Ik had vanochtend wat uploadproblemen maar ik hoop dat het nu goed is gegaan.
Hoofdstuk 50, een mijlpaal! Speciaal voor de gelegenheid een deeltje met een beetje Fleva. Veel leesplezier!
*Nadat iedereen was bijgekomen van de echo hebben ze nog verf gekocht met zijn allen. Eva is hard op zoek gegaan naar een rotanwiegje dat bij het oude wiegje van Sepp past en inmiddels is de babykamer helemaal klaar om geverfd en ingericht te worden. Wolfs en Fleur hebben een oude apothekerskast opgelapt als kledingkast en een bijpassende commode gevonden.
Inmiddels heeft Eva's buik een behoorlijke groeispurt gemaakt en begint die haar al flink in de weg te zitten, ze is dan ook al dik vijfentwintig weken zwanger. Iedereen is ondertussen ook op de hoogte van het feit dat er niet één maar twee baby's op komst zijn. Marion ging helemaal uit haar dak toen ze het nieuws hoorde en Romeo stikte bijna in zijn broodje.*
Eva
Het is zaterdagochtend. Het is nog donker buiten maar het oranje licht van een lantaarnpaal schijnt door een kier in de gordijnen stiekem naar binnen. Ik rol op mijn zij in bed, Wolfs ligt nog in coma naast me. Ik werp een blik op mijn wekker, de wijzers geven aan dat het tien over vijf is. Ik twijfel of ik nog even zal proberen om te slapen, maar ik voel me eigenlijk best wel uitgerust, bovendien moet ik heel nodig plassen.
Voorzichtig stap ik het bed uit, ik trek een shirt over mijn hoofd en draai mijn haren in een knotje boven op mijn hoofd. Nadat ik mijn blaas heb geleegd loop ik de badkamer uit de gang op, even leg ik mijn oor op de deur van Sepps kamer, het is nog stil. Dan loop ik richting de babykamer in spé, ik open de deur.
De potten met verf staan nog ongeopend voor de kale muur, daarnaast staat een grote tas met verfspullen. Het kamertje staat al behoorlijk vol met de meubeltjes, mijn handen jeuken om met de inrichting aan de slag te gaan, de nesteldrang heeft behoorlijk toegeslagen. Maar voordat de inrichting aan de orde is, moet eerst de laatste muur geverfd worden.
Ik rommel in de tas met verfspullen en trek er een groot blauw plastic zeil uit, ik begin met het uitleggen van het zeil op de vloer. Ik schuif de wiegjes in een hoek van de kamer om meer ruimte te maken en dan kieper ik de inhoud van de tas op het zeil. Bakjes, kwasten en verfrollers rollen over de vloer, ik kies een bakje uit en trek een pot okergele verf open.
Met een roerstokje schep ik even door de verf, dan giet ik voorzichtig de verf in het bakje. Ik pak een grote verfroller en doop die in de vrolijke kleur, uit de losse pols begin ik een grote cirkel op de muur te schilderen. Ondertussen voel ik de twee meisjes in mijn buik schoppen. Ik duw tegen de rechterkant van mijn buik, 'hey schatje, ben je ook wakker', babbel ik.
Ik voel een schopje aan de linkerkant, 'ik vergeet jou heus niet hoor mini', zeg ik zachtjes terwijl ik over mijn buik wrijf. Na een halfuurtje staat er een prachtige gele cirkel op de muur. Ik ben net bezig om de tweede kleur die we hebben uitgekozen in het bakje te gieten, als ik een kuchje hoor. Verbaasd kijk ik op, Wolfs' slaperige hoofd verschijnt in de deuropening.
'Zo jij bent er vroeg bij', grijnst hij. 'Ja ehm ik kon niet meer slapen, dus ik dacht ik begin maar vast', glimlach ik betrapt. 'Heb je hulp nodig', vraagt hij. Ik knik, 'graag'. Snel pakt hij ook een roller, 'wat had je voor patroon in gedachten'. 'Ik dacht aan één grote cirkel met drie ringen in verschillende kleuren', leg ik uit. Hij knikt, 'komt voor de bakker'.
Samen dopen we onze kwasten in de oudroze verf en beginnen een ring om de gele cirkel te verven. Kibbelend verven we de kleuren op de muur, als na een uurtje ook de tweede cirkel in het donkerroze op de muur staat, kijken we tevreden naar het eindresultaat. Wolfs legt zijn hand op mijn buik, 'jullie kamertje wordt prachtig, dames', mompelt hij tegen mijn navel.
JE LEEST
Fleva Forever After
FanficEva en Wolfs zijn, na jaren om elkaar heen draaien, eindelijk samen. Hoe zal hun leven buiten het bureau als stel verlopen..? Komt er een mini Eva of een klein Wolfsje, wie zal het zeggen..? Hoe zijn ze samen als stel, vullen ze elkaar net zo goed a...
