Fleva Forever After

Hoofdstuk 16

Een wat langer deeltje vandaag. Ik had wat extra tijd dus ik dacht laat ik die eens goed benutten, ik hoop dat het een beetje in de smaak valt, enjoy!

Eva

De warme waterstralen tintelen op mijn huid. Hoewel mijn lichaam tijdens de bevalling de weeën goed leek te doorstaan, voelt het nu toch een beetje beurs aan. Ik prik zachtjes in mijn nog bolle buik. Het voelt zacht en leeg, ik mis het getrappel van de kleine voetjes nu al. Gijsje legt kleren voor me klaar in de badkamer, 'lukt het', vraagt ze lief. 

Ik schrik van haar stem en sla, in een reflex, beschaamd mijn armen voor mijn lichaam. Waarom, ze heeft alles toch al gezien. Een beetje onwennig laat ik mijn armen weer zakken en steek mijn hoofd om de hoek van de beslagen douchecabine. 'Ja hoor', knik ik, 'alles voelt een beetje gekneusd, maar het lukt'.

De kraamverzorgster glimlacht, 'dat beurse gevoel, duurt ongeveer een weekje. Daarna trekt het vanzelf weer weg als het goed is'. 'Ik hoop het maar', mompel ik en ik kijk onzeker naar mijn lichaam. 'Ik mis het nu al, dat getrappel', zeg ik met een knikje naar mijn buik. 'Dat snap ik', lacht Gijsje voorzichtig, 'het is ook gezellig die schopjes in je buik, logisch dat het nu een beetje leeg voelt. 

Maar geloof me, nu met zijn drietjes wordt het pas echt gezellig'. Ik knik en glimlach kleintjes. 'Kom', zegt ze, 'dan gaan we weer even knuffelen met je zoon'. Ze geeft me een grote, warme handdoek aan. Ik droog mezelf voorzichtig af. Met natte haren, loop ik even later de slaapkamer weer in. Wolfs hangt net het telefoongesprek met Maurice op. 

Ik zie hoe hij zich voorzichtig tot het kleine baby'tje in zijn armen wendt. 'Hoor je dat vriendje, iedereen wil meteen komen kijken naar jou', zegt hij zachtjes. Ik loop naar hem toe en druk me tegen hem aan, met mijn wang tegen zijn bovenarm, staar ik naar het minimensje in zijn armen. Sepp heeft zijn vingers stevig om de wijsvinger van zijn vader geklemd. 

Het is een ontroerend gezicht. Die grote, trillende vinger in het kleine, kwetsbare handje. Ik strijk met mijn hand door de warrige zwarte haardos op Sepps hoofdje. 'Iedereen komt', zegt Wolfs trots, 'Maurice is heel benieuwd naar zijn kleine neefje', grinnikt hij. Sepp ligt ontspannen in Wolfs' armen en maakt piepende geluidjes, hij sabbelt op zijn onderlip. 

'Hij is net een konijntje zo', wijs ik naar de gezichtsuitdrukking van mijn zoon. Samen staren we naar het kleine baby'tje. 'Hij is echt een mixje van ons', mompel ik zachtjes en ik laat mijn ogen over het kleine neusje en het mondje van het ventje glijden. Ik druk een kus op Wolfs' schouder, 'ik ga even liggen', mompel ik. 'Hij knikt, 'ga maar Eef, ik let wel op dit kleine konijn'. 

'Konijntje', mompel ik, 'dat vind ik wel een geschikte bijnaam'. Ik kruip in bed en laat mijn hoofd vermoeid tegen het hoofdeinde rusten, terwijl ik trots toekijk hoe Wolfs met zijn kersverse zoon door de kamer paradeert. 'Het wordt wel een beetje tijd om Sepp aan te kleden', zegt Gijsje voorzichtig, 'om te voorkomen, dat hij te veel afkoelt. 

Wie gaat dat doen', vragend kijkt ze ons aan, ik knik naar Wolfs. Hij glimlacht trots, 'zal papa jou eens even aankleden kleine ventje', fluistert hij tegen Sepp. Gijsje legt het aankleedkussen naast mij op het matras en legt de kleertjes ernaast, 'ga je gang', gebaart ze naar Wolfs. Heel voorzichtig kiepert hij Sepp van zijn borst, op het aankleedkussen. 

Wolfs prutst met het kleine luiertje en hijst onhandig het hoofdje van Sepp in een rompertje. Zijn handen trillen en ik merk dat hij bang is om het ventje pijn te doen. 'Wolfs hij kan wel wat hebben hoor, hij heeft de helse tocht door het geboortekanaal ook overleefd', knipoog ik. Hij glimlacht maar blijft even voorzichtig met het jongetje. 

Eén voor één doet hij rustig de kleine sokjes aan. Ik kijk vertederd toe hoe de trotse papa zijn zoon voor het eerst aankleed. Héél voorzichtig met het fragiele lijfje en een tikkeltje onhandig. Sepp begint zachtjes te jengelen. 'Sshht, stil maar jochie', sus ik en ik aai over zijn bolletje, 'je bent al bijna klaar'.