အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 88

(Unicode)

ကျောက်ရွှမ်းမှာ သတိလစ်မေ့မြောနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် မနက်ခင်းညီလာခံများကို ခေတ္တ ရပ်နားထားရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက နေ့လယ်ခင်းအထိ အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ နေခဲ့ကြသည်။

စားသောက်ပြီးသည့်နောက် ယန်မျင်ထျင်မှာ သမားတော်သွားရှာရန်အတွက် ကျောက်ယဲ့လန်၏ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကို ခံရတော့၏။ နန်းတွင်းရှိ တော်ဝင်သမားတော်များမှသည် အရပ်သားများကြားရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအကူသမားတော်များအထိ တစ်ယောက်ချင်းစီကို မေးခွန်းထုတ်ကာ လည်ပတ်မှုတစ်ခုပြီးလေလေ မျှော်လင့်ချက်က ပို၍ ကင်းမဲ့လာလေလေပင်။

သမားတော်များ ခေါင်းခါသည်ကို တွေ့ရသည့် မြင်ကွင်းက ကျောက်ယဲ့လန်ကို ပိုလို့ပင် ဒေါသထွက်စေသည်။ ‌ဆေးဆိုင်များစွာ၌ သောင်းကျန်းဖျက်ဆီးခဲ့ရာ ယန်မျင်ထျင်မှာ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ပြီး တောင်းတောင်းပန်ပန်နှင့် လျော်ကြေးပေးလိုက်ရသည်။

"အကုန်လုံးက သောက်သုံးမကျတဲ့ဟာတွေ။ သောက်ရမ်းကုတွေချည်းပဲ" ကျောက်ယဲ့လန်က ဒေါသထွက်စွာ ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။

ယန်မျင်ထျင်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ သူ ကျောက်ယဲ့လန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ကိုင်၍ အနားရှိ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "မုန့်ထျင်၊ ကိုယ် အဲဒီဆန်မုန့်စားချင်တယ်"

ကျောက်ယဲ့လန်က ရပ်တန့်သွားကာ သူ့ကို ဆန်မုန့်နှစ်ခု ဝယ်ပေးလိုက်၏။ "ဘာစားချင်သေးလဲ"

"မြေပဲလှော်လည်း စားချင်တယ်"

မြေပဲဝယ်ရန်အတွက် သူတို့နှစ်ယောက် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်သွားကြပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်လုံးကို ကုန်အောင် စားလိုက်ကြကာ ပြည့်နင့်သွားကြသည်။ ညလယ်ရောက်သည့်အခါ ကျောက်ယဲ့လန်မှာ ရေဆာ၍ နိုးလာပြီး ယန်မျင်ထျင်က အခန်းထဲတွင် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိတ်လန့်တကြားနှင့် သူ နေရာတိုင်း လိုက်ရှာဖွေလိုက်မိပြီး အဆုံးမှ မီးဖိုချောင်ဘက်ရှိ အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့ရ၏။ တံခါးဝသို့ သူ ရောက်စဉ်တွင် မီးခိုးလုံးများမွှန်ရင်း ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးလေတော့သည်။