အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 68

(Unicode)

ယန်မျင်ထျင် မလှုပ်ရှားနိုင်မီ လီယွိချန်းက ဆက်လက်မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ပေ။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာပင် ဖုချန်းကို လက်သီးတစ်လုံးပစ်သွင်းကာ ဆိုလိုက်သည်။ "ငါက အမိန့်အတိုင်းပဲ လုပ်တာနော်။ မင်း ပြန်ချရဲလား"

ဖုချန်းက ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်ရဲသည်နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံခဲ့ရပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာဗရဗွနှင့် ရောင်ရမ်းလာသည့်အထိပင်။

"မြို့တော်ထဲမှာ အချောဆုံးလူဖြစ်အောင် ငါ မင်းကို အခု လုပ်ပေးလိုက်ပြီ။ မင်းပုံစံကို အခု သွားကြည့်လိုက်ဦး" လီယွိချန်းက ခါးတွင် လက်ထောက်ရင်း တဟားဟား ရယ်မောကျနေလျက်။

ကျောက်ယဲ့လန်က ရှစ်ပါးဖက်ထုပ်နောက်တစ်ပွဲ ဝယ်ယူလိုက်ကာ အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်နိုင်ရန်အတွက် အနားရှိ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ရှက်ရွံ့သွားရသည့် ဖုချန်းမှာလည်း ယခုအခါ ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေပြီ။

"အဲဒီလူက မြို့ထဲမှာ တကယ် အချောဆုံးလား" ဇော်ရန်က သိချင်လာ၍ မေးကြည့်လိုက်မိ၏။ "ဘယ်သူက သူ့ကို အဲဒီနာမည်ပေးတာလဲ"

"သူ့ဘာသာ ပေးတာလေ" လီယွိချန်းက ပြောဆိုရင်း ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို ယူကာ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားလျက်သား။ "ဒါက ဘာလဲ။ အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ"

အရသာမှာ အမှန်တကယ် ထူးကဲလှပေသည်။ အပြင်အလွှာက ပါးလျပြီး အဆာပလာများသည့်အပြင် ကိုက်လိုက်သည့်အခါတွင်လည်း မွှေးကြိုင်လှသည့် အနံ့က လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာခဲ့တော့သည်။ နူးညံ့ချောမွေ့သည့် အဆာများမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားကာ အငန်အရသာနှင့် အချိုအရသာတို့ကို သင့်တင့်မျှတအောင် တွဲစပ်ထားသည့်နှယ်။

ကျောက်ယဲ့လန်ကဲ့သို့ ကောင်းမြတ်သည့် စားကောင်းသောက်ဖွယ်များကို ကျင့်သားရနေသည့် လူပင် အံ့ဩနေသည့် အမူအရာမျိုး ပြလာခဲ့၏။

ယန်မျင်ထျင်မှာ ပါးစပ်မှ ထုတ်ဖော်ချီးကျူးခြင်းပင် မပြုနိုင်ပေ။ စိတ်အားထက်သန်စွာ စားသောက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် ဖက်ထုပ်ငါးပွဲ၊ ခြောက်ပွဲကို လျင်မြန်စွာ လက်စသတ်လိုက်ကာ အစာနင်မည်ကိုပင် မမှုသည့်ဟန်။