အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 72

(Unicode)

ယန်မျင်ထျင်မှာ တစ်ခါမှ တိုက်ပွဲတွင် မရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးပေ။

ရှည်ကြာလှသည့် ညအချိန်ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။ သို့တိုင် ယန်မျင်ထျင်မှာ မအိပ်ပျော်နိုင်သေး။ သူ အတော်ကြာအောင် ထိုင်စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း အဖြေမရခဲ့ချေ။

သူ့ဘေးရှိ လူမှာ လျင်မြန်စွာ အိပ်မောကျသွားလေပြီ။ ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားခဲ့ပြီးနောက် သူတို့လည်း အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေခဲ့သည်ပင်။ ယန်မျင်ထျင်က ဘေးနားမှလူ၏ အသက်ရှူသံမှန်မှန်ကို နားထောင်ရင်း အမှောင်ထဲတွင် ထိုသူ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိကပ်လိုက်သည်။

ချွေးများစိုရွှဲနေလျက် ဟောဟဲလိုက်နေသည့် ကျောက်ယဲ့လန်၏ ပုံရိပ်က သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသယောင်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက ပူပြင်းတောက်လောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ့တွင် သေချာပေါက် အဆုံးအစမဲ့အားအင်များ ကျန်ရှိပါလျက်နှင့် မည်သို့ ဖြစ်ရသည်နည်း။

ယန်မျင်ထျင်မှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်နေရသောကြောင့် တစ်ညလုံး မအိပ်ပျော်နိုင်ခဲ့ဘဲ ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံး ကြက်ဖတွန်၍ မနက်ခင်းညီလာခံသို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ထသွားရချိန်အထိပင်။ ကော့ညွတ်နေသည့် သူ့မျက်ခုံးများက ပြေလျော့သွားမည့်ဟန်မရှိဘဲ တော်ဝင်ညီလာခံကျင်းပရာ ဟောခန်း၌ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့မိသည်။

ဧကရာဇ်နှင့်အတူ အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိများနှင့် တပ်ရေးအရာရှိများက ထိုသို့စိတ်ညစ်ညူးနေသည့် သူ့ပုံစံကို မြင်ပြီး ကျောင်းနန်မှ သူ့လုပ်ဆောင်ချက်များအကြောင်း ထပ်တလဲလဲ ချီးမွမ်းလာခဲ့ကြသည်။ သို့တိုင် ထိုချီးမွမ်းစကားများမှာလည်း သူ့စိတ်အခြေအနေကို တိုးတက်အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

အကုန်လုံးက သူ့ကို တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်းဟုသာ သဘာဝကျစွာ မှတ်ယူလိုက်ကြ၏။ ကပ်ဘေးအန္တရာယ်မှ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရာမူ သူတို့ဗိုလ်ချုပ်မှာ တိုင်းပြည်ရေးရာကိစ္စများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲ။