Fleva Forever After

Hoofdstuk 30

Eva

Stikzenuwachtig lopen we naar binnen. Bij de balie vraagt de medewerkster vriendelijk naar mijn naam en geboortedatum en controleert de afspraak in het systeem, afwezig geef ik antwoord op haar vragen. 'Is het uw eerste kindje', vraagt ze. 'Nee ehm we hebben ook al een zoontje van veertien maanden', stamel ik. 

'Aha bent u toen ook bij ons onder begeleiding geweest', vraagt ze. Ik knik, 'ja, bij Suzanne de Graaf'. De receptioniste glimlacht, 'ik zie hier dat u uw intake ook bij Suzanne heeft. U bent meteen aan de beurt', wijst ze en Suzanne staat ons al op te wachten. 'Eva, Floris, leuk om jullie weer terug te zien en gefeliciteerd', glimlacht ze, we schudden haar hand. 

'Insgelijks', grijnst Wolfs. 'Hoe gaat het met jullie en met Sepp', vraagt ze. 'Met Sepp gaat het heel goed, het is echt een heerlijk ventje', grijns ik trots. 'Met ons gaat het prima, we zijn nogal nerveus', legt Wolfs uit. 'Volg mij maar, dan gaan we snel even checken', wenkt ze en we lopen achter haar aan, naar de achterste kamer in de gang. 

'Vertel', gebaart ze als Wolfs en ik zitten, en ze de deur achter zich dicht trekt. 'Nou..', begin ik, ik hoor hoe mijn stem trilt en frutsel aan mijn vingers, Wolfs legt zijn hand op mijn handen die onrustig friemelen in mijn schoot. 'We hebben gisteren geprobeerd het hartje te zoeken, maar we konden het niet vinden en gisterenavond had Eva ook opeens last van bloedverlies', vertelt hij. 

'Ik begrijp dat jullie daar zenuwachtig van worden. Maar ik wil jullie op het hart drukken dat een beetje bloedverlies niet heel ernstig hoeft te zijn, soms knapt er een bloedvaatje of verschuiven de vliezen een stukje', legt ze begripvol uit, 'dat kan gepaard gaan met wat buikkramp en bloedverlies'. 

Ik knik en vecht tegen mijn opkomende tranen, 'ik schrok er gewoon heel erg van', zeg ik schor. Ze knikt meelevend, 'dat kan ik me voorstellen, zullen we dan eerst maar even de controles doen en daarna je medische historie doornemen', stelt ze voor. Ik knik, 'graag'. 'Weet je ongeveer hoeveel weken je zwanger bent', vraagt Suzanne. 

'Als ik goed heb gerekend ongeveer negen weken nu', glimlach ik kleintjes. 'Oké', knikt Suzanne, 'dan mag je vast komen zitten', en ze klopt op de onderzoeksbank. Met een sprongetje neem ik plaats op de bank en wacht geduldig de bloeddrukmeting af. Terwijl de band om mijn arm steeds strakker wordt, knipoogt Wolfs geruststellend naar me. 

Hij gaat naast de onderzoeksbank zitten en knijpt in mijn hand. 'Eva', begint Suzanne voorzichtig, 'aangezien jullie nogal ongerust zijn, wil ik nu al graag een echo maken. In plaats van wachten tot de volgende afspraak. Maar omdat je minder dan tien weken zwanger bent, betekent het wel dat we een inwendige echo moeten maken'. 

Ze laat even een stilte vallen en kijkt me indringend aan, bij het horen van het woord inwendig draait mijn maag zich om. 'Eef gaat het', vraagt Wolfs bezorgd. Ik slik de zure golf gal weg en knik naar hem, 'ja', stamel ik. 'Eva, ik weet dat het gevoelig ligt vanwege je jeugd en daarom wil ik de keuze graag aan jou laten', ze knijpt even in mijn knie, 'dus het is aan jou, wil je de echo wel of liever niet'. 

Ik blijf even stil en probeer de beelden van mijn vader, die door mijn hoofd flitsen, te verdringen. Ik slik een paar keer, 'wel', zeg ik dan, 'we doen de echo wel'. 'Weet je het zeker', vraagt Wolfs lief aan me, ik knik dapper. 'Ja', zeg ik beslist. 'Oké', knikt Suzanne, 'maar we spreken het volgende af. Als het niet gaat moet je het aangeven, dan stoppen we direct'. 

Ik glimlach, 'afgesproken'. 'Dan mag je je uitkleden', glimlacht ze, ik knik en buig voorover om de veters van mijn schoenen los te trekken. Als ik half uitgekleed ben ga ik weer liggen op de onderzoeksbank. 'Je mag je benen spreiden en je voeten neerzetten op de bank', legt Suzanne uit. Ik volg haar instructies netjes op.

Ze legt een lakentje over mijn bovenbenen zodat ik niet helemaal naakt ben, Wolfs knijpt stevig in mijn hand. Suzanne start het echoapparaat op en laat zien hoe de scanner eruitziet. 'Kijk', wijst ze terwijl ze het ding in de lucht houdt, het is een lange dunne staaf met een kopje aan het uiteinde. 'Ik doe er straks wat gel op dus het kan een beetje koud aanvoelen', zegt ze.