အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 7

(Unicode)

ကျောက်ယဲ့လန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်၍ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယန်မျင်ထျင်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရကာ သူ ခေတ္တမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့။ "မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ..."

"မင်းက ငါ့အခန်းထဲမှာ..." ယန်မျင်ထျင်က ပြန်ဖြေသည်။

"..." ကျောက်ယဲ့လန် အပြင်ဘက်ရှိ မိုးကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မင်ထူထူကဲ့သို့ နက်မှောင်နေဆဲပင်။ သူ မျက်ခုံးများကြားကို ပွတ်သပ်လိုက်မိ၏။ "ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ"

"မောက်ရှီး*၊ လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်ကျပြီ"
(*5- 7am)

ကျောက်ယဲ့လန်က မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကျောပေးလိုက်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ ကမ္ဘာကြီးက ရုတ်တရက် လှည့်ပတ်သွားပြီး သူ နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိသည့် အိပ်ရာပေါ်တွင် မရှိနေတော့။ ထိုအစား သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်နေကာ သူ့ပခုံးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်က ရှိနေသည်။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို လွှတ်" ကျောက်ယဲ့လန် လုံးဝနိုးကြားလာ၍ ယန်မျင်ထျင်၏ နောက်ကျောကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်၏။

ယန်မျင်ထျင်က မသိလိုက်သလို ပြန်ပြောလာသည်။ "မင်းရဲ့ ပျင်းရိနေတဲ့ ကြွက်သားတွေကို ဆန့်ပေးရမယ်"

ကျောက်ယဲ့လန်က သူ့နာမည်ကို ဆက်တိုက်‌ ခေါ်နေရာ တစ်ဖက်လူက တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်စဉ်မှာပင် ထိုလူက သူ့ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ဖိကာ သူ့ဖိနပ်များ၊ အပေါ်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ပေးပြီး သူ့ကို ဆွဲသယ်လိုက်ပြန်၏။

တံခါးဝရှိ အစောင့်က ဗိုလ်ချုပ်ယန် လူတစ်ယောက်ကို သယ်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ လန့်ဖျပ်သွားတော့သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်၊ သူခိုးဝင်တာလား"

"ယန်မျင်ထျင်။ ငါ့ကို လွှတ်။ ငါ ပြောနေတာ ကြားလား" ကျောက်ယဲ့လန်က အသက်ရှူမဝသည့်ကြားမှာပင် ကျိန်ဆဲနေသည်။