အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 92 (Postscript)

(Unicode)

နောက်လေးနှစ်အကြာ နွေဦးရာသီနှင့် နွေရာသီစပ်ကြားကာလ၌ ကျောက်ရွှမ်းမှာ နတ်ရွာစံသွားခဲ့သည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရပြီးနောက် သူ့အခြေအနေမှာ သက်သာလာခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာက အတွင်းဒဏ်ရာဖြစ်၍ သူ့ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန်အတွက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဆေးဝါးမျိုးစုံ မှီဝဲရန် လိုအပ်သေးသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားမှာ ငယ်ရွယ်သေးသောကြောင့် တိုင်းပြည်ရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် အရေးကိစ္စများတွင် သူ ကြိုးစားအားထုတ်ရဆဲဖြစ်ကာ မနက်ခင်းခင်းဆိုလျှင် စောစောထရပြီး ညမိုးချုပ်သည်အထိ နားရသည်ဟူ၍ မရှိပေ။ သူ့ကျန်းမာရေးက ဆိုးဝါးနေရာမှ အဆိုးဆုံးအခြေအနေအထိ ဖြစ်သွားပြီး လွန်ခဲ့သည့် တစ်လကမူ လုံးလုံးလဲကျသွားကာ ဆေးပင် မတိုးတော့ချေ။

အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသည့်တိုင်အောင် ကျောက်ရွှမ်းမှာ နိုင်ငံ့ရေးရာများကိုလည်း မမေ့သွားခဲ့။ နေ့တိုင်း မှူးမတ်များနှင့် တိုင်းပြည်ကို အကျိုးဖြစ်စေမည့် နိုင်ငံရေးရာကိစ္စများနှင့် ပြည်သူ့အကြောင်း ဆွေးနွေးရန်အတွက် မှူးမတ်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကိုမူ မထုတ်ပြောလုနီးပါးပင်။

သူနှင့် ရင်းနှီးသည့် လူများလောက်ကိုသာ တစ်ခွန်းစ၊ နှစ်ခွန်းစ ပြောခဲ့၏။

တစ်နေ့တွင် သူ ကျောက်ယဲ့လန်နှင့် ယန်မျင်ထျင်ကိုသာ နောက်တွင်ချန်၍ နေရစ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ယန်မျင်ထျင်နှင့် နယ်စပ်ကိစ္စများ ဆွေးနွေးပြီးသည့်နောက် အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးနေကာ ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အရမ်းဝမ်းမနည်းနေပါနဲ့။ မင်း အရင်က ငါ့အစား မြားပစ်ခံပြီး ငါ့အသက်ကို တစ်ခါ ကယ်ပေးခဲ့လို့ ငါ နှစ်တွေအများကြီး ထပ်နေခဲ့ရတာ။ ဒါက ငါ့ကံကြမ္မာပဲ ထင်ပါတယ်။ အဆုံးသတ်က အနှေးနဲ့ အမြန် ရောက်လာမှာပဲ"

ကျောက်ယဲ့လန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

"မသေခင် လူတစ်ယောက်က သူ့တစ်ဘဝလုံးကို ပြန်ပြောင်းသတိရတယ်လို့ ပြောကြတယ်။" ကျောက်ရွှမ်းက ပါးစပ်ထောင့်များကို ကော့ညွတ်လျက်။ "ငါ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ မင်းကို တွေ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှပဲ ငါ့မှတ်ဉာဏ်တွေက ပြတ်သားလာတာကို သတိထားမိတယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်အကြောင်းတွေကို ငါ ပြန်မတွေးချင်ဘူး။ အကုန်လုံးက မခံချိမခံသာဖြစ်ရတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေချည်းပဲ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ အာဏာလွန်ဆွဲပွဲထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း နစ်မျောသွားသလို ခံစားရတယ်။ နှစ်တွေအများကြီး ငါ့ဘေးမှာ ရှိပေးခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းကိုတောင် ဆုံးရှုံးရတော့မလို့"