Fleva Forever After

Hoofdstuk 149

Wolfs

'Hoe ziet het eruit', vraag ik bezorgd terwijl ik zachtjes over Pips rug aai. Eva haalt voorzichtig de tissue van de wond op Pips voorhoofd. Er zit een snee haaks op haar wenkbrauw waar gestaag bloed uit druppelt. 'Ai', fluit ik tussen mijn tanden. 'Het moet gehecht worden denk ik', mompelt Eva.

'Dan zullen we eerst de weg terug moeten vinden', mompel ik zachtjes. Eva negeert mijn opmerking en kijkt over mijn schouder naar Sepp en Zus, 'hoe is het met hen'. 'Ze zijn geschrokken, maar het is oké', antwoord ik terwijl ik over Pips wang strijk, 'hoe is het met jou Pipster'.

Het meisje kijkt me met grote, betraande ogen aan, 'mijn dappere meisje toch', sus ik. 'Wolfs kijk eens in de rugzak of we iets hebben om haar hoofd mee te verbinden', knikt Eva naar mijn rug. Terwijl zij de zakdoek op Pips voorhoofd stevig aandrukt, vind ik een peutermaillot in de tas.

Eva knoopt het kledingstuk stevig om Pips hoofd over de zakdoek, 'zo, dat is beter. Net een klein piraatje', mompelt ze tevreden. Sepp en Zus schuifelen naar ons toe, 'sorry Pip', murmelen ze in koor. 'Het is goed jongens, ongelukjes gebeuren en kijk', ik wijs naar Pip, die haar tranen gedroogd heeft en weer grijnst, 'ze kan alweer lachen'.

'Maar', waarschuwt Eva, 'geen wilde spelletjes meer, we hoeven niet nog meer gewonden, afgesproken'. De drie peuters knikken braaf, 'afgesproken'. Ik tover een rol koekjes uit de rugzak, 'kijk eens, nu we toch aan het pauzeren zijn'. Gretig worden de koekjes aangepakt en binnen de kortste keren zitten er drie heel tevreden kindjes met malende kaken op een boomstronk.

Eva zit tegenover mij en wiebelt ongeduldig met haar knieën, 'en hoe komen we nu terug'. Mijn arm maakt een vaag gebaar naar boven, 'we hoeven alleen maar de zon te volgen. We moeten.. zuid, zuid-west..erig'. Eva kijkt me niet-begrijpend aan en wijst naar boven, 'welke zon, het is bewolkt'.

'Je kan haar nog steeds zien, daar achter die wolken', wijs ik. 'Nou ik zie geen zon hoor', Eva zet haar handen aan haar mond en schreeuwt naar boven, 'hallo, is daar iemand. Zon.. maan'. Ze wappert met haar handen naar de horizon, 'ik zie geen zonlicht door de wolken, geen bos door de bomen'.

'Eef, come on', zucht ik gefrustreerd, 'ik probeer alleen maar om ons hier weg te krijgen. Want het was blijkbaar een stom plan om te gaan wandelen, sorry'. Eva laat zuchtend haar hoofd door haar handen glijden.

'Waarom moet bij ons altijd alles eerst een keer misgaan voordat iets lukt. Hebben we nog niet genoeg ongeluk gehad. Ik begrijp het echt niet. Wij zijn aardige mensen, waarom gebeuren nare dingen bij goede mensen. En nu, zijn we verdwaald in het bos. Gewoon verdwaald', er klinkt een gefrustreerde en boze ondertoon in haar stem.

'Zijn we verdwaald', vraagt Sepp. 'Ja, ehm nee. Soort van', antwoord Eva. Het jochie kijkt me met grote ogen aan, 'papa'. 'Geen zorgen Sepp, het komt allemaal goed. We zijn met zijn allen en we hebben koekjes', knipoog ik, 'en koekjes maken alles beter'. 'Ja koekjes', juicht Zus. 'Zie je', glimlach ik naar Sepp. Mijn zoon lacht kleintjes terug.

'Iedereen zegt toch altijd dat het leven je geeft wat je aankan', Eva kijkt me nijdig aan, 'nou ik kan dit niet meer aan hoor, ik heb er geen zin meer in. Ik bedoel, wat kan er nog meer misgaan'. Op dat moment voel ik een dikke, koude druppel in mijn nek vallen, ik kijk naar boven en voel natte spetters op mijn gezicht. Ik kijk naar Eva en zie dat zij ook nattigheid voelt.

Ze knijpt haar ogen dicht en schudt langzaam met haar hoofd, ik voel dat er een explosie aan zit te komen. 'Serieus, echt waar. Gebeurt dit nu', haar stem klinkt dreigend. Op dat moment wordt het bos hel verlicht door een bliksemschicht en klinkt er een oorverdovende donder. De hoeveelheid regen kwadrateert in een fractie van een seconde. In een reflex sla ik mijn armen beschermend om de kleintjes naast mij.