Fleva Forever After

Hoofdstuk 33

Wolfs

Als we in het donker naar huis rijden, knipt Eva het lampje in de auto aan. In het schemerdonker kijkt ze me geheimzinnig aan. 'Heb jij zin om te koken of zullen we maar chinees halen', vraagt ze grijnzend. Ik zie de vrolijke lichtjes in haar ogen en schiet in de lach. Dan trap ik op de rem en knik naar buiten, 'kijk eens waar we zijn', glimlach ik. 

Verbaasd kijkt Eva naar buiten, we staan pal voor de deur van haar favoriete afhaalchinees geparkeerd. Ze geeft me een speelse duw, 'jij kent me veel te goed, Floris Wolfs. Op het enge af', grijnst ze. 'Weet ik', knipoog ik terug en ik steek mijn tong lachend uit, dan duw ik mijn deur open, 'kom, we gaan eten halen'. 

Als we de chinees binnenlopen, stapt Eva direct op de kassa af om te bestellen. Ze kent immers bijna het hele menu uit haar hoofd. Snel volg ik haar, ik sla mijn arm om haar zij en dan begint ze te ratelen tegen de puberjongen achter de kassa. 'Goedenavond, wij willen graag een bestelling plaatsen', zegt ze. 'Nou dat kan hier', lacht de slungelige knul ongemakkelijk. 

'Mooi', zegt ze beslist. 'Graag eenmaal nummer zesentwintig', begint Eva. 'Eénmaal de saté', herhaalt de jongen, 'en wilt u daar nasi of bami bij', vraagt hij. 'Nasi en bami graag, oh en extra kroepoek', antwoord Eva in recordtempo, 'en nummer eenentwintig, de Foeyonghai en nummer veertien, de Babi pangang, met nasi in plaats van rijst'. 

De knul achter de kassa probeert Eva's bestelling bij te houden en drukt driftig op de knoppen van de kassa. Eva kijkt me met een schuin oog aan, 'wil jij nog iets', vraagt ze. 'Uhhm iets met groenten nog misschien', begin ik. 'Sinds wanneer hou jij ineens van groenten', vraagt ze verbaasd. 'Het is niet alleen voor mij hè. Het is ook voor Sepp belangrijk dat hij groenten eet en voor jou overigens ook', antwoord ik terug. 

'Oké dan, rustig maar. Iets met groenten it is', antwoord ze defensief. 'Doe nog maar een portie loempia's dan', zegt ze tegen de jongen. 'Eef', zeg ik sarcastisch. 'Ja wat', zegt ze geïrriteerd, 'ik moest veel eten van Suzanne'. 'Én gezond', zeg ik streng. 'Er zit toch groenten in de loempia's', bromt ze terug. Ik laat mijn hoofd met een zucht voorovervallen, 'jij bent echt ongelofelijk Eva van Dongen', sis ik. 

'Suzanne bedoelde toch geen gefrituurde groenten, toen ze zei dat je gezond moest eten'. 'Laat me nou maar, één keertje chinees kan echt geen kwaad, morgen doen we weer gezond', zucht ze. De jongen achter de balie heeft eindelijk de hele bestelling ingevoerd en kijkt ons vragend en een tikkeltje ongemakkelijk aan, 'anders nog iets'. 

Eva staart dwars door hem heen en ik voel een spoortje medelijden met de knul. Ik knik hem bemoedigend toe, schaapachtig staart hij terug. 'Doe nog maar een portie Tjap Tjoy dan', zegt Eva met een knikje naar mij. 'Jij je zin met je groenten', zegt ze, ze probeert boos te klinken maar ik hoor een ingehouden glimlach in haar stem. 

'Dat was alles hoor', zeg ik vriendelijk tegen de knul, die hard zijn best moet doen om zijn opluchting te verbergen. 'Dan heeft u bestelnummer zesendertig, wilt u pinnen of contant betalen', vraagt hij. 'Pinnen, graag', zegt Eva en ze zwaait al met haar bankpas door de lucht. Ongeduldig tikt ze met de punten van haar schoenen tegen de balie, terwijl de jongen allerlei toetsen op de kassa indrukt. 

Nadat we een enorme hoeveelheid Chinese take-out hebben afgehaald en in de auto hebben gepropt, rijden we naar huis. 'Jeetje wat een slome duikelaar, die jongen achter de kassa', bromt Eva, 'ik had wel acht bestellingen kunnen opnemen in die tijd'. 'Nou Eef doe eens niet zo onaardig, die jongen deed ook gewoon zijn best. Dat jij nou het hele menu van die chinees uit je hoofd kent en altijd hetzelfde bestelt, daar kan die knul ook niets aan doen', kalmeer ik haar. 

Haar gezicht wordt iets minder nors, 'was ik echt zo gemeen', vraagt ze twijfelend. 'Wel een beetje, je keek dwars door hem heen', zeg ik. Er trekt een blos over haar wangen, 'die verdomde hormonen ook, het lijkt wel of al mijn emoties worden uitvergroot', glimlacht ze kleintjes. 'En ik hou helemaal niet van emoties', zegt ze met een nors gezicht.