Fleva Forever After

Hoofdstuk 147

Eva

'Eef'. Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk Wolfs aan, 'sorry wat'. 'Wat wil jij', vraagt hij. Ik heb geen idee waar zijn vraag over gaat, ik heb het gesprek niet meer gevolgd. 'Naar de kathedraal', gok ik. 'Nou je luistert helemaal niet', pruilt hij. 'Echt wel', probeer ik nog. 'Echt niet', antwoord hij streng.

'Hoe weet jij dat nou', mopper ik. 'Omdat je net op mijn vraag wat je vanavond wil eten, hebt geantwoord dat je naar de kathedraal wil', wijst hij me terecht. Oeps gesnapt, ik bijt op mijn lip, 'ik hoorde wel wat je vertelde hoor'. 'Je luisterde alleen niet', maakt hij mijn zin af. Ik knik, 'sorry'. 'Geeft niet', glimlacht hij, 'ik weet dat ik soms een beetje kan doordraven in mijn enthousiasme'.

Ik glimlach terug, 'het is wel heel lief als je zo geboeid zit te vertellen'. 'Jij bent ook schattig als je zo zit te dromen', knipoogt hij. Ik voel blosjes op mijn wangen verschijnen en staar snel naar mijn bord. 'Doe jij eens wat aan dat volle bord, je hoort voor twee te eten nu', gebaart hij.

Sepp kijkt ons fronsend aan, 'hoezo moet mama voor twee eten'. 'Uhhm', mompelt Wolfs en hij wisselt een paniekerige blik met me. 'Omdat ik gisteren niet zoveel heb gegeten, dus nu moet ik voor twee dagen eten', antwoord ik het ventje vlug. 'Oh', hij knikt instemmend. 'Dat was snel van je', sist Wolfs zachtjes. 'Bij nummer vijf, heb ik inmiddels genoeg smoesjes verzameld', knipoog ik naar hem.

Hij schiet in de lach dan knikt hij naar de peuter naast me, 'we moeten wel uitkijken met hem, kleine potjes hebben grote oren'. Ik knik bedachtzaam, 'we can try it this way'. Wolfs glimlacht, 'excellent idea milady'. 'I can hear you', murmelt Sepp met zijn mond vol. Wolfs rolt met zijn ogen, 'Rafael', verzucht hij.

'Keep your mouth closed while you're chewing mister', knipoog ik naar Sepp. De peuter kijkt me fronsend aan, 'wat'. Ik schiet in de lach, 'niet met je mond vol eten Seppie'. Hij steekt al kauwend zijn duim in de lucht. 'Nous pouvons l'essayer de cette facon', begint Wolfs.

'Cela fonctionne pour l'instant, mais je ne pourrai pas continuer très longtemps', antwoord ik terug. 'Kunnen jullie weer normaal praten, ik begrijp het niet', zeurt Sepp. 'Dat is precies de bedoeling konijntje', knipoogt Wolfs naar hem, 'we verzinnen wel wat', mompelt hij tegen mij.

'Waarop', vraagt Sepp nieuwsgierig. 'Dat hoef jij niet te weten', antwoord ik resoluut. 'Alsjeblieft', Sepp zet zijn puppyogen op. Ik schud mijn hoofd, 'nee Seppie, dat gaat niet werken'. Sepp zet zijn ogen op standje donker en trekt een pruillip. Wolfs woelt lachend door zijn haren, 'stom hè, als je het niet mag weten. Kom, we gaan afrekenen en weer eens op stap'.

Met een goed gevulde maag beginnen we aan onze zoektocht naar de kathedraal, hoewel het een enorm gebouw is kunnen we het moeilijk vinden. De bordjes zijn op z'n Italiaans opgehangen en wijzen bij elke straathoek een andere kant op. Nadat we drie keer verkeerd zijn gelopen, offert Wolfs zich op en vraagt een local om instructies.

Met veel armgebaren en gezichtsuitdrukkingen begint de man te ratelen in het Italiaans en maar heel sporadisch komt er een Engels woord voorbij. Na een minuut of vijf bedankt Wolfs de man en komt hij trots teruggelopen, 'deze straat uit, bij de bakker links en dan twee keer rechts'.

En inderdaad als we de laatste keer rechts afslaan komen we op een groot plein uit en staan we oog in oog met de gigantische kathedraal. Sepp legt zijn hoofd achterin zijn nek en staart naar de indrukwekkende klokkentoren, 'kijk wat hoog mama'. Ik knijp zachtjes in zijn hand, 'ja groot hè'. 'Ik denk dat de koning hier woont', mijmert het ventje.

'Het lijkt wel een beetje op een kasteel hè, maar hier woont niemand hoor dit is een kerk', mijn duim strijkt over de wang van het ventje. 'Gaan we naar binnen', het jochie springt opgewonden aan mijn hand. Ik knik, 'ja we gaan zo naar binnen, weet je nog wat we hadden afgesproken'. Sepp knikt, 'niet rennen en zachtjes praten'. Ik steek mijn duim naar hem op, 'heel goed onthouden'.