အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 80

(Unicode)

ကျောက်ယဲ့လန်ဟူ၍ ဖြစ်လာကတည်းက သူ့မွေးနေ့ကို မကျင်းပဖြစ်တော့ခြင်းပင်။ သူ့မွေးနေ့ကို သိသည့် တစ်ဦးတည်းသော သူက ကျောက်ရွှမ်းဖြစ်သော်လည်း ထိုသူမှာ ကိစ္စကြီးများဖြင့် အလုပ်များနေရာ လက်အောက်ငယ်သားများအတွက် မွေးနေ့ကျင်းပပေးရန် မည်သို့ အချိန်ရှိမည်နည်း။ ရံဖန်ရံခါတွင် လက်ဆောင်လေးများ ပို့ပေးသည်ကပင် သူ့အပေါ် သတိတရရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်လေသည်။

ထို့ပြင် ကျောက်ယဲ့လန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့မွေးနေ့ကို ဆင်နွှဲရန်အတွက် ထိုမျှ ဂရုတစိုက် မရှိခဲ့ချေ။ မွေးနေ့ဆိုသည်မှာ မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းရသည့် နေ့ရက်တစ်ခု ဖြစ်သော်ငြား သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်နှင့် နှစ်တိုင်း ထိုနေ့တွင် သူ့ကိုယ်သူ အလုပ်ရှုပ်အောင် ထားခြင်းဖြင့်သာ ဖြတ်သန်းတတ်၏။

သို့သော်လည်း ဤနှစ်က ယခင်နှစ်များနှင့် မတူပေ။ ယနေ့က မည်သည့်နေ့ဖြစ်ကြောင်း ယန်မျင်ထျင်ကို သူ ပြောပြချင်သည်။ ဈေးကြီးသည့် ရှားပါးလက်ဆောင်များ၊ တခမ်းတနားပွဲများကို သူ မလိုအပ်ပေ။ ကလေးဘဝကကဲ့သို့ မိသားစုနှင့်အတူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထမင်းတစ်နပ်အတူစား၍ ဆုတောင်းစကားအနည်းငယ်သာ ကြားချင်မိသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ယန်မျင်ထျင်က ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့၏။ အစောက ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ဆီ သူ အတွေးပြန်ရောက်သွားသည့်အခါမှ နားလည်သွားရသည်။ အလွန်နောက်ကျနေသည့်ကြားမှ သူ့ကို တစ်ခုခုစားရန် အတင်းတိုက်တွန်းနေကြပြီး မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့။

သူ အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ် နှင်းဘောလုံးတစ်လုံးက ရုတ်တရက် သူ့ကို ထိမှန်လာသည်။

သူ အသိပြန်ဝင်လာပြီး ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကြွားဝါနေသည့် လီယွိချန်းကို ကြည့်လိုက်မိ၏။ ကျောက်ယဲ့လန် ယန်မျင်ထျင်လက်ထဲမှ နှင်းဘောလုံးကို ယူလိုက်ရင်း လီယွိချန်းဘက်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဟေး၊ ဟေး၊ ဟေး၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပစ်လို့ မရဘူးလေ" လီယွိချန်းက အမြန် ရှောင်လိုက်၍ ဆီးနှင်းအများအပြားကို လက်ဖြင့် ကော်လျက် ကျန်လူများဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ "အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ။ မြန်မြန်တိုက်ခိုက်ကြတော့လေ"