အီဗယ်လ်စတားဂျန်နရယ်

Chapter 26

(Unicode)

မိုးသည်းထန်သည့် နွေဦးနေ့ရက်တစ်ခုဖြစ်ရာ ပဲစေ့မျှ ရှိသော မိုးရေစက်များက အစိမ်းရောင်အုတ်ကြွပ်ပြားများအပေါ်တွင် ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေလျက်။ မိုးစက်များက ခေါင်မိုးပေါ်မှ ကျဆင်းလာပြီး စမ်းချောင်းငယ်လေးများအဖြစ် မြေပြင်ပေါ်တွင် စီးဆင်းသွားကာ ကမ္ဘာမြေတစ်ခွင်ရှိ အရာအားလုံးကို စိုစွတ်စေတော့သည်။

ခေါ်ဆွေးကျောင်းမှာ ထီးတစ်‌ချောင်းကို ဆောင်း၍ ဗိုလ်ချုပ်စံအိမ်သို့ အပြေးရောက်လာ၏။ တံခါးဝတွင် ကျုံးယွဲ့ဟုံနှင့် တခြားရောက်လာခါစဖြစ်သည့် ဒုဗိုလ်ချုပ်များနှင့် သူ တိုးသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ထီးပေါ်မှ မိုးရေများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ဘောင်းဘီအောက်ခြေကိုလည်း ပုတ်ထုတ်နေဟန်ဖြင့်။

"ငါတို့ကို အလောတကြီး ‌ဘာလို့ ခေါ်လိုက်တာလဲသိလား။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လား" ခေါ်ဆွေးကျောင်းက မေးခွန်းထုတ်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကို တွေ့ရင် သိရမှာပဲ" ကျုံးယွဲ့ဟုံက ပြန်ဖြေ၏။

ထိုလူစုမှာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း စိုရွှဲနေသည့် ပုံစံဖြင့်သာ ယန်မျင်ထျင်ကို လိုက်ရှာကြရာ ယနေ့ ဆွေးနွေးမည့်နေရာက စာကြည့်ခန်း ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူတို့က ဆွေးနွေးစရာရှိသည့် ကိစ္စများကို လက်နက်တိုက်တွင် ဆွေးနွေးဖြစ်ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ပြောစရာရှိသည်ကို ပြောရင်း တစ်ခါတည်း လေ့ကျင့်ခန်းပင် လုပ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။ သူတို့စာကြည့်ခန်းသို့ သွားဖြစ်သည့် အခွင့်အရေးက အလွန်တရာ ရှားပါးလှလေသည်။

ထိုအုပ်စုမှာ စာကြည့်ခန်းသို့ ရောက်ရောက်ချင်း မင်နံ့ဖျော့ဖျော့ကို ရလိုက်၏။ ခေါ်ဆွေးကျောင်းက မှတ်ချက်ပြုလာသည်။ "အာ့၊ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့ရတိုင်း ငါ့ခေါင်းက စကိုက်လာတော့တာပဲ"

ကျုံးယွဲ့ဟုံအပါအဝင် လူတိုင်းက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ယန်မျင်ထျင်က သူတို့ကို ကျောပေးထားသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ ဂါရဝပြုနှုတ်ဆက်လိုက်မိ၏။ "ဗိုလ်ချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ။ တစ်ခုခုဖြစ်လို့များလား"