(Unicode)
အကျဉ်းထောင်က အမြဲတမ်း မှောင်မည်းစိုစွတ်နေ၍ လေထုထဲတွင်လည်း ပုပ်သိုးရွံရှာဖွယ်အနံ့မျိုးဖြင့် လှိုင်လှိုင်ထလျက်။ သူ ဤနေရာသို့ မည်မျှ ရောက်သည်ဖြစ်စေ ကျောက်ယဲ့လန်မှာ အကြိမ်တိုင်းတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မိဆဲ။
အတွင်းဆုံးအကျဉ်းခန်းအထဲသို့ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်ကာ တိုးညင်းသည့် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကလေးတေးကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုကဗျာမှာ မြို့တော်မှ ကလေးတိုင်း ငယ်စဉ်အခါက ညည်းခဲ့ကြသည်ပင်။ "လခြမ်းကွေး၊ လခြမ်းကွေး၊ အမေ့လက်မောင်းလို ကွေးကွေးလေး..."
လက်နှင့်ခြေများ တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် အတွင်းမှလူမှာ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားပြီး ခေါင်းမော့လာ၏။ သူ့ကို မြင်သည့်အခါ သက်ပြင်းချသည်။ "မနှစ်တုန်းက ဘာလို့ စီစဉ်ထားသလို မြို့တော်က မထွက်သွားတာလဲ။ နင်သာ ထွက်သွားရင် ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီမှာ တွေ့ကြမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ" ကျောက်ယဲ့လန်က မေးလိုက်သည်။
ဂူညှောင်ညှောင်က ပါးစပ်ထောင့်များကို ကော့ညွတ်လိုက်၍ ဖျော့တော့တော့ ပြုံးလိုက်မိသည်။
"မင်းကို တစ်ခါမှ သံသယမဝင်ဘဲ မြို့တော်က ချောင်ကြိုချောင်ကြားတိုင်းမှာ ငါ လိုက်ရှာနေတာ" ကျောက်ယဲ့လန်က လေးနက်နေသည့် အသံဖြင့် ပြန်ပြော၏။
ဂူညှောင်ညှောင်က မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ရင်း တံခါးဆီသို့ လျှောက်လာရာ လေးလံလှသည့် ချိန်းကြိုးကြီးများက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲလာသည့် အသံများ ပဲ့တင်ထွက်လာသည်။
အကျဉ်းခန်းတံခါးကို ဖြတ်၍ သူတို့နှစ်ယောက် အချိန်ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် ဂူညှောင်ညှောင်ကပင် မေးလေသည်။ "သူ သေသွားပြီလား"
"နန်းတွင်းဆေးကုသဆောင်တစ်ခုလုံးက သူ့ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ သတိမရသေးပေမဲ့ သူ့အခြေအနေက နည်းနည်းတိုးတက်လာပြီ။ သူ နိုးလာမှာကို စောင့်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်" ကျောက်ယဲ့လန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
YOU ARE READING
အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်
Humorမီယမ်မာထရန်စလေးရှင်း Genre - Comedy, Romance, Yaoi Total Ch - 92 Ch + 13 extra အော်သာ - ကုစန်းယွဲ့
