Fleva Forever After

Hoofdstuk 34

*Het is de laatste week van het jaar, kerst en oud en nieuw staan voor de deur. Eva en Wolfs zijn beide toe aan een beetje rust, ze hebben dan ook allebei een aantal vakantiedagen opgenomen rondom de jaarwisseling. Zodat ze deze gezellig samen met Fleur en Rafael kunnen doorbrengen. Eva heeft stiekempjes allemaal leuke dingen bedacht en gepland om met zijn allen te doen. Het voelt wel een beetje gek dat dit de laatste kerst is met zijn drieën of eigenlijk met zijn vijven.*

Wolfs

Het is dinsdag 24 december, einde van de middag, Eva en ik zitten uitgeblust achter ons bureau. We hebben geen zaak en hebben ons dus maar op de enorme hoop achterstallige administratie gestort. 'Pff', puf ik, 'ik was alweer vergeten dat papierwerk zo saai kon zijn'. 'Ik weet het', zucht Eva, 'ik ben echt toe aan een tijdje vakantie', verbaasd kijk ik haar aan. 

'Vakantie, jij', vraag ik spottend, 'ik wist niet dat jij daar ook van kon genieten'. Grijnzend kijkt ze me aan, 'wel als ik met mijn favoriete mensen ben en ik het af en toe over werk kan hebben'. Ik schiet in de lach en kijk op mijn horloge. 'Hoe laat is het', vraagt Eva. 'Bijna vier uur pas', zucht ik en ik laat mijn hoofd dramatisch achterovervallen. 'Drama queen', grinnikt Eva. 

'Kom', zegt ze dan en ze pakt haar jas van haar stoel. 'Waar ga je heen', vraag ik. 'Naar huis', glimlacht ze. 'Maar we zijn nog niet klaar', stamel ik. 'Nou en', grijnst ze, 'dit papierwerk loopt echt niet weg hoor en zo productief zijn we niet meer die laatste twee uurtjes'. Een ondeugende glimlach glijdt over mijn gezicht. 

'En bovendien heb ik een verrassing voor je', zegt ze mysterieus. 'Oh wat dan', vraag ik geïnteresseerd. 'Dat zie je straks wel', grijnst ze, 'pak je spullen nou maar'. Terwijl ik mijn jas aantrek en mijn spullen bij elkaar grabbel meldt Eva aan Mechels dat we er vast vandoor gaan. Tot mijn grote verbazing steekt Mechels goedkeurend haar duim op. 

Eva die inmiddels al richting de uitgang loopt wenkt me ongeduldig, 'kom je', zegt ze zeurend. Met mijn armen vol met delen van een oud dossier loop ik snel achter haar aan. Als we in de auto zitten kan ik mijn nieuwsgierigheid niet langer voor me houden, 'nou vertel', dring ik aan, 'wat is de verassing'. Ze kijkt me vrolijk aan en klikt op haar mobiel. 

Ik voel mijn telefoon trillen in mijn hand, 1 bericht van EVA <3, staat er op het beeldscherm. 'Kijk dan', dringt ze aan. Ik open het appje en zie een foto van een dennenboom, niet begrijpend kijk ik haar aan, 'dat is je eerste hint', grijnst ze. 'Eef wat heb je gedaan', vraag ik ongeduldig. 'Wacht nou maar af, het wordt heel leuk', glimt ze. 

Dan start ze de auto en rijdt richting het kinderdagverblijf om Sepp op te halen. Ik scan onderweg alle borden in de hoop een hint te ontdekken over waar we naar toe gaan, maar al snel heb ik door dat we gewoon naar huis rijden. Rustig parkeert Eva de auto en stapt uit, ze klikt Sepp los uit zijn autostoeltje en zet hem op de grond. 

'Kom je nog', vraagt ze, 'we gaan met jouw auto'. 'Een autowissel', zeg ik geheimzinnig, 'gaan we iets crimineels doen'. Ze schiet in de lach, 'schiet nou maar op, in de auto krijg je de volgende hint'. Ik weet niet hoe snel ik Eva's auto uit moet komen en mijn eigen auto in moet stappen. Terwijl Eva, Sepp in zijn autostoeltje zet, laat ik mijn ogen speurend door de auto glijden. 

Het valt me op dat de auto propvol zit met allerlei tassen en spullen voor Sepp. Eva ploft naast me op de bestuurdersstoel, 'weet je het al', vraagt ze vrolijk. 'Gaan we een nachtje weg', probeer ik. Ze knikt, 'dat ook'. 'Ook', zeg ik vragend, 'wat heb je allemaal geregeld stiekemerd', grijns ik en ik kietel in haar zij. 

'Allemaal leuke dingen omdat je altijd zo lief voor mij en Sepp bent, dus ik wilde jou ook wel eens verwennen', glimlacht ze en ze drukt een kus op mijn lippen. Dan richt ze zich tot Sepp die op de achterbank zit, 'wil jij de tweede hint geven konijn', vraagt ze. Het ventje knikt enthousiast. 'Doe maar dan', zegt Eva. 

'Tadaa', roept Sepp en hij houdt zijn giraffeknuffel hoog boven zijn hoofd. 'Is dat het, een giraffeknuffel', vraag ik aan Eva, ze knikt. 'Je maakt het veel te moeilijk', kreun ik. 'Kom op meneer de rechercheur, voor een beetje puzzel draai je je hand toch niet om', plaagt ze. 'Ik denk dat ik maar wacht op de volgende hint', grijns ik. 

