အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 4

(Unicode)

ဗိုလ်ချုပ်၏ အိမ်ကို ဗိုလ်ချုပ်နေအိမ်ဟု မခေါ်ဘဲ တျင့်ကူအော်အိမ်တော်ဟု ခေါ်သည်။ ယန်မျင်ထျင်ဖခင် အသက်ရှင်နေစဉ်အချိန်က ထိုအိမ်ကို ချီးမြှင့်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့မိသားစုက နာမည်ကြီးစစ်ဗိုလ်ချုပ်နှစ်ဦး မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် အရပ်သားများက ဗိုလ်ချုပ်နေအိမ်ဟုသာ ခေါ်သားကျနေကြသည်။

အိမ်တော်၏ သခင်က တစ်နှစ်ပတ်လုံး စစ်မြေပြင်တွင်သာ တိုက်ခိုက်နေရသောကြောင့် ထိုနေရာတွင် လူမနေသလောက် ဖြစ်နေသည်။ တံမြက်စည်းလှည်းသည့် အစေခံအချို့နှင့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးသာ ရှိနေတတ်၏။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးချင်းက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဗိုလ်ချုပ်အိမ်တော်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ သူလည်း အသက်ကြီးရင့်လာ၍ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူက ရန်သူကို ချေမှုန်းရန် သွားသည့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ နောက်တွင် သခင်လေးက ငယ်စဉ်ကတည်းက တကောက်ကောက် လိုက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရ၏။ သို့သော်လည်း အေးအေးလူလူ မနေထိုင်ခင်မှာပင် လူများက သခင်လေးကို ကံမကောင်းသူ အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယခု သူ့အသက်က နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ပင် ရှိနေလေပြီ။ ထိုအသက်အရွယ်တွင် အခြားယောက်ျားများက ကလေးများနှင့် ဝိုင်းရံနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့မိသားစု၏ ဗိုလ်ချုပ်က တစ်ယောက်တည်းပင် ရှိနေသေး၏။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က လက်ထပ်ရမည့် တော်ဝင်အမိန့်စာက အိမ်တော်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်က ကျောက်ယဲ့လန်ကို လက်ထပ်မည် ဆိုသည်ကို ကြားရသည့်အခါ အိမ်တော်ထိန်းမှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားရ၍ မေ့ပင် လဲသွားခဲ့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်အတွေးကို သူ မသိနိုင်သော်လည်း ထိုသတင်းကို လက်ခံရရှိပြီးသည့်အခါ သူက အိမ်တော်၏ ကိစ္စအဝဝကို တာဝန်ကျေပွန်အောင် ဆောင်ရွက်ထားရန်နှင့် သူပြန်လာမည်ကို စောင့်နေရန် စာတစ်စောင် ပို့လာခဲ့သည်။

သခင်ဖြစ်သူ၏ အတွေးများက မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူကတော့ သူ့အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ရဦးမည်။ အိမ်တော်ကို ပြန်လည်မွန်းမံရန် အစေခံများကို ကတိုက်ကရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် လူနေထိုင်ခြင်းမရှိသည့် ဤ‌အိမ်တော်ကြီးကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရခြင်းက ခက်ခဲလွန်းလှ၏။