အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 63

(Unicode)

ကျောက်ယဲ့လန် သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် သူ့အဝတ်အစားများကို အသစ်များဖြင့် အမြန်လဲလိုက်ကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် အနံ့အသက်များ ကျန်နေသေးသည်လားဆိုသည်ကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းအတွင်း အလွန်အလုပ်များနေခဲ့ရာ ရေချိုးရန် ဝေးစွ၊ သူ့ကိုယ်သူပင် ဂရုသိပ်မစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ နေ့တိုင်း ရေစွတ်ထားသည့် လက်ကိုင်ပဝါဖြင့်သာ သူ့ကိုယ်သူ ဆေးကြောသန့်စင်ခဲ့ရသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူ့အနံ့သူ ဆိုးဝါးနေသေးသည်ဟု ထင်မိကာ အမွှေးအိတ်နှစ်အိတ်ကို တစ်ခါတည်း ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကြေးမုံရှေ့တွင် သူ့ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်မိ၏။ ဒဏ်ရာက အနာဖေးတက်နေသည့်တိုင် ယားယံနေဆဲပင်။ အပြည့်အဝ သက်သာရန်အတွက် ရက်အနည်းငယ် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

စိတ်ရှုပ်ရှုပ်ဖြင့် သူ့နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည့်အခါ သူ့နှုတ်ခမ်းက ခြောက်သွေ့နေပြီး သူ့အသားအရေမှာလည်း အတန်ငယ် နေလောင်ထားသယောင်။ ထိတ်လန့်စွာပင် မည်သည့်နေရာမှစပြီး သေသပ်အောင် လုပ်ရမည်မှန်း သူ မသိတော့။

သူ့မျက်နှာကို ဆေးကြောရန် လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည် ကောက်ယူလိုက်သည့်အခိုက် အခန်းတံခါးက ဘန်းခနဲ ပွင့်လာ၍ ယန်မျင်ထျင်က အထဲသို့ ခပ်သွက်သွက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ယဲ့လန် တံခါးဆီသို့ အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လျက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ရသည်။ "ငါ မင်းကို ဝင်ခွင့်မပေးရသေးဘူး"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ယန်မျင်ထျင်က အရှေ့သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ကာ သူ့မျက်နှာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ရင်း နဖူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ကျောက်ယဲ့လန်က နေရခက်သည့်နှယ် သူ့ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုပါ လှည့်လိုက်၍။ "မတော်တဆ တိုက်မိသွားတာ"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်ဆိုပြီး မင်း ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား" ယန်မျင်ထျင်က သူ့နောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်ရင်း မေးလာသည်။