The broken badboy

9. Door de jaren heen

4 jaar geleden

Perspectief Alex

Met een glimlach kijk ik in de ogen van Emma, ze lacht lief terug en drukt haar lippen op de mijne.

Met een ruk horen we de deur van Dylano open trekken. 'Durf niet te gaan lopen voor deze discussie jongeman!' Roept mama die ook uit de kamer komt. 'Ik ben jou bezorgdheid beu moeder, dus rot gewoon op!' Roept Dylano door de gang heen. Emma kijkt geschrokken naar mij en ik naar haar. Ze kruipt door het raam zoals ze er ook in kwam en ik geef een snelle afscheidskus. Ik loop dan naar de deur en trek die open.

Met een grote inhaal slaat mijn moeder op de wang van Dylano. De woede in zijn ogen is nog groter dan ik ooit al gezien had. Hij kijkt op haar neer en stormt dan de trap af. Hij slaat met volle kracht de deur dicht. Dylano! Waag het niet..-' roept ze wanneer ze de trap afloopt en naar de deur gaat. Maar hij was al met zijn brommer uit de straat.

Huilend valt ze neer in de zetel. Het zakje dat ze in haar hand heeft gooit ze kwaad naar de trap. Wanneer ik de trap afkom raap ik het zakje op. 'Drugs?' Mompel ik vol ongeloof naar haar.

Ze knikt zwak.

Ik plof neer langs haar in de zetel en bekijk het zakje grondig. Ik krijg een sms en graai naar mijn gsm.

Dylano broer: laat het me uitleggen! Onze plek? Kom alleen.

Ik duw mijn gsm terug ik mijn zak en kijk terug naar mijn moeder. 'Waar is hij?' Kijkt ze met woede en bezorgdheid mijn richting uit.

'Waar is Dylano?' Herhaalt mijn moeder. Ik haal mijn schouders op en zeg 'ik heb geen idee moeder.' Maar ik weet het al te goed. Geïrriteerd zucht ze en kruipt dan uit de zetel.

'Ik moet het weten.' Mompelt ze. 'Straks loopt hij gevaar!'  Ze graait naar de fles whiskey en vult een glaasje. Met een denkend gezicht kijkt ze naar het glas. 'Alex, ga de autosleutels pakken ik weet waar hij is!' En met die woorden drinkt ze haar glas in een teug op en pakt haar jas. Ik pak haar sleutels en duw die in haar handen.

Ze verdwijnt woest door de deur en zuchtend kijk ik haar na. Met mijn handen in mijn zakken kijk ik door het raam hoe ze vertrekt.

Ik heb haar nog nooit zo woest gezien als vandaag.

Snel pak ik mijn brommer sleutels en spring dan op mijn brommer en rij naar het oude pakhuis.

Met de handen in zijn zakken kijkt hij hoe ik op hem afrij. Ik zet de brommer stil en ga voor hem staan.

'Ik gebruik het niet!' Zegt hij kwaad mijn kant uit. 'Waarom ligt het dan in je kamer?' Kaats ik terug. Hij haalt zijn schouders op en zegt dan. 'Dat is niet belangrijk..'

Ik lach overdreven sarcastisch zijn kant op en zeg 'deal je?' Met een waarschuwende blik naar mij gericht kijkt hij me aan. 'Wat weet jij er nu van!?' 'Kalmeer!' Roep ik zijn kant uit en duw hem tegen het pakhuis op dat achter hem staat.

'Ja ik deal nu goed!' Roept hij gefrustreerd. 'Nee!' Mompel ik crue. 'Hoe kan je onze familie ten schande brengen?'

Deze keer lacht hij overdreven sarcastisch en zegt 'wacht! Je bedoelt de familie waar al 3 mensen zijn vermoord en de helft gestoord en oud zijn?'