အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 61

(Unicode)

ချွီကျိုးနှင့် ဟွိုင်ကျိုး၏ အကွာအဝေးက တစ်ရက်ခွဲမျှ ခရီးသွားရသည်။ နေ့တစ်ဝက်နီးပါး ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးနောက် ကျောက်ယဲ့လန်မှာ ပျင်းရိလာဟန်ဖြင့် ကန့်လန့်ကာကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ဘေးပတ်လည်မှာ လယ်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နေကာ လယ်ကွင်း၏ မြောင်းဘောင်ရိုးတွင် ထိုင်နေသည့် လူတချို့မှာ နေလုံးကြီးကို မော့ကြည့်နေကြခြင်းပင်။

ကျောက်ယဲ့လန်လည်း ထိုအခိုက်တွင် မော့ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း စူးရှလွန်းသည့် နေရောင်ခြည်ကြောင့် သူ့မျက်လုံးများမှာ ကန်းလုနီးပါး။ ရထားလုံးအတွင်းသို့ အမြန် ပြန်ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ယပ်တောင်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ယပ်ခတ်လိုက်ရ၏။

"ဒီမှာ တော်တော်ပူတာပဲ။ ရေခဲကျန်သေးလား"

"အကုန် အရည်ပျော်သွားပြီ" ယန်မျင်ထျင်က သူ့ယပ်တောင်ကို ယူ၍ အနည်းငယ် အားထည့်လျက် ဝှေ့ယမ်းပေးလာသည်။ "ခဏပဲ ထပ်သည်းခံလိုက်ဦး။ ခဏနေ တောင်တွေဆီ ရောက်တော့မယ်။ သစ်ပင်အရိပ်တွေလည်းရှိတော့ အဲဒီမှာဆို ပိုအေးမှာ"

ကျောက်ယဲ့လန်က အပူနှင့်ယှဉ်လျှင် အအေးကို ပိုကြောက်သည်။ သူ ယန်မျင်ထျင်၏ မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိရာ ချွေးများနှင့် ရွှဲရွှဲစိုနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ယပ်တောင်ကို ထိုသူ့ဘက်သို့ တိုးပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းဘာသာမင်းပဲ ယပ်ခတ်"

"မင်းကရော"

ကျောက်ယဲ့လန်က သူ့အပြင်ဝတ်ရုံကိုသာ ချွတ်လိုက်လေသည်။

ယန်မျင်ထျင်၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူလည်း ထိုသူအတိုင်း အပြင်ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်မိသည်။

"သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ သတင်းပို့ဌာနဆီ ရောက်ဖို့ တစ်နာရီလောက် လိုသေးပေမဲ့ အနားမှာ မြို့တစ်မြို့တော့ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ထောက်နားပြီး စားစရာတစ်ခုခုရှာကြမလား"

ရှောင်ကောင်းက ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်ရာ အဝတ်အစားများ ချွတ်နေကြသည့် လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့မျက်နှာက နီမြန်းသွားရကာ အပြင်ဘက်သို့ အမြန် ပြန်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။