Fleva Forever After

Hoofdstuk 124

Eva

Een beetje ongemakkelijk staan we tegenover onze groepsleden, totdat Flynn naar voren stapt en zijn armen stevig om mijn schouders slaat. 'Goodbye I'm gonna miss you', grijnst hij. Ik klop op zijn schouders, 'I'm gonna miss you too Flynn. I enjoyed your company very much these days, thanks for the amazing experience'. Dan maak ik me los uit zijn omhelzing en neem net als Wolfs afscheid van de anderen. 

Ondertussen heeft de sneeuwscooter ons bereikt en zie ik dat Kjeld, die ons ook naar de eerste hut heeft gebracht, de bestuurder van de scooter is. Ik steek mijn hand naar hem op, 'hey man, are you taking us to the airport'. Hij knikt, 'yes ma'am', en tikt tegen de denkbeeldige klep van zijn pet. Wolfs geeft me een zetje richting de scooter, 'kom, het is tijd. Anders missen we onze vlucht'. 

We stappen achter op de sneeuwscooter, Wolfs achter Kjeld en ik helemaal achteraan. Ik sla mijn armen stevig om Wolfs' middel en laat mijn hoofd tegen zijn schouder rusten. Het voelt vertrouwd, net als op de motor. Kjeld laat de motoren grommen. 'Hold on', hoor ik plots achter me. Ik geef Kjeld een seintje en kijk achterom, Flynn komt onze kant op gerend met een wapperend papiertje in zijn hand. 

Hijgend bereikt hij de scooter, 'here take this', gebaart hij. Ik pak het briefje aan, 'what's this', vraag ik terwijl ik briefje inspecteer. 'Our phonenumbers', hijgt Flynn, 'so we can make a groupchat'. Lachend kijk ik de enthousiaste twintiger aan, zijn ogen twinkelen vrolijk. 'Thanks', grijns ik en ik berg het papiertje op in mijn jaszak. 'Until we meet again', glimlacht de jongen en hij zet een stapje achteruit. 

Kjeld start de scooter opnieuw en langzaam beginnen we vooruit te glijden, als we grip hebben maakt Kjeld snelheid. 'See ya', schreeuw ik boven het lawaai van de motoren uit en ik zwaai richting Flynn en de anderen. 'Bye', tettert Flynn terug met zijn handen aan zijn mond. Terwijl de scooter steeds sneller over het ijs zoeft. Weemoedig staar ik naar het kleiner wordende groepje mensen aan de rand van het meer. Ik ga ze missen. 

Dan draai ik mijn hoofd om en kijk naar voren. Ik laat mijn kin op Wolfs' schouder rusten en geniet van de ijzige wind die mijn ogen laat tranen en in mijn wangen bijt. Het voorbijvliegende landschap bestaat uit besneeuwde boomtoppen en grote hopen sneeuw. Hoe dichter we bij de bewoonde wereld komen hoe meer sporen er in de sneeuw tevoorschijn komen. En dan ineens doemt het vliegveld al op in de verte. 

Kjeld mindert vaart maar kan het niet laten om voor de ingang nog even te slippen. Grijnzend kijkt hij over zijn schouder, 'we have arrived, yet again'. Wolfs en ik stappen af en bedanken hem, dan draaien we ons om naar de ingang van de vertrekhal. We checken vlug in en sluiten daarna aan in de rij voor de douane. 

Voor het eerst sinds drie dagen hebben we weer een beetje bereik en mijn mobieltje begint wild te trillen. Eén voor één komen alle gemiste berichtjes en oproepen binnen. Ik tel, drie, vier, vijf gemiste oproepen van Fleur en wel een stuk of twintig appjes. Mijn ogen glijden in sneltreinvaart over de berichtjes, niets ernstigs gelukkig. 

De meeste appjes zijn vragen over hoe het is en of we wel genoeg genieten. Elke ochtend heeft Fleur een schattige foto gestuurd van haar, Rafael, Sepp, Pip en Zus. Zo ook vanochtend. "Goeiemorgen lieverds, geniet nog even vandaag. Wij missen jullie en kunnen niet wachten om al jullie avonturen aan te horen. Pas op voor bevroren tenen en stort alsjeblieft niet neer. Tot vanavond!", luidt het onderschrift. 

Er glijdt een glimlach over mijn gezicht en ik schrijf snel een berichtje terug. Naast me zie ik hoe Wolfs ook enthousiast begint aan het beantwoorden van al zijn gemiste berichtjes. De rij schuift verbazingwekkend snel op en voor we het weten zijn we aan de beurt. Net als op de heenweg moeten onze schoenen uit en net als op de heenweg word ik geïrriteerd van de houding van de douanier.