsje helpt Eva met het verleggen van Sepp en als een volleerd moeder legt Eva hem op zijn zij in haar arm. 

'Als hij aanhapt, moet je nog even druk blijven houden. Tot hij ook zuigt en dan moet het goed gaan', legt Suzanne verder uit. Eva knikt en volgt haar uitleg exact op. Het aanhappen lukt in één keer. 'Kijk eens wat een talentje', kirt Gijsje. Trots kijk ik toe, het kleine ventje maakt kreunende geluidjes en kijkt met grote ogen naar zijn moeder. Mijn knappe Eva, ze kan ook alles, denk ik bij mezelf. 

Ik laat mijn hand even door haar losse haren glijden. Dan sla ik mijn arm om haar heen en kijk over haar schouder naar de tevreden drinkende Sepp. Ik voel hoe Eva ontspannen haar hoofd tegen de mijne laat leunen. 'Je bent een topper', fluister ik tegen haar. 'Ik hou van jou Floris Wolfs', fluistert ze terug. 

Terwijl Eva, Sepp borstvoeding geeft, begin ik met het rond bellen van het goede nieuws. Het is inmiddels tien over drie 's nachts, maar dat hindert niet. Als eerste bellen we Fleur, op de speaker. 'Hey Fleur, ben je wakker', vraag ik. 'Nu wel ja', klinkt het kreunend aan de andere kant van de lijn. 'Sorry dat we je wakker bellen lieverd, maar we hebben leuk nieuws', zeg ik door de hoorn. 

'Wat dan', vraagt Fleur slaperig. 'Gefeliciteerd, je hebt een broertje', jubelt Eva door de telefoon. 'Neee niet, is het echt waar. Is die kleine dwerg er eindelijk', roept Fleur plots klaarwakker door de telefoon. 'Echt waar', zeg ik, 'compleet met tien vingers en tien teentjes. Hij is prachtig'. 'Mag ik langskomen', vraagt ze zenuwachtig. 'Tuurlijk, waarom denk je dat we je bellen', zegt Eva met een glimlach. 

'Ik kom er nu meteen aan', roept Fleur. We horen doffe bonzen en gerommel door de telefoon, gevolgd door onderdrukt gevloek. 'Fiets je voorzichtig schat', probeer ik nog, maar ze heeft de telefoon al opgehangen. Lachend kijken Eva en ik elkaar aan. 'Die Fleur is me er eentje', grinnikt Eva. 'Ze is de trotste grote zus die ik ooit heb gezien', lach ik.

Eva

Terwijl ik Sepp borstvoeding geef, maakt Wolfs een belrondje naar onze beste vrienden en familie, om ze te vertellen dat Sepp is geboren. Nadat we samen Fleur hebben gebeld, maak ik me klaar om even te douchen. Ik vind het zelf wel lekker om even fris te zijn, voordat er straks allemaal mensen op de stoep staan. Ik geef Sepp weer aan Wolfs en met zijn zoon op zijn arm belt hij, trots als een pauw, Marion en Romeo op. Die zijn in alle staten en willen ondanks het barre tijdstip meteen langskomen.