Fleva Forever After

Hoofdstuk 64

Ik heb vandaag had genoegen gehad om de eerste aflevering van het nieuwe seizoen vast te bekijken en het was weer smullen. Heerlijk om onze favoriete rechercheurs weer in actie te zien, ik had ze gemist! Ik kan niet wachten op de volgende afleveringen. Voor nu nog even een nieuw deeltje, veel leesplezier!

Wolfs

Als Eva na tien minuten, aangekleed, de slaapkamer binnenstapt. Lig ik met Sepp op mijn schoot en met Pip en Zus aan mijn zij, op bed. Ik vertel een fantasieverhaal wat ik terplekke verzin, met wilde armgebaren en gekke stemmetjes, tot groot plezier van mijn zoon die joelend op mijn schoot zit. 

Eva hangt ondertussen met haar hoofd ondersteboven en veegt haar haren bij elkaar in een paardenstaart. Plotseling springt ze op het bed, 'hier komt de kieteldood', gromt ze en ze kietelt wild met haar vingers in Sepps zij. 'Neee mamaa', kermt het ventje. 'Ik ben het kietelmonster', brult Eva, haar vingers krioelen over mijn zoon. Het jochie spartelt wild, 'papa help', gilt hij. 

Grijnzend meng ik me in het kietelgevecht, ik vouw mijn handen om Eva's polsen en bevrijd Sepp van de kieteldood. Ik pin Eva's handen naast haar hoofd en ga boven op haar zitten. 'Kom op Sepp, kietelen', moedig ik mijn zoon aan. Joelend stort mijn zoon zich op zijn moeder, zijn kleine vingertjes kriebelen in haar nek. Eva kronkelt onder mij, 'stop, genade, stohop', kermt ze. 

Sepp zet nog even door, maar geeft dan toch toe aan het gekerm van zijn moeder. Hij slaat zijn armpjes liefdevol om haar nek en bedelft haar onder een berg kusjes, 'ik hou van jou mama'. 'Ik hou ook van jou, konijntje', glimlacht Eva terwijl ze haar lippen op Sepps neus drukt. Ik laat Eva's polsen los, buig naar voren en sla mijn armen om haar heen, met Sepp tussen ons in. 

'Ik hou van jullie', mompel ik, 'ik laat jullie nooit meer los'. Eva drukt een zoen op mijn lippen, 'dat is je geraden', murmelt ze. Plotseling horen we geroep en boze stemmen van boven, 'why, what did I do wrong. You're just jealous', roept Fleur. 'I don't care, I need space and time', roept Rafael terug, 'and keep your voice down, you are waking the babies'. 

We horen gestommel op de trap, 'of course, run away from your problems', gilt Fleur haar vriend achterna op de gang. De voordeur slaat met een klap dicht en boven stampt Fleur de trap weer op. Sepp begint zachtjes te huilen, verbaasd kijk ik Eva aan. 'Wat heeft iedereen vandaag toch, is het ontplof-dag ofzo, wat hangt er in de lucht'. 

Schouderophalend kijkt Eva mij aan, 'ik heb geen idee, maar je zou het bijna denken', ondertussen streelt ze troostend met haar hand over de rug van Sepp. 'Stil maar konijntje, er is niks aan de hand', sust ze zachtjes. 'Moet jij niet even..', knikt ze vragend naar boven. 'Laat haar nog maar even. Ik ga zo wel even kijken, eerst gaan we ontbijten', ik laat mezelf uit bed glijden en til de meiden op, één baby in elke arm. 

Eva volgt mijn voorbeeld en steekt haar handen uit naar Sepp. Het ventje legt zijn handen in die van haar en springt dan van het hoge bed af. Vol vertrouwen, lanceert hij zichzelf van het matras in de sterke, veilige armen van zijn moeder. Het ventje nestelt zich tevreden tegen Eva aan. 'Lekker ding', mompelt ze terwijl ze met haar vingers door zijn rossige haren woelt. 

Ze glipt handig langs mij de kamer uit. 'Kom je dan', vraagt ze ongeduldig terwijl ze richting de trap stommelt. Als we met zijn vijven hebben ontbeten, moet ik eigenlijk al richting het bureau maar ik besluit toch nog snel even langs Fleur te lopen. Haar deur is dicht, twijfelend sta ik op de gang. Dan hef ik toch mijn vuist omhoog en klop drie keer op haar deur, 'Fleur', vraag ik voorzichtig. 

Geen antwoord. Ik probeer het nog een keertje, 'Fleur'. Opnieuw geen reactie. 'Ik kom naar binnen', zeg ik dan. Ik duw de klink naar beneden en krakend gaat de deur open. Het is een enorme zooi op haar kamer, maar dat is niet ongewoon. Het halfdichte gordijn zorgt ervoor dat het schemerdonker is in de kamer.