'Ik vraag me af of dat het duidelijker gaat maken', gniffelt Eva en ze kijkt me lachend aan. Dan start ze de auto en rijd rustig de straat uit. Ik zet de autoradio aan en wissel tussen de verschillende stations, overal wordt van die afgrijselijke kerstmuziek gedraaid. Ik besluit te blijven hangen op Qmusic. 

Met een vrolijk kraaiende Sepp op de achtergrond, neuriën Eva en ik zachtjes mee met de radio. 'Let it snow, let it snow, let it snow', zing ik zachtjes. 'Hey dat is nog een hint', merkt Eva op. 'Nu begrijp ik er niks meer van', zeg ik wanhopig, 'een boom, een giraffe en sneeuw. Hoe moet ik daar nou uit afleiden waar we naartoe gaan'. 

'Tsja, misschien is het wel een beetje te moeilijk', zegt ze 'ik zal een beetje helpen. De eerste hint heeft betrekking op waar we naartoe gaan, en de tweede en derde hint gaat over de dingen die we daar gaan doen'. 'Dus we gaan naar bomen', mompel ik, 'gaan we naar het bos', raad ik dan. 'Er is zeker bos', knikt ze, 'in het dashboardkastje ligt de laatste hint over de plaats waar we naar toe gaan'. 

Ik ruk ongeduldig het dashboardkastje open en zie meteen een witte enveloppe liggen. Nieuwsgierig scheur ik hem open. Er zit een dubbelgevouwen printje in. Ik vouw het open en het plaatje dat tevoorschijn komt laat mijn hart smelten. Het is een foto van de allereerste vakantie van mij en Eva, toen we twee weken met een tentje hebben gekampeerd in de Alpen. 

De foto is boven op een Alp genomen, na een lange bergwandeling. Breed grijnzend kijk ik in de camera met Eva op mijn rug terwijl ze gekke bekken trekt. Beide bruin verbrand door de zon en met een gezonde blos op onze wangen. Op de achtergrond zie je een prachtig uitgestrekt Alpen dal en zelfs een paar besneeuwde bergtoppen. 

'Ahh wat een jonkies waren we', zeg ik vertederd. 'Ik wel ja, jij daarentegen', plaagt ze, ik werp haar een vernietigende blik toe. 'Je begeeft je op glad ijs van Dongen', zeg ik met een lichte dreiging in mijn stem, terwijl ik mijn elleboog in haar zij plant. 'We waren nog niet eens officieel samen toen', grijnst Eva, 'maar deze foto wekt een hele andere indruk'. 

Ik grinnik, 'ja de vonken spatten ervan af, maar ik was hier dan ook al heel lang verliefd op jou hier', zeg ik blozend. Ik kijk Eva snel even aan, 'ik was ook al eeuwen op jou', geeft ze glimlachend toe. De vlinders vliegen door mijn buik en ik knijp zachtjes in haar bovenbeen, ze legt haar hand even op de mijne. Dan richt ik me op de hint. 

'Maar waar gaan we nou naar toe', vraag ik mezelf hardop af, 'ergens met bomen en met... bergen', probeer ik. Ik probeer Eva's blik te lezen maar ze vertrekt geen spier en blijft strak voor zich uit staren. De radartjes in mijn hoofd draaien overuren. Dan valt het kwartje, 'gaan we naar de Ardennen', vraag ik zelfverzekerder. 'Ja hèhè', zucht ze lachend, 'dat duurde lang'. 

'Nou het was gewoon moeilijk', zeg ik verontwaardigd. Ze schiet in de lach, 'vind je het leuk om naar de Ardennen te gaan', vraagt ze. 'Heel erg', zeg ik, 'zeker met jou en met Sepp'. 'We gaan niet alleen met zijn drietjes hoor', grijnst Eva 'er komen ook nog mystery guests langs'. 'Mystery guests', mompel ik, 'ik ben benieuwd'. 

'De eersten arriveren vanavond al, dus je hoeft niet heel lang te wachten. De anderen volgen later', glimlacht ze. 'Later', merk ik op, 'gaan we langer dan een nachtje weg dan'. Ze knikt enthousiast, 'we gaan een dikke week, ook een beetje als laatste grote vakantie voor de baby er is'. Haar enthousiasme is aanstekelijk en ik kijk opgewekt naar achteren richting Sepp.

'Leuk hè konijn, gaan we opeens een weekje weg met z'n allen', glimlach ik. 'Jaa vakantie', roept het ventje uitgelaten en hij wipt vrolijk op en neer in zijn autostoeltje. 'Wanneer heb jij dit eigenlijk allemaal ingepakt', vraag ik aan Eva terwijl ik gebaar naar alle tassen in de auto. 

'De hele week ben ik al wat spulletjes aan het verzamelen', grijnst ze, 'als jij weer eens op de bank in slaap was gevallen of lang uitsliep'. 'Stiekemerd', glimlach ik, 'ik heb er helemaal niks van gemerkt'. 'Dat is ook de bedoeling van een verassing slimpie', grijnst ze, 'oh en geen zorgen, ik heb een beetje rustig aangedaan voor de baby'. 

Ik kijk haar met een schuin oog aan, 'echt', vraag ik streng. Ze knikt zelfverzekerd, 'echt waar'. Ik schiet in de lach en druk een kus op haar slaap. Hoewel de baby weer groeit volgens de groeicurve, moest Eva wel rustig aan blijven doen van Suzanne en dat lukt haar bíjna.