Fleva Forever After

Hoofdstuk 116

Wolfs

'Wolfs kom je', wenkt Eva ongeduldig. 'Ja, ik kom eraan', mijn benen komen in beweging en ik loop achter haar aan door de smalle sluis, die naar de ingang van het vliegtuig leidt. Ze knijpt in mijn hand, 'ik heb er zin in', jubelt ze. Bij de ingang van het vliegtuig worden we begroet door een stewardess, die ons wijst waar onze stoelen zich bevinden. We wringen ons door het smalle gangpad. 

Het is een klein vliegtuigje met twee rijen met stoelen aan weerzijden. We zitten vrij voorin het vliegtuig, net voor de vleugel. Ik stop onze rugzakken in de bagagecompartimenten boven ons hoofd. Eva klimt ondertussen in de stoel aan de raamkant, 'of wil jij aan het raam', vraagt ze dan. Ik schud mijn hoofd, 'nee hoor, blijf lekker zitten', glimlach ik, terwijl ik me in de stoel, aan het gangpad, naast haar pers. 

Als na een halfuurtje alle passagiers aan boord zijn, wordt er door de purser iets onverstaanbaars gekraakt door de speakers. Eva trekt een moeilijk gezicht, 'watte'. Ik haal mijn schouders op, 'het zal wel'. Eva bladert door de folders die in het vakje van de stoel voor haar zitten. Ze laat haar ogen aandachtig over de veiligheidsvoorschriften glijden. 

Grinnikend buig ik voorover, 'ben je aan het studeren', fluister ik pesterig in haar oor. Een flauwe glimlach glijdt over haar gezicht, 'als we straks neerstorten weet ik tenminste wat het protocol is'. 'We storten niet neer', antwoord ik beslist. 'Ik help het je hopen', knipoogt Eva, terwijl ze de folders weer netjes opbergt. 

Twee rijen voor ons zit een man met een vrolijk jongetje van een jaar of vijf. Steile blonde haren, fel blauwe ogen, stereotiep Scandinavisch uiterlijk met een gezonde blos op zijn bolle wangetjes. Het ventje staat op de schoot van zijn vader en gluurt nieuwsgierig over de rugleuning van zijn stoel, naar achteren. Zijn ogen glijden over de andere passagiers van het vliegtuig. 

Ondertussen friemelt hij aan de staart van zijn versleten, pluchen knuffelaap. Eva ziet hem kijken en steekt glimlachend haar hand naar het ventje op, voorzichtig zwaait het jochie terug. Dan laat hij zich verlegen op de schoot van zijn vader vallen. 'Wat een schatje', mompelt Eva voor ze weer door het raampje staart, dat nu enkel nog uitzicht biedt op het kale, grijze vliegveld.

Eva

Ik staar opgewonden uit het raampje, ik kan niet wachten tot we in Noorwegen zijn. Ik klik mijn stoelriem vast en naast mij doet Wolfs hetzelfde. Stiekem gluur ik even naar hem, hij ziet er ontspannen uit. Een tevreden grijns op zijn gezicht en hij hangt licht onderuitgezakt in zijn stoel. De Bourgondiër gedraagt zich als een ware wereldreiziger. Als ik weer naar buiten staar begint het vliegtuig plotseling te schudden. 

Ik zie vanuit mijn ooghoek hoe Wolfs zich geschrokken vastgrijpt aan de armleuning van zijn stoel, van de ontspanning van zo even is ieder spoor verdwenen. Er ontsnapt een grinnik uit mijn keel, ik kijk hem spottend aan. 'Gaat het', doel ik op zijn angstvallige grip op de armleuning. 'Ja ehm', kucht hij, 'niks aan de hand'. Ik moet moeite doen om mijn lach in te houden. 

De normaal zo stoere rechercheur zit nu angstig naast me, het angstzweet parelt nog nét niet op zijn voorhoofd. Ik wist wel dat hij vliegangst had, maar dat het voor het opstijgen al zou beginnen, had ik niet verwacht. Ik vind het stiekem ook wel grappig dat juist híj, diegene die van ons tweeën verreweg de meeste plekken op de wereld heeft gezien en de meeste reiservaring heeft, vliegangst heeft. 

Voorzichtig leg ik mijn hand op zijn onderarm, 'rustig maar', zeg ik, 'vliegen is de veiligste manier om te reizen'. Ik vertel er maar niet bij, dat op het moment dat je wél neerstort, je bijna gegarandeerd dood bent. Ik denk niet dat Wolfs in staat is mijn galgenhumor te waarderen op dit moment. 'Mmm, dat zal best', perst hij over zijn lippen. 

Net als hij zijn krampachtige greep los wil laten, begint het vliegtuig nog heviger te schudden. De motoren loeien en ik schud in mijn stoel. 'Jezus', floept hij eruit. Ik kijk bezorgd opzij, 'weet je zeker dat het gaat'. Hij knikt dapper, 'mmm'. Het vliegtuig raast over de opstijgbaan, we hobbelen en stuiteren op en neer.