Fleva Forever After

Hoofdstuk 118

Eva

Recht voor ons staat een klein, houten chalet. De kiertjes in de geruite, donkergroene gordijntjes laten een zwak licht door de raampjes schijnen. Aan de dakrand van de hut hangen ijspegels en er ligt een dik pak vers gevallen sneeuw op het dak. Het chalet staat aan de rand van het bos, midden in het niemandsland. Uit de schoorsteen van de hut kringelt een beetje rook omhoog. 

Ik kruip onder de deken vandaan en spring soepel uit de slee. Wolfs heeft wat meer moeite en is nogal stram geworden van het ritje, kreunend duwt hij zich omhoog. Ik steek mijn hand uit die hij dankbaar aanpakt. 'Dank je', zucht hij als hij weer rechtop staat. Ik klop speels op zijn bovenarm, 'dat wordt nog wat, als we de komende dagen moeten wandelen'. 'Nou dat komt wel goed hoor', bromt hij. 

Kjeld maakt onze bagage los en overhandigt mij mijn rugzak. Ik wapper naar Wolfs' backpack, 'I'll take that one too'. 'Are you sure', vraag hij, ik knik zelfverzekerd. Schouderophalend geeft Kjeld me ook de andere rugzak aan, soepel zwaai ik de tassen over mijn schouders. Wolfs en ik staan een beetje behelpen naast de slee. 

Terwijl Kjeld de honden bevrijdt uit hun tuigje en hen water en wat te eten geeft, laat ik mijn ogen over het sprookjesachtige landschap glijden. Als de honden zijn verzorgd, wendt hij zich tot ons en wenkt, 'come with me, I'll take you to your guide'. We volgen hem naar de hut en lopen naar binnen. 

Het is een beetje bedompt, maar aangenaam warm in de hut en het is binnen groter dan de buitenkant doet vermoeden. Bijna alles is van hout, het oogt primitief maar gezellig. Er staat een kleine eettafel en een stuk of zes stoelen, een doorgezakte bank en een paar krukjes. In de hoek van de ruimte staat een klein keukenblokje en ik vermoed dat de slaapvertrekken achter de houten deur daarnaast schuilgaan. 

Er brandt een vlammetje in de openhaard en rondom het vuur zitten een stuk of vijf mensen verspreidt op stoelen en krukjes. 'Hey guys, these are the last groupmembers', grijnst Kjeld van ons, naar het groepje mensen. Ik zet een stapje naar voren en begin mezelf spontaan voor te stellen, Wolfs volgt een beetje ongemakkelijk mijn voorbeeld. 

Ons reisgezelschap van de komende dagen bestaat uit Maia en Sverre, een Zweeds echtpaar van eind veertig. Het wordt hun derde huttentocht en ze lijken bijzonder goed voorbereid. Daarnaast worden we vergezeld door Flynn en Dylan, twee Amerikaanse broers van begin twintig. Het is hun eerste tocht maar ze hebben zich van tevoren goed ingelezen en wekken een sportieve indruk. 

Onze gids is Melinda. Een pittige, spontane vrouw van halverwege de dertig met een lange, blonde vlecht en grote groene ogen. 'Well, this is where my job ends', glimlacht Kjeld, 'have fun and enjoy your adventure the coming days'. 'Thanks for the awesome sleighride, it was nice to meet you', bedank ik hem. Hij steekt zijn hand op en loopt dan de hut weer uit, de kou in. 

Melinda laat ons zien waar Wolfs en ik de nacht door zullen brengen. Het is een piepklein kamertje waar maar net een tweepersoonsbed in past. Het doet een beetje bedstee-achtig aan, maar het is heerlijk knus. Aan het eind van het aangrenzende, smalle gangetje bevindt zich de gedeelde badkamer, met een composttoilet en een douche met enkel koud water. 

Na een korte rondleiding, lopen we weer terug de woonruimte in. We voegen ons bij de andere groepsleden voor de instructie van de tocht. Melinda vertelt dat we per dag een uur of vijf zullen lopen. We vertrekken zodra het enigszins licht is buiten zodat we voor zonsondergang bij de volgende hut zullen arriveren. 

Het is onze eigen verantwoordelijkheid om genoeg eten en drinken voor onderweg mee te nemen. 's Avonds hebben we vrije tijd, maar kunnen we ook deelnemen aan een extra wandeltochten opzoek naar het noorderlicht. De derde hut zal beschikken over een hottub waar we gebruik van kunnen maken.