The broken badboy

59. Instense drama

Perspectief Sem

'Het is niet makkelijk geweest de afgelopen dagen te leven in deze intense drama. Het is ook makkelijk om te zien als buitenstaander hiervan hoe fout alles kan aflopen. Eva haar hart is gebroken maar toch houdt ze zich sterk. Ze is totaal radeloos en weet niet eens wat ze moet doen met de gevoelens die blijven groeien voor mijn lieftallige broer. Alex daarin tegen geniet ten volle van zijn leven. Hij probeert Eva meer en meer naar zich toe te trekken maar hij is ook heel geheimzinnig de laatste tijd. Er klopt precies iets niet. Hij spreekt ook regelmatig af met Amber en dat pakt niet goed uit in de ogen van Kai. Kai, hij is terug met Kayla niet zo lang na Eva. Hij ziet er gelukkig uit maar dat ik ook maar bedrog. Je ziet hem nog altijd dromend naar Eva kijken en kwaadaardig naar Alex. En ik, buitenstaander van alle drama, moet alles meemaken op een afstand. Eva vertelt me veel maar Alex ook. Ik ken beide hun verhalen maar ze zijn smoorverliefd op elkaar. Toch lijkt het alsof ze op een misstap wachten van de ander. Heel raar.' Zeg ik als ik een sip neem van mijn smoothie. 'Heftig man.' Mompelt Julia die naar Alex zijn tafel zit te staren. 'Is het niet moeilijk om het juiste advies te geven?' 'Het is vooral moeilijk om niet constant alles dubbel te zeggen. Ik zeg al voor de honderdste keer tegen Eva dat ze nu met Alex moet gaan.' 'Volgens mij vermoeid ze iets.' Grijns Julia nu. 'Amber is heel afstandelijk naar Eva toe. Ze ziet ook hoe Alex het beter kan vinden met Amber en dat schrikt haar waarschijnlijk af.' Ik zucht eens diep en zeg dan. 'Waarom is ons leven zo rustig tegenover dit!' En maakt er overdreven gebaren bij. 'Omdat wij, semmetje, weten wat we willen.' En ze lacht mijn kant op. 'Wat is dat dan Juliatje.' 'Een donut natuurlijk.' En ze springt dan op. 'Wil je ook een?' 'Waarom vraag je dat nog?' Lach ik haar kant op en ze loopt dan even weg. Julia is een van mijn grootste afleidingen van mijn hectische leven. Ze behandelt me als een normaal persoon en dat voelt fijn aan. Sommige mensen kijken me nog altijd met medelijden aan en ze noemen me nog altijd 'de vermiste jongen'. Wat ik inderdaad was maar nu toch al bijna 3 jaar niet meer.

'Hey sem!' Grijnst Bram die langs me komt zitten. 'Hey' zeg ik kort en knik naar Obi en Mike. 'Kom je vandaag mee skaten?' 'Ik moet nog iets doen na school maar ik kom waarschijnlijk wel.' Knik ik. 'Goed dan.' Knikt Bram. Julia is er vrolijk bij komen zitten en geeft me dan mijn donut. 'Thanks babe.' Knipoog ik en ze duwt dan tegen me. 'Het is mevrouw babe voor je.' Ik grijns en knik dan. 'Sorry mevrouw babe.'  Ze lacht breed maar de vrede duurt nooit lang als ik in mijn ooghoeken het verschrikkelijkste zie gebeuren. Ik spring op en probeer Alex van Kai af te trekken wat me nauwelijks lukt.

Perspectief Alex

***10 minuten eerder***

Ik zit zo goed als te staren richting Eva als mijn uitzicht wordt verstoord door een arrogante zieke geest. 'Kun je even opzij gaan? Je verspert het mooie in deze wereld met je duivelse lichaam.' Grijns ik haar kant uit. 'Wat heb ik gehoord lieve Alex. De beste vriendin van je geliefde Eva binnen doen. Stouterd dat je bent.' 'Geen idee waar je het over hebt, liefie.' Grijns ik zelfzeker haar kant op. 'Oh.' Zegt ze overdreven. 'Dus dit ben jij niet met Ambertje.' En laat dan een video zien.

Ik grijp haar bij de kraag en sla dan op de tafel. Mijn ogen staan kwaadaardig en ik sis door men tanden. 'Een woord tegen Eva en je bent dood.' Ze grijnst alleen maar breder en komt dan dichterbij. 'Ik moet niks zeggen. Ik zou je berichten eens checken.' Voordat ik de kans krijg om haar los te laten wordt ik ruw van haar afgetrokken. Met een harde klap wordt ik weg geduwd en ik hou me stabiel. 'Wat the fuckk?' Roep ik. 'Je blijft met je poten van haar af!' Zegt kai uitdagend mijn kant op. Ik zie Eva in mijn ooghoeken naar me kijken en Amber is er ook bij komen staan. Het duurt me even voordat ik het verband kan leggen. 'Jij was het!' Roep ik kwaad. Ik pak hem bij zijn kraag en sleur hem tegen de muur op. De menigte komt rond ons staan en Eva kijkt me sprakeloos aan. Ze houdt me niet eens tegen. 'Waarom? Jij liet haar gaan.' Snauw ik zijn kant op. 'Omdat ze beter verdient dan een klootzak als jij.' Ik grijns en zeg 'verkeerd antwoord.' En sla dan vol tegen zijn kaak. Hij valt met een slag op de grond en ik sla hem verder. 'Alex stop!' Hoor ik Sem wazig roepen en voel hem aan mij trekken maar ik ben veel te krachtig. Ik raak hem zelfs perongeluk met mijn elleboog en voel hem achteruit vallen. 

'Alex!' Roept Eva nu. Alles is wazig behalve haar stem. Ik stop met slaan en staar dan naar de grond. 'Wat?' Mompel ik een beetje. Ze slaat me zo hard ze kan en loopt dan weg. Ik laat kai los en loop haar dan achterna. Zo mag het niet eindigen. Ik loop de kantine uit en zoek Eva. Ik zie haar wat verder lopen en loop op haar af. 'Eva wacht!' Roep ik en hou haar tegen. 'Hoe durf je Amber, de ex van je beste vriend, binnen te doen!' Roept ze kwaad. 'Ik wou niet.' Roep ik boos. 'Ik ben veranderd voor jou.' 'Je bent nooit veranderd Alex.' Zegt ze met tranen in haar ogen. 'Ik probeer zolang het goede in je te zien maar dat was er nooit. Je houdt van de macht en de aandacht die je erbij krijgt.' 'Laat het me goedmaken, ik ben echt veranderd echt waar!' Roep ik met tranen in mijn ogen. 'Alex, ooit zag ik wie je echt was. Ik zag een echt persoon achter de muur die je hebt opgezet rondom je hart maar het enige wat ik nu zie is een monster.' Ze veegt haar tranen weg en houdt zich zo sterk ze kan. Ik pak haar handen en zeg 'je kan me niet opgeven. Je bent te belangrijk voor me.' Zeg ik breekbaar. 'Je hebt me zovaak weggeduwd en elke keer kwam ik terug. Maar deze keer Alex, blijf ik voorgoed weg.' En met die woorden draait ze zich om. Haar handen glijden langzaam uit de mijne en ik voel me machteloos. Ik val neer op de grond en voel mijn hart weer breken. Mijn laatste beetje hoop is terug weg. Dit voelde als het einde.