Fleva Forever After

Hoofdstuk 100

Triggerwarning - miskraam, dit deel is puur gebaseerd op mijn eigen ervaring met dit onderwerp. Ik heb wat basis medische kennis maar ben absoluut geen expert.

Eva

Dan zwaait de deur open. 'Floris, Eva', klinkt het, ik herken Suzannes stem. De normaal zo opgewekte verloskundige heeft nu een bedrukte uitdrukking op haar gezicht. 'Ja', knikt ze, 'dit is wel het verdrietigste wat... ja..'. Ze laat zichzelf op het voeteneinde van het bed zakken en knijpt zachtjes in mijn onderbeen. 'Wat verschrikkelijk voor jullie', zegt ze dan, 'ik had jullie een heel ander verloop gegund'.

Ik knik met betraande ogen. Ik kan alleen maar knikken, mijn stem speelt even verstoppertje. 'Fijn dat je er bent', hoor ik Wolfs zeggen, ik bespeur iets van opluchting in zijn stem. 'Ik heb net even met Elise gesproken. Zij vertelde mij dat een ziekenhuisbevalling in combinatie met weeënopwekkers jullie voorkeur had, klopt dat', vraagt ze. Ik knik.

'Ze vertelde mij ook dat de bevalling al op gang is gekomen, klopt dat ook', vraagt Suzanne. Wolfs strijkt troostend over mijn rug. 'Ik heb af en toe een paar pittige weeën', zeg ik met dikke keel, 'maar echt regelmatig zijn ze nog niet volgens mij'. Suzanne glimlacht kleintjes, 'oké, ik wil graag eerst even voelen hoeveel ontsluiting je hebt dan, mag dat'. Ik knik instemmend.

Terwijl ik me op Wolfs focus, die naast mij zit en mijn hand stevig vasthoudt, checkt Suzanne mijn ontsluiting. 'Je zit op drie centimeter Eva, dus je bent wel een beetje opgeschoten. Maar de weeën nemen af dus ik wil wel graag beginnen met weeënopwekkers, anders gaat het niet doorzetten denk ik', stelt ze vast. 'Doe maar wat je denkt dat moet', zeg ik toonloos en ik staar voor me uit, ik voel nieuwe tranen opwellen.

'Wat gaat er gebeuren met de baby straks', vraag ik met een brok in mijn keel. 'Dat mogen jullie zelf beslissen. Je kunt het kindje hier achterlaten of mee naar huis nemen, wat goed voelt', vertelt Suzanne. Ik knik, 'en straks... wordt het meteen weggehaald of mogen we het vasthouden'. 'Wat jij wilt', zegt Suzanne, 'het is jullie kindje'.

'Hoe ziet het kindje eruit', hoor ik Wolfs vragen, zijn stem trilt. 'Klein en waarschijnlijk een beetje rood, maar omdat het hartje nog niet zo lang geleden gestopt is denk ik dat het baby'tje er nog best wel mooi uitziet. Waarschijnlijk is het huidje nog intact en kun je de voetjes, handjes en het gezichtje ook goed zien', vertelt Suzanne.

'Ik vind het eng om het kindje te zien straks', bekent Wolfs. Suzanne knikt begripvol, 'dat snap ik. Sommige mensen vinden het heel fijn en anderen mensen zien het kindje liever niet, het is heel verschillend per stel'. Ik voel hoe nieuwe tranen over mijn wangen lopen, 'ik wil de baby vasthouden', snik ik. Wolfs drukt zijn lippen op mijn voorhoofd, 'het is goed Eef, het is goed'.

Er komt een verpleegkundige binnen, het is dezelfde jongen als die vanmiddag mijn medicatie kwam aanpassen. Ik zie het medelijden in zijn ogen, 'het spijt me van de baby', zegt hij, ik pers een waterige glimlach over mijn lippen. 'Ik kom een infuus prikken, voor de medicatie', zegt hij met een knikje naar het karretje wat hij bij zich heeft.

Vlug veeg ik de warme tranen van mijn wangen en haal diep adem. Ik ben opgelucht dat er nu wat gaat gebeuren, ik voel me op mijn gemak bij deze verpleegkundige. Vanmiddag klikte ik al goed met hem en nu hoef ik hem ook niets uit te leggen.

Hij is heel voorzichtig en prikt kundig het infuus, het zit in één keer goed. 'Voelt het goed, heeft u er last van', vraagt de jongen. Ik schud mijn hoofd, 'het zit prima, dank je'. Hij sluit de weeënopwekkers aan op mijn infuus en loopt dan de kamer weer uit. Wolfs aait zachtjes over mijn rug.

Terwijl ik de opkomende weeën zachtjes probeer weg te puffen, belt Wolfs met Fleur om haar in te lichten over de situatie. Ik merk dat nu mijn lichaam aan de bak moet, het verdriet even naar de achtergrond verdwijnt. Het is ook een soort opluchting dat het nu gaat gebeuren. Ik hoef niet meer te wachten, ons kindje is echt onderweg.