Fleva Forever After

Hoofdstuk 14

Het vervolg op gisteren, ik heb mijn best gedaan. Veel plezier met lezen, enjoy!

Wolfs

Als ik de straat in rij, zie ik de verloskundige net aan komen. In een vloeiende beweging parkeer ik de auto en gooi het portier open. 'Hey Suzanne', roep ik. 'Hallo', zwaait ze, 'goed dat je er bent, dat zal Eva fijn vinden'. 'Ik hoop voor haar dat het nu echt door zet ze is behoorlijk klaar met de laatste loodjes', glimlach ik. Ik draai de deur open en we lopen naar binnen.

In de keuken kijk verbaasd naar het tafereel wat ik daar aantref. Eva heeft haar haren in een knotje op haar hoofd gebonden en loopt in één van mijn oude overhemden. Ze staat te stofzuigen en op het moment dat Suzanne en ik binnenkomen, puft ze net een wee weg. Ze steekt haar hand op als begroeting. 

Als de wee wegebt, glimlacht Suzanne, 'zo, je bent nog lekker bezig'. Eva knikt opgewekt, 'ja ik werd helemaal gek van het niks doen'. 'Heel verstandig, dit kan nog wel even duren en stilzitten vertraagt de boel alleen maar', beaamt Suzanne. 'Zullen we even kijken hoe het er mee staat', vraagt ze. Eva knikt dapper, 'graag'. 

'Wil je al naar boven of blijf je liever nog even beneden', informeert de verloskundige. 'Ik blijf liever nog even beneden', antwoord Eva. 'Prima', zegt Suzanne, 'dan mag je op de bank gaan liggen en je even uitkleden. Daarna kan ik even voelen of je al ontsluiting hebt'. Terwijl Eva zich uitkleedt, vraagt Suzanne hoe het met de weeën staat. 

'Ik heb nu ongeveer om de acht minuten weeën van ongeveer 45 seconden', antwoord Eva, 'nog niet zo pijnlijk hoor. Ze zijn prima weg te puffen, wat overigens makkelijker is als ik sta'. Ze laat zich achterover zakken op de bank en Suzanne probeert te voelen of ze al ontsluiting heeft. 'Dit kan een beetje vervelend zijn hoor', waarschuwt ze. 

Eva houdt zich sterk maar ik zie aan haar gezicht dat ze het naar vindt. Ik pak haar hand en knijp er even in, dankbaar kijkt ze me aan. 'Nou je gaat hartstikke goed hoor meid', zegt Suzanne tegen Eva, 'je zit op drie centimeter dus je bent begonnen'. 'Eindelijk', zucht Eva opgelucht. Terwijl ze zich weer aankleedt, maak ik wat te eten klaar in de keuken.

'Wil je ook wat', vraag ik aan Eva. 'Doe maar een banaan ofzo', antwoord ze, terwijl ze haar short omhoog hijst. 'Suzanne', zeg ik vragend. 'Nee hoor, dank je', zegt ze glimlachend. 'Maar het is wel verstandig dat jij nu nog wat eet', knikt ze naar Eva, 'daar heb je straks geen zin meer in en de extra energie kun je goed gebruiken'. 

Ze raapt haar spulletjes bij elkaar en kijkt op haar horloge, 'het is nu 19:30. Ik kom over drie uur terug, om te kijken hoe het is. Mochten de weeën nou heel heftig worden of je krijgt persdrang, dan moeten jullie even bellen, oké'. Eva knikt, 'begrepen'. 'Oké succes jongens tot over een paar uurtjes', zwaait Suzanne en ze loopt de trap op naar de deur.

Eva

Nadat Suzanne vertrokken was, heb ik nog even met Wolfs beneden gezeten. We hebben nog afgewassen samen en ik heb nog gedweild beneden. Het leek wel alsof de nesteldrang opeens toch nog toesloeg, plots wilde ik het hele huis schoonmaken. Totdat de weeën wel erg pijnlijk werden en ik graag naar boven wilde. 

Daar heb ik eerst een tijdje op een yoga-bal weeën opgevangen en een beetje gebounced op relaxte muziek. Nu staan we samen onder de douche om weeën op te vangen, wat heel erg fijn is. Het warme water verlicht de pijn van de weeën een beetje en ik hang tijdens elke wee in Wolfs' armen, terwijl hij een beetje heen en weer wiegt. 

Ik vind de weeën beter te doen dan ik van tevoren had verwacht. En ik kan ze tot nu toe nog goed wegpuffen en Wolfs doet heel erg zijn best om me zo goed mogelijk te ondersteunen. Het is inmiddels 22:15 en de weeën worden nu toch wel serieus. Beneden gaat de deurbel en Suzanne staat voor de deur. 'We zijn boven, de deur is open', roept Wolfs vanuit de badkamer naar beneden. 

De verloskundige komt even checken hoeveel ontsluiting ik heb. Nadat ze gevoeld heeft, blijkt dat ik prima op schema lig en nu zes centimeter ontsluiting heb. 'Als je weeën in bad wil opvangen is dit wel een ideaal moment', zegt Suzanne, 'de weeën worden wat heftiger en Floris kan lekker achter je zitten'. 

