Fleva Forever After

Hoofdstuk 135

Sorry voor de onregelmatige updates de afgelopen tijd :) Ik was even druk met school en werk, maar ik heb een paar hoofdstukken vooruit geschreven dus de komende paar hoofdstukken zullen weer regelmatig online komen. Voor nu in ieder geval een extra lang hoofdstuk, veel leesplezier!

Wolfs

Het loopt al tegen vier uur als we die middag eindelijk naar huis mogen. Ik ben gesloopt en Eva is ook behoorlijk uitgeblust na deze intensieve dag. De operatie verliep niet zonder slag of stoot en duurde langer dan verwacht. Daarna moest alles nog op papier en moesten de eerste stappen voor de vervolging gezet worden. Waarna een eindeloze en oersaaie debriefing volgde.

Op de terugweg naar huis duiken we nog heel even de stad in om een cadeautje voor Fleur en Rafael te scoren. Na een halfuurtje lopen we de winkel uit met een mooi ingepakte, goede fles wijn en een kaartje namens Sepp, Pip en Zus. Eva heeft er in haar keurige handschrift met een glitter-pen een tekst op gezet. "Ze straalt een tovert lachjes, maakt van elke min een plus. Mijn leven heeft een glitterrandje door mijn lieve, gekke zus (en haar vriend)".

*****

Eva

Er kriebelt iets aan mijn oor, achteloos veeg ik langs mijn gezicht en draai me weer om. Het is nog te vroeg om op te staan. Ik hou mijn ogen gesloten en kruip nog wat dichter tegen Wolfs aan. Ik hoor hem iets mompelen in zijn slaap en langzaam zak ik weer weg. Dan voel ik opnieuw iets kriebelen in mijn gezicht, geïrriteerd wrijf ik opnieuw over mijn wang. 

Wat zit er nou voor vervelends in mijn gezicht te kriebelen. 'Psst mama, wakker worden', klinkt er dan hijgend in mijn oor. Ik zucht diep. Het kleine stemmetje is van het liefste jongetje op de wereld, maar klinkt vanochtend al wel heel vroeg in mijn oor. Met tegenzin open ik één oog. Sepp staat klaarwakker naast mijn bed. 

Zijn rossige haren zijn geblondeerd door de zon en pieken alle kant op, dat wilde kapsel heeft hij honderd procent van zijn vader geërfd. Enthousiast springt hij op en neer en er dansen lichtjes in zijn helderblauwe ogen. 'Kom mama, opstaan', hij trekt ongeduldig aan het dekbedovertrek. 'Sepp het is vijf over vijf, dat is veel te vroeg om op te staan. Ga nog maar even slapen', mompel ik hees. 

'Ik kan niet meer slapen mama', zeurt het ventje. Vlug leg ik mijn vinger op zijn lippen, 'ssht zachtjes konijntje, papa slaapt nog'. Het ventje kijkt me met puppyogen aan, 'mijn slaap is op mama, mijn ogen zijn niet moe meer'. Ik strijk door zijn woeste haren, 'probeer toch nog maar even te slapen. Ik denk dat er ergens nog wel een beetje slaap in jouw ogen verstopt zit'. 

Ik geef hem een aanmoedigend zetje tegen zijn schouder, richting de deur. Het jochie laat zich teleurgesteld afschepen. Ik gluur door mijn wimpers en zie hoe hij met hangende schoudertjes en zijn knuffelkonijn onder zijn arm weer naar de gang verdwijnt. Verliefd kijk ik het ventje na. Ik kan het niet helpen dat ik me toch een beetje schuldig voel, dat ik hem zo zonder pardon weer naar zijn bed stuur. 

Het is zo'n heerlijk kind. Als hij een uurtje later was gekomen dan was ik met hem mee naar beneden gegaan, maar nu is het echt nog te vroeg. Om vijf uur opstaan op een zondagochtend is niet heel bevorderlijk voor mijn én zijn humeur. 

Glimlachend schuif ik weer tegen Wolfs aan en laat mijn ogen weer dichtvallen. Ik luister nog een tijdje met gespitste oren of ik Sepp hoor rommelen, maar het blijft stil en even later val ik weer in slaap. Dat is echter van korte duur, want twintig minuten later word ik wakker van geworstel naast me op het matras. Als ik mijn ogen opendoe kijk ik recht in de blauwe ogen van mijn zoon.