Fleva Forever After

Hoofdstuk 81

Eva

Het is -hoe kan het ook anders- Mechels. 'Jullie hebben een lijk', zegt ze plompverloren door de telefoon. 'Ook goedemorgen mevrouw', antwoord ik bijdehand. 'Helemaal geen goedemorgen Eva, er is een dode gevonden', reageert ze bars. 'Ja, zoiets zei u al', mompel ik. 'Nou hup, een beetje vaart erin', zegt Mechels resoluut, 'ik heb gezegd dat jullie er over veertig minuten zijn'. 

'Veertig minuten', blaas ik terug, 'we hoeven pas over een uur op het bureau te zijn. We moeten de kinderen nog naar de opvang brengen en..'. 'Tsja maar de plicht roept hè', onderbreekt Mechels me, 'die zaak lost zichzelf niet op', vervolgt ze. 'Tot zo', dan hangt ze doodleuk de telefoon op. 'Nou ja zeg. Daar is iemand met het verkeerde been uit bed gestapt', mompel ik, terwijl ik verbouwereerd naar mijn telefoon staar. 

'Eef', Wolfs kijkt me vragend aan. 'Wat is er', verbaasd kijk ik hem aan. 'Ja het is de bedoeling dat je mij dat nu gaat vertellen, jij hebt Mechels aan de lijn gehad', zegt hij droog. 'Oh ja sorry', grijns ik. 'We hebben een lijk en we moeten er over..', ik werp een blik op de klok, '..achtendertig minuten zijn'. Hij puft, 'nou dan mogen wel haast maken'. 

Vlug trek ik mijn jack van de kapstok en pak de jas van Sepp en Wolfs. 'Vang', roep ik naar Wolfs en ik gooi z'n jas naar zijn hoofd. Hij bukt maar zijn capuchon blijft haken aan zijn hoofd, 'hmm bijzondere manier van vangen', grinnik ik. 'Aan de hand-oog-coördinatie kan nog gewerkt worden, zie ik', doe ik er nog een schepje bovenop. 

'Hahaha heel grappig', snauwt hij quasi-geïrriteerd terug. 'Kom konijn, we moeten opschieten', ik grijp Sepp bij zijn bovenarm en trek zijn jas aan. Daarna gesp ik Pip in haar Maxi-Cosi. Terwijl Zus door Wolfs in haar autostoeltje wordt gezet, stommel ik vast de trap op. Met in mijn ene arm de Maxi-Cosi met Pip en in mijn andere arm de hand van Sepp. 

Terwijl ik Sepp boven in de gang in zijn rode regenlaarzen help, roep ik naar boven, 'joehoe luilakken, wij gaan er vandoor'. Er klinkt een soort kreun van boven, gevolgd door iets wat lijkt op een schorre, 'tot ziens'. Die luie studenten zien we vanavond wel een keer verschijnen. Grijnzend trek ik de voordeur open.

'Oh nee, getver', kreun ik als ik naar buiten kijk, 'regen'. Ik pak de hand van mijn zoon stevig vast 'kom op Sepp', zeg ik, 'dan rennen we naar de auto'. Maar op het moment dat ik naar de auto wil sprinten, glipt zijn handje uit de mijne. Het ventje neemt uitgebreid de moeite om in alle plassen te stampen, die tussen de voordeur en de auto op straat liggen. Ik besluit eerst Pip in de auto te zetten en daarna Sepp op te halen. 

Snel trek ik de autodeur open en klik de autostoel van Pip op de achterbank. Als ik me omdraai zie ik hoe Wolfs Sepp meesleept naar de auto. Ik neem Zus van hem over en klik haar autostoeltje naast haar zusje op de achterbank. Wolfs probeert ondertussen een modderige, tegenstribbelende Sepp in zijn autostoel te gespen, zonder zelf vies te worden. Als iedereen eindelijk druipend en wel in de auto zit, rijden we weg. Op naar het kinderdagverblijf en de PD.

Wolfs

Nadat we op de PD zijn geweest, rijden we terug naar het bureau. Eva scrolt wat op haar telefoon en kijkt dan bedenkelijk naar haar schermpje. Ze staart fronsend naar buiten, naar de regen die tegen de voorruit slaat. 'Wat denk je', vraag ik. 'Hmm', ze schrikt op uit haar gedachten. 'Waar zullen we beginnen', vraag ik opnieuw. 'Oh ehhm eerst maar even zijn telefoon geschiedenis uitzoeken, denk ik', zegt ze toonloos. 'Gaat het wel met je', vraag ik, 'je lijkt zo afwezig'. 

'Ja.. nee, er is niks', mompelt ze, 'het gaat prima'. 'Oké', knik ik, 'maar als er wel wat is, moet je het me zeggen hè'. Ze knikt en draait de radio aan om het onderwerp te veranderen. Ik til mijn rechterhand van het stuur en wrijf even over haar bovenbeen. Opeens draait ze zich naar me toe, 'kunnen we even een tussenstop maken', vraagt ze. 'Tuurlijk', glimlach ik, 'waar moeten we heen', 'naar het centrum'. Ik sla rechtsaf en begin richting het centrum te rijden.