'Dit is de laatste fase voor dat de uitdrijvingsfase gaat beginnen en de laatste momenten dat jullie nog lekker met z'n tweetjes zijn. Nu kan je er dus nog even van genieten', knipoogt ze. 'Ik kom over twee uur terug om te kijken hoe het gaat, dat zal rond half één zijn. Succes nog even', zegt ze en ze laat ons weer alleen. Nadat ze is vertrokken, volgen we haar advies op en laten we het bad vollopen. 

Als het bad voor de helft gevuld is, laat ik me voorzichtig in het water zakken. Het warme water maakt met rozig en verzacht de pijn iets. Wolfs komt achter me zitten en masseert mijn onderrug met badolie. Ik zit tussen zijn benen en leun tegen zijn borst. Ik merk dat ik moe word en langzaam voel ik mezelf wegzakken in een lichte slaap. Ik voel hoe Wolfs zijn sterke armen om me heen slaat en mijn ogen vallen langzaam dicht.

Wolfs

Eva valt langzaam in slaap, ik wieg haar zachtjes in het water en streel over haar wang. Als er een wee komt, voel ik haar buik samentrekken maar ze wordt gelukkig niet wakker. Na een halfuurtje opent ze haar ogen weer. 'Hey Eef', mompel ik zachtjes, 'je was even in slaap gevallen, hoe voel je je'. 'Gaat we..', halverwege haar zin krimpt ze in een van de pijn. 

Ze grijpt mijn hand, de weeën worden steeds heftiger. Ze komen om de drie minuten en houden ongeveer één minuut aan. Bij iedere wee knijpt Eva harder in mijn hand, haar gezicht vertrekt van de pijn en ik hoor haar kreunen. Beneden hoor ik de bel gaan. Ik grijp naar mijn telefoon die naast het bad ligt en bel naar Suzanne. 'Hey Floris ik sta voor de deur', zegt ze. 

'Ik hoorde de bel al gaan', antwoord ik, 'kun je achteromkomen, de deur is open. Ik zit met Eva in bad en ze heeft het even zwaar'. Eva kreunt en ademt zwaar door de wee, ze draait onrustig heen en weer. 'Tuurlijk', klinkt het aan de andere kant van de lijn, 'ik kom eraan'. Ik zucht opgelucht, 'je doet het heel goed Eef, Suzanne komt eraan', dankbaar kijkt ze me aan. 

'Kan ik iets voor je doen', vraag ik een beetje onhandig. 'Ja, trek je zoon naar buiten', gromt ze. Ik schiet in de lach, 'sorry Eef, dat gaat niet denk ik'. Er glijdt een flauwe glimlach over haar lippen, dan sluit ze haar ogen weer om zich te kunnen concentreren op de wee. 'Ik heb zo'n pijn', kermt ze. Ik druk een kus op haar voorhoofd, 'ik weet het Eef', sus ik. 

Dan zwaait de deur open en Suzanne stapt naar binnen. 'Hey hoe gaat het hier', zegt ze zachtjes om Eva niet te storen. 'Ze heeft op dit moment hele heftige weeën', leg ik uit, 'toch Eef'. Ik kijk naar haar, ze heeft haar ogen dicht en wiegt heen en weer. 'Eef', vraag ik opnieuw, ze knikt. 'Hmm het doet nu echt pijn', puft ze. 

'Zullen we even kijken hoeveel ontsluiting je hebt', stelt Suzanne voor. 'Dat lijkt me een goed plan', zeg ik, Eva knikt ook. Terwijl ze haar benen spreidt, voelt Suzanne hoeveel ontsluiting ze heeft. 'Ik heb goed nieuws Eva', zegt ze, 'je zit op ruim acht centimeter, dat betekent dat de baby binnenkort geboren gaat worden je bent echt aan het laatste stukje bezig'. 

'Dus al deze pijn is niet voor niks', puft Eva, ik kan een grinnik niet onderdrukken. 'Dat kun je wel zeggen ja. Ik ga ook niet meer weg en blijf hier tot de baby geboren wordt', zegt Suzanne. 'Je vliezen zijn nog niet gebroken, dus dat ik ga ik nu handmatig doen en dan zal het niet lang meer duren. Begrijp je wat ik zeg', Suzanne kijkt Eva indringend aan. 

Ik voel een zucht van verlichting door Eva heen gaan, ze knikt opgelucht. 'Wolfs', haar nagels boren zich in mijn onderarm. 'Wat is er Eef', ik kijk haar aan. 'Ik wil dit bad uit naar het bed, dan kan jij de baby aanpakken, oké', puft ze. Ik knik, 'dat is goed Eef, ik doe alles voor je'. Ik klim uit het bad en trek Eva voorzichtig omhoog. 

Tussen drie weeën door, helpen Suzanne en ik haar naar het bed. We proppen een hele berg kussens achter Eva's rug en maken ruimte in het bed om haar heen. Als ze goed ligt ga ik naast haar zitten. Ik heb haar hand stevig vast, streel door haar haren en vertel haar wel duizend keer, hoe trots ik op haar ben en hoe goed ze het doet. 

Na een kwartiertje glimlacht Suzanne, 'we gaan bijna beginnen aan het laatste stukje. Bel de kraamzorg maar vast, dan kunnen ze vast wat spulletjes klaar leggen voor de baby'. Ik knik en bel de kraamzorg op. 'Ze zijn er over een kwartier', zeg ik na een kort gesprekje. Suzanne knikt tevreden, 'mooi zo, dan zit Eva ook wel op de tien centimeter verwacht ik